نگار رشیدی

فوتبال گاهی به طرز بی‌رحمانه‌ای حافظه‌ی کوتاهی دارد. ۳۱ می ۲۰۲۵، شبی بود که خیلی‌ها تصور می‌کردند پایان یک عصر باشکوه فرا رسیده است. شکست سنگین و تلخ ۵ بر صفر مقابل پاری‌سن‌ژرمن در فینال مونیخ، زخمی عمیق بر پیکره‌ی نراتزوری بود؛ شبی که سکوت سرد آلمان، آینه‌ای برای ناامیدی هوادارانی شد که در خانه انتظار جامی بزرگ را می‌کشیدند. اما اینتر همیشه تیمی از جنس تولد دوباره بوده است؛ تیمی که از خاکستر شکست‌هایش، ققنوسی می‌سازد که دوباره بر فراز آسمان ایتالیا پرواز کند.

وقتی کریستین کیوو، قهرمان سه‌گانه‌ی تاریخی، سکان هدایت تیم را پس از جدایی سیمونه اینزاگی در دست گرفت، کمتر کسی تصور می‌کرد این قمار مدیریتی به چنین شاهکار مهندسی‌شده‌ای ختم شود. کیوو اگرچه در رده‌های پایه موفق بود، اما نشستن روی صندلی داغ سن‌سیرو، داستانی متفاوت داشت. شروع فصل، کابوس‌وار بود؛ ۲‌شکست خانگی مقابل اودینزه و یوونتوس، زمزمه‌های تردید را در راهروهای باشگاه بلند کرد. اما کیوو، برخلاف پیش‌بینی‌ها، نه با تخریب میراث گذشته، بلکه با ترمیم عاشقانه به میدان برگشت. او با هوشمندی، ساختار بازی تیم را به سمت سرعتی‌تر شدن و افزایش عمق در حملات سوق داد.

این قهرمانی، فراتر از یک جام دیگر در ویترین پر از افتخار اینتر است؛ این اسکودتوی‌۲۱، نماد گذار از یک دوران پرتلاطم به عصری از ثبات و پایداری است. تماشای درخشش جوانانی چون پیو اسپوزیتو و طراوت خط حمله‌ای که حالا دیگر به چند نام تکراری محدود نیست، نشان داد که اینتر جدید، به نبض جوانانش زنده است. در فصلی که بسیاری از تیم‌ها با فرسودگی مهره‌های اصلی دست‌وپنج نرم می‌کردند، نیمکت هوشمند اینتر و خریدهای دقیق ماروتا، تفاوت را رقم زد.

فدریکو دی‌مارکو، پسرِ متعصب سکوها، فصلی هیولاوار را پشت سر گذاشت. ثبت ۱۷‌پاس‌گل و ۶‌گل، یعنی اثرگذاری مستقیم بر ۲۳‌گل؛ رکوردی که نام او را در تاریخ مدافعان سری‌آ جاودانه کرد. او با هر پاس‌گلش، فریاد «اینتر، اینتر» را به قلب تاریخ می‌فرستاد و ثابت کرد که تعصب، هنوز هم در فوتبال مدرن، موتور محرک موفقیت است. لائوتارو مارتینس، کاپیتانی که حالا با عبور از رکوردهای اسطوره‌ای چون آلتوبلی، پله‌به‌پله به قله‌ی مه‌آتزا نزدیک می‌شود، باز هم ثابت کرد که در میلان، پادشاهی جز او نیست. او قلب تپنده‌ تیمی است که در لحظات مرگ‌وزندگی، هرگز تسلیم نشد.

شاید منتقدان بگویند اینتر در تقابل‌های مستقیم با رقبای بزرگ لغزید و اولین قهرمانی تاریخش را بدون پیروزی مقابل مدعیانِ اصلی تعقیب‌کننده جشن گرفت، اما در ماراتن ۳۸‌هفته‌ای، قهرمانی به تیمی می‌رسد که در روزهای سخت، ثبات را به حادثه ترجیح می‌دهد. اینتر کیوو، ماشین بی‌نقص پاس‌کاری بود که با ۸۱‌گل زده و ۱۶‌کلین‌شیت، آماری خیره‌کننده ثبت کرد. آن‌ها در تمام شاخص‌های هجومی، از شوت در چارچوب گرفته تا ضربات ایستگاهی، رتبه‌ی اول لیگ را در اختیار داشتند. این قهرمانی، نه یک اتفاق، بلکه نتیجه‌ی استمرار در اجرای یک ایده‌ تاکتیکی بود.

درخشش پتار سوچیچ با آن گل سرنوشت‌ساز مقابل کومو، یا صلابت مانوئل آکانجی در دفاع که بیشترین پاس صحیح را در کل لیگ به نام خود ثبت کرد، نشان داد که اینتر تیمی متکی به فرد نیست. این یک ارکستر هماهنگ بود که کیوو رهبری‌اش می‌کرد. هنریک میخیتاریان در بازی قهرمانی مقابل پارما، درست مثل یک فرمانده‌ کهنه‌کار، با فراری هوشمندانه از تله‌ی آفساید، گل دوم را زد تا خیال سن‌سیرو را برای همیشه 

راحت کند.

این هفته، سن‌سیرو نه فقط برای یک پیروزی، که برای شفا جشن گرفته است. هوادارانی که در مونیخ اشک ریختند، حالا در میلان سرود پیروزی می‌خوانند. قهرمانی شماره۲۱، پاسخی است به تمام کسانی که فکر می‌کردند دوران باشکوه نراتزوری به سر آمده است. این تیم ثابت کرد که حتی پس از تاریک‌ترین شب‌ها، می‌توان به طلوعی دوباره در قله‌ ایتالیا رسید.

این قهرمانی، تقدیم به تمام کسانی است که در روزهای سخت، دست از باور داشتن برنداشتند. نراتزوری دوباره بر بام فوتباِ ایتالیا ایستاده است؛ مقتدر، محبوب و جاودانه. حالا با این اسکودتوی‌۲۱، اینتر نه تنها یک باشگاه، بلکه نمادی از استقامت در برابر ناملایمات است. مسیری که از دل شکست مونیخ آغاز شد، حالا در قلب میلان به شکوهی ابدی بدل شده است. فصل بازگشت، با جامی که بر دستان لائوتارو می‌درخشد، به پایان رسید؛ اما این تازه آغاز داستان جدیدی است که کیوو و شاگردانش برای هواداران نوشته‌اند.

 

کپی شد