نازنین دشتی

سکوهای اولدترافورد، همان تئاتر رویاهایی که سال‌ها زیر غبار تردید و ناامیدی فرو رفته بود، بار دیگر طعم شیرین یک شب باشکوه را چشید. پیروزی ۳ بر ۲ مقابل لیورپول، تنها یک برد در تقویم مسابقات نبود؛ این یک بیانیه بود. بیانیه‌ای که با امضای مایکل کریک پای سند بازگشت یونایتد به لیگ قهرمانان اروپا حک شد. وقتی سوت پایان بازی به صدا درآمد، صدای فریاد هواداران در منچستر نه فقط برای ۳‌امتیاز، که برای بازگشت هویت از دست رفته تیم‌شان بود.

روزهایی را به یاد بیاورید که سایه سنگین نتایج ناامیدکننده دوران آموریم، بر سر اولدترافورد سنگینی می‌کرد. تیم، سردرگم و رختکن، تهی از اعتمادبه‌نفس بود. اما در آن روزهای تیره، مردی از جنس خود باشگاه آستین بالا زد که سال‌ها در میانه میدان، نبض بازی را در دست داشت. کریک نیامد تا با نمایش‌های پرهیاهو، تنها برای چند هفته تیتر رسانه‌ها شود. او آمد تا اصول را به تیم بازگرداند. او همان آرامشی را به نیمکت منتقل کرد که زمانی با پاس‌های دقیقش به بازی یونایتد می‌بخشید. کریک با نگاهی واقع‌بینانه، نه به دنبال معجزه‌های یک‌شبه، بلکه به دنبال ساختن یک ساختار بود. او به بازیکنانی که زیر فشار سیستم‌های پیچیده آموریم در حال سوختن بودند، اجازه داد دوباره نفس بکشند.

بازی با لیورپول، عصاره تمام کارهای کریک در این چند ماه بود. طوفان دقیقه ششم، گلزنی کونیا و در ادامه، هوشمندی ششکو در دقیقه۱۴، نشان داد که این یونایتد، دیگر تیمی نیست که با زدن یک‌گل عقب بکشد. حتی وقتی لیورپول به بازی برگشت و نتیجه مساوی شد، تفاوت اصلی در شخصیت تیم بود. گل دقیق ماینو در دقایق پایانی، تیر خلاص به تردیدهایی بود که سال‌ها بر پیکره این باشگاه نشسته بود. این پیروزی، سند رتبه سوم لیگ بود؛ جایگاهی که حالا یونایتد را به عنوان یکی از قدرت‌های احیا شده جزیره به لیگ قهرمانان بازمی‌گرداند.

اگر لیگ برتر از روز نخست حضور کریک روی نیمکت آغاز می‌شد، امروز یونایتد با ۳۲‌امتیاز از ۱۴‌بازی، مقتدرانه بر صدر جدول تکیه می‌زد. آماری که حتی از منچسترسیتی و آرسنال هم پیشی گرفته است. ۱۰‌پیروزی در ۱۴‌بازی، گواهی بر این مدعاست که آنچه کریک در اولدترافورد بنا کرده، نه یک اتفاق گذرا، بلکه یک پروژه مهندسی شده بر پایه ثبات است. جمله کوبی ماینو که «بازیکنان حاضرند برای او در زمین بمیرند»، عمیق‌ترین نشانه برای درک تحول در رختکن تیم است. این پیوند، چیزی فراتر از دستورات تاکتیکی است؛ این همان ژن یونایتدی است که کریک دوباره در رگ‌های تیم جاری کرده. او نه تنها یک مربی، که یک معلم است که به بازیکنانش یاد داده چگونه به پیراهنی که بر تن دارند، افتخار کنند.

کریک پس از بازی در کنفرانس خبری گفت: «رسیدن به لیگ قهرمانان دستاورد بزرگی است، اما نباید به همین راضی شویم.» این همان تفکری است که یونایتد را به روزهای سر الکس فرگوسن پیوند می‌دهد. او به خوبی می‌داند که هواداران یونایتد به کمتر از قهرمانی قانع نیستند، اما او با صبر و حوصله، پله‌های صعود را یکی‌یکی بالا می‌رود. امروز، اولدترافورد دیگر آن تئاتر سرد و بی‌روح نیست. نورافکن‌ها دوباره روی چمن سبز ورزشگاه می‌تابند و صدای سرود لیگ قهرمانان، نویدبخش طلوع دوباره یک قدرت بزرگ است. عصر کریک آغاز شده است؛ دورانی که در آن، آرامش مرد سایه‌ها، تبدیل به طوفانی شده که رقبای بزرگ جزیره را یکی پس از دیگری در هم می‌کوبد. منچستریونایتد بازگشته است؛ نه با هیاهو، بلکه با اقتدار یک قهرمان.

در حالی که منچستریونایتد با هدایت مایکل کریک دوباره به جمع ۴‌تیم برتر بازگشته و طعم شیرین پیروزی در بازی‌های بزرگ را چشیده، یک پرسش بزرگ در راهروهای اولدترافورد و میان هواداران دهان‌به‌دهان می‌چرخد؛ آیا کریک باید به عنوان سرمربی دائمی ابقا شود یا باشگاه باید به دنبال نام‌های بزرگ و پرآوازه باشد؟ مالکان باشگاه، به ویژه در هفته‌های اخیر، بارها نیم‌نگاهی به مربیان اسمی و صاحب‌سبک دنیا داشته‌اند؛ وسوسه‌ای که برای هر مالکی در لیگ برتر طبیعی است. اما واقعیت موجود در تئاتر رویاها، با آنچه در دفتر مدیران می‌گذرد، تفاوت عمیقی دارد.

چرا کریک باید بماند؟ مهم‌ترین برگ برنده کریک، شناخت است. او نه تنها با دی‌ان‌ای باشگاه عجین شده، بلکه در همین مدت کوتاه ثابت کرده که می‌تواند از مهره‌های فعلی  که پیش از او در بحران غرق بودند  بازی بگیرد. آمارهای خیره‌کننده او (کسب ۳۲‌امتیاز از ۱۴‌بازی) نشان می‌دهد که او برخلاف بسیاری از مربیان اسمی، نیازی به زمان طولانی برای پیاده‌سازی افکارش نداشته است. او با آرامش، نظم دفاعی و بازی‌خوانی در لحظات حساس، شخصیت برنده را به تیمی بازگردانده که ماه‌ها با هویتش بیگانه بود.

تاریخِ سال‌های اخیر یونایتد، گورستانی از مربیان بزرگ و نام‌داری است که با کارنامه‌های درخشان به منچستر آمدند اما در برابر فشار سنگین اولدترافورد و انتظارات کمرشکن هواداران، زانو زدند. آوردن یک مربی بزرگ، همواره با ریسک تغییر کامل ساختار و زمان طولانی برای سازگاری همراه است. در حالی که یونایتد اکنون روی ریل موفقیت قرار گرفته، هرگونه تغییر بنیادین می‌تواند این ثبات شکننده را دوباره به آشوب بکشد.

اگر مالکان به دنبال نام‌های پرطمطراق بروند، در واقع در حال قمار روی یک فرمول نامشخص هستند. اما ابقای کریک، سرمایه‌گذاری روی تداوم است. کریک شاید در حال حاضر آن تئوریسین بزرگ دنیای فوتبال نباشد که ویترین افتخاراتش پر از جام‌های اروپایی است، اما او دقیقا همان کسی است که توانسته روحیه را به رختکن بازگرداند. شاید بهترین استراتژی برای مالکان، نه انتخاب بین کریک یا یک مربی بزرگ، بلکه اعتماد به پروژه‌ای باشد که در حال‌حاضر جواب داده است. فوتبال به طرفدارنش ثابت کرده که گاهی بهترین پاسخ، نه در خرید ستاره‌های گران‌قیمت نیمکت، بلکه در اعتماد به کسی است که قلبش برای باشگاه می‌تپد و ثابت کرده که راه بردن در بازی‌های بزرگ را به خوبی می‌داند. یونایتد در یک نقطه عطف تاریخی قرار دارد؛ یا باید به دنبال سرابی از نام‌های بزرگ برود و دوباره به نقطه صفر بازگردد، یا با مرد سایه‌ها که حالا در نور ایستاده، فصل تازه‌ای از ثبات را آغاز کند.

 

کپی شد