انتقاد یک کارگر از نحوه بازرسی محل سکونت مقرریبگیران بیکاری؛ تامین اجتماعی با آبروی کارگران بازی نکند
یک کارگر بیکارشده ساکن نیشابور گفت: بازرسان تامین اجتماعی، کرامت انسانی مقرریبگیران بیمه بیکاری را رعایت نمیکنند و با آبروی ما که از سر ناچاری مقرری میگیریم، بازی یکنند.
این کارگر در گفتوگو با ایلنا از قطع مستمری بیمه بیکاری خود خبر داد و گفت: ۲۳ سال در یک دامداری به عنوان کارگر با حداقل حقوق کار کردم و ۱۵ دی ماه با تعطیلی محل کارم با شرکت قطع همکاری کرده و با نامه عدم نیاز به تأمین اجتماعی مراجعه کردم و درخواست بیمه بیکاری دادم. بعد از گذشت چهار ماه انتظار، تأمین اجتماعی پیامکی مبنی بر اینکه بیمه بیکاری به من تعلق گرفت ارسال کرد و بلافاصله بعد از چند دقیقه، پیامکی دیگری دریافت کردم که در آن اعلام شده بود بیمه بیکاری شما قطع شده و برای پیگیری موضوع، به شعبه مراجعه کنم.
این کارگر با بیان اینکه هر چند با مستنداتی که دارم مشکل بیمه بیکاری من با مراجعه به تامین اجتماعی نیشابور مرتفع میشود اما اکثر کارگران مقرریبگیر بیمه بیکاری از روند بازرسیهای ماموران تامین اجتماعی انتقاد دارند، عنوان کرد: وقتی میگویید بیمه بیکاری به من تعلق نمیگیرد یعنی سابقه کار من را زیر سوال بردهاند در حالیکه من واقعاً کار کرده و ۲۳ سال حق بیمه پرداخت کردهام یا اینکه ممکن است در بازرسیها و تحقیقات محلی، افراد یا حتی اعضای خانوادهام من را کارگر شاغل معرفی کردهاند اما آنها از بیکاری من مطلع نیستند.
او با بیان اینکه مقرری بیمه بیکاری حق کارگر است و نباید این حق را به بهانههای مختلف از کارگران گرفت، در رابطه با امنیت مقرریبگیران بیکاری گفت: جالب است که بازرسان به محل زندگی من آمدهاند و از همسایهها و کاسبان محل با نشان دادن عکس و مشخصاتم تحقیق کردهاند که آیا من جایی کار میکنم و اگر یک نفر از اهالی از سر بیاطلاعی بگوید «این فرد شاغل است»، فوری بیمه بیکاری او را بدون تحقیق قطع میکنند. سخن اصلی من این است آخر چرا بازرسان با آبروی کارگری که حتی زن و فرزندش از وضعیت بیکاری او خبر ندارند، بازی میکنند؟
این کارگر گفت: با توجه به شرایط نابسامان و متزلزل بازار کار و تعطیلی مکرر واحدهای تولیدی و خدماتی، حق بدیهی کارگر است که از بیمه بیکاری امن بهرهمند شود.
وی با بیان اینکه این رویه ناصحیح بازرسی از مقرریبگیران بیمه بیکاری باید اصلاح شود، گفت: فرد بیکار به عنوان یک انسان حق زندگی دارد و میتواند برای خرید، درمان و به هر دلیل و بهانه دیگر، از خانه خارج شود. این چه استدلالی است کسی که چند ماه بیمه بیکاری میگیرد، باید در خانه زندانی باشد تا هروقت بازرس آمد، او را در خانه ببیند.
او در پایان سخنان خود خطاب به وزیر کار گفت: در کجای قانون بیمه بیکاری چنین الزامی ثبت شده که کارگری که از مقرری بیمه بیکاری استفاده میکند از صبح تا عصر باید در خانه بنشیند تا ثابت شود او بیکار است؟! اگر مریض شود و بیمارستان برود یا اگر برای پیگیری مدرسه فرزندان خود ازخانه خارج شود، چه؟ این کارگر بیکار شده تا ابد که نمیتواند بیکار و خانهنشین باشد و بههرحال باید به دنبال کار جدید از خانه خارج شود! آقای وزیر، پاسخ شما به این درد چیست؟!
دیدگاه تان را بنویسید