کارگران داروگر تهران که بیش از دو ماه حقوق طلبکارند، می‌گویند: دیگر پول خرید نان خالی را هم نداریم. به گزارش ایلنا، «نه تجمع مقابل قوه قضاییه و مجلس و نه مذاکره با دولت به ویژه وزارت کار، هیچ یک جواب نداد». کارگران داروگر تهران که در جستجوی حق خود به همه نهادها مراجعه کرده‌اند، حالا دست خالی و مایوس، مجددا از مسئولان عالی سه قوه، طلب کمک دارند.

یکی از این کارگران می‌گوید: سه ماه و نیم بی‌‌حقوق و با وجود عدم دریافت عیدی زندگی کرده‌ایم. بالاخره بعد از سه ماه انتظار، صبح روز دوشنبه (۱۸ خرداد) یک ماه حقوق اسفند ماه آن‌هم به صورت حداقلی به حسابمان واریز شد. خب چطور می‌توان یک خانواده چند نفری را بدون ماه‌ها حقوق گرداند، چطور می‌توان اجاره خانه داد و چرا کسی به داد ما نمی‌رسد؟! بنا بر این گزارش، علاوه بر دو و نیم ماه حقوق سال جاری، کارگران دو ماه حقوق مرداد و شهریور سال ۱۴۰۳ را هم طلبکارند و در عین حال ۶ تا ۷ ماه حق بیمه کارگران به تامین اجتماعی پرداخت نشده است. یکی از این کارگران می‌گوید: هر بار که به مسئولان کارخانه مراجعه می‌کنیم حساب‌های خالی را نشان‌مان می‌دهند. حساب‌های خالی به ما چه ربطی دارد؟ ما هر روز کار می‌کنیم و انبار‌های کارخانه پر از محصول تولیدی (شامپو) است که به جای فروش انبار می‌شود. به ما ربطی ندارد که کارفرمای بخش خصوصی چه می‌کند و چقدر بدهی بالا آورده است.

او گفت: در فلاکت و بدبختی به سر می‌بریم. دیگر پول خرید نان خالی را هم نداریم! پیاده سر کارمان می‌رویم، کارمان خارج از ساعات کاری، نظافت راه‌پله‌های ساختمان‌های مردم و دستفروشی شده و بدهکار کاسب‌های محل هم هستیم.

این کارگر داروگر در پایان می‌گوید: امیدواریم یکی از سه قوای سه‌گانه کشور بتواند این کارخانه را بعد از ۱۴ سال مدیریت نااهل بخش خصوصی مجددا به دولت یا بخش خصوصی کاربلد واگذار کند. امیدواریم ما کارگران بعد از سال‌ها بدبختی و بلاتکلیفی  روزی نجات پیدا کنیم.

 

کپی شد