بال‌های شکسته

 آریا طاری

در دنیای فوتبال، گاهی زمان مثل یک عقربه بی‌رحم حرکت می‌کند. درست در لحظاتی که همه چیز برای یک جشن بزرگ آماده است، سرنوشت با یک مصدومیت ساده، همه نقشه‌ها را نقش بر آب می‌کند. برای فوتبال ایران، این ۲۴ ساعت گذشته، چیزی شبیه به یک کابوس تمام‌عیار بود؛ کابوسی که از زمین‌های سبز لهستان آغاز شد و در بلژیک به اوج رسید. حالا در فاصله کمتر از ۴۰‌روز تا سوت آغاز جام‌جهانی ۲۰۲۶، تیم ملی ایران نه با رقبای گروهی، که با یک دشمن نامرئی به نام مصدومیت دست‌وپنج نرم می‌کند.

تیم ملی قرار است هفته آینده اردوی خود را در ترکیه آغاز کند. این اردو برای قلعه‌نویی حکم مرگ و زندگی را دارد. او باید در این مدت، ساختار تهاجمی تیمش را بدون دو مهره اصلی‌اش دوباره بازسازی کند. زمزمه‌هایی مبنی بر عدم صدور ویزا برای برخی بازیکنان ملی‌پوش که خدمت سربازی‌شان را در ارگان‌های خاص گذرانده‌اند نیز وجود دارد که این خود یک چالش سیاسی-ورزشی دیگر برای کادر فنی است

همه چیز از نبرد لخ‌پوزنان و موتور لوبلین شروع شد. علی قلی‌زاده، بازیکنی که در سال ۲۰۲۶ به بلوغ تاکتیکی عجیبی رسیده بود و به عنوان آماده‌ترین لژیونر ایرانی شناخته می‌شد، در یک فرود ناخوشایند روی چمن، فریادی کشید که طنینش تا تهران شنیده شد. وقتی او با چشمانی اشکبار زمین را ترک می‌کرد، شاید خیلی‌ها هنوز به معجزه امیدوار بودند. اما دنیای پزشکی بی‌رحم‌تر از این حرف‌هاست. گزارش نهایی «MRI» تیر خلاص را به رویاهای قلی‌زاده زد؛ پارگی رباط صلیبی و مینیسک. این یعنی پایان کار؛ قلی‌زاده نه تنها جام‌جهانی را از دست داد، بلکه باید برای ۶ تا ۹ ماه با مستطیل سبز خداحافظی کند. این دژاووی تلخ برای اوست؛ کسی که در آستانه جام‌جهانی ۲۰۱۸ هم به دلیل مصدومیت از لیست نهایی خط خورد، حالا پس از ۸‌سال دوباره همان طعم گس را می‌چشد.

هنوز شوک قلی‌زاده فروکش نکرده بود که دومینوی مصدومیت‌ها به بلژیک رسید. علیرضا جهانبخش، کاپیتان تیم ملی، در دیدار دندر مقابل لووی‌یر، درست در لحظاتی که برای گلزنی خیز برداشته بود، با چهره‌ای در هم کشیده زمین را ترک کرد. فضای مجازی پر شد از شایعات؛ آیا جهانبخش هم مثل قلی‌زاده جام‌جهانی را از دست داده است؟ اما خبرهای بعدی کمی امیدوارکننده بود. برخلاف قلی‌زاده، مصدومیت علیرضا به آن شدت نیست. پیگیری‌ها نشان می‌دهد که این آسیب‌دیدگی بیشتر یک هشدار عضلانی بوده و او با استراحتی کوتاه به میادین بازمی‌گردد. با این حال، این اتفاق یک سوال بزرگ را در ذهن هواداران و کارشناسان ایجاد کرده است؛ آیا جهانبخش هنوز همان مهره‌ای است که می‌توان روی او حساب کرد؟ حقیقت این است که جهانبخش در یک سال اخیر، چه از نظر آماری و چه از نظر فرم بدنی، در سراشیبی قرار داشته است. حتی اگر او به جام‌جهانی برسد، به نظر نمی‌آید کیفیت او در ۳۲‌سالگی برای تقابل با مدافعان تراز اول جهان کافی باشد. شاید وقت آن رسیده که قلعه‌نویی نگاهش را به جای تکیه بر نام‌های بزرگ، به سمت پدیده‌های نوظهور معطوف کند.

حالا امیر قلعه‌نویی در یک موقعیت بحرانی است. او باید در کمتر از ۴۰‌روز، بال‌های راست تیمش را بازسازی کند. اگر جهانبخش هم به بازی‌ها نرسد، لیست تیم ملی با تغییرات بنیادینی مواجه خواهد شد. در حال حاضر، گزینه‌های مثل محمد محبی و مهدی قایدی در اولویت هستند. محبی که نشان داده می‌تواند در دو سمت زمین کارایی داشته باشد، حالا به اصلی‌ترین گزینه برای پر کردن جای خالی وینگرهای لژیونر تبدیل شده است. همچنین نباید از نام‌هایی مثل آریا یوسفی گذشت؛ بازیکنی که با تغییر پست توسط قلعه‌نویی، حالا به یک مهره چندمنظوره تبدیل شده و می‌تواند سورپرایز لیست نهایی باشد. حتی نام‌های جوانی مثل امیرحسین محمودی پرسپولیسی نیز به عنوان آینده‌سازان، در مینی‌کمپ‌ها محک می‌خورند تا شاید رکورد جوان‌ترین بازیکن تاریخ ایران در جام‌جهانی شکسته شود.

مصدومیت قلی‌زاده و وضعیت شکننده جهانبخش، شاید یک تلنگر برای تیم ملی باشد. تکیه بیش از حد به لژیونرهایی که گاه در تیم‌های باشگاهی خود نیز درگیر بحران هستند، استراتژی پرریسکی است. قلعه‌نویی حالا مجبور است به دل لیگ برتر بزند و به جوانانی اعتماد کند که تشنه دیده شدن هستند. جام‌جهانی ۲۰۲۶، میدان بزرگی است و شاید غیبت ستاره‌های قدیمی، فرصتی باشد برای ظهور نسل جدیدی که تا امروز زیر سایه نام‌های بزرگ پنهان مانده بودند. حالا باید دید امیر قلعه‌نویی در ترکیه و در اردوی نهایی، چه تصمیمی برای این بال‌های شکسته تیم ملی می‌گیرد. آیا او به تجربه جهانبخش نیمه‌آماده تکیه می‌کند یا به انرژی جوانی ستاره‌های لیگ برتری؟