سایه تردید

در حالی که کمتر از چند ماه تا آغاز رقابت‌های حساس جام‌جهانی باقی مانده، ورزشگاه پاس قوامین شاهد صحنه‌هایی بود که بیش از آنکه نویدبخش آمادگی باشد، زنگ خطر را برای امیر قلعه‌نویی به صدا درآورد. دومین دیدار درون‌گروهی تیم ملی، به ویترینی برای نمایش متزلزل دروازه‌بانانی تبدیل شد که هر کدام به دلیلی، از روزهای اوج خود فاصله گرفته‌اند. 

پیام نیازمند که در نیمه نخست مسئولیت حراست از دروازه تیم سفید را بر عهده داشت، روزی کابوس‌وار را پشت سر گذاشت. اشتباه محاسباتی او روی شوت صالح حردانی و در ادامه، تعلل مرگبار در بازی با پا که منجر به لو رفتن توپ و گلزنی هادی حبیبی‌نژاد شد، نشان داد که تمرکز او به شدت آسیب دیده است. اگرچه واکنش تماشایی او در موقعیت تک‌به‌تک، اندکی از بار انتقادات کاست، اما این برای سنگربانی در سطح ملی کافی نبود.  با خروج نیازمند، نوبت به حسین حسینی رسید؛ اما او نیز در بدو ورود، با خروجی نامطمئن روی یک ضربه کرنر، اجازه داد تا روزبه چشمی به سادگی دروازه را باز کند. این ضعف در خروج‌ها و عدم هماهنگی با خط دفاعی، دقیقا همان چیزی است که کادر فنی را نگران کرده است. در سوی دیگر میدان، علیرضا بیرانوند نیز سایه‌ای از آن ستاره همیشگی بود؛ او با اشتباهات در پاس‌دهی، خوش‌شانس بود که دروازه‌اش بسته ماند و محمد خلیفه جوان هم نتوانست از زاویه‌ای بسته، مانع از باز شدن دروازه‌اش شود. 

شاید بتوان ریشه این افت محسوس را در غیبت آلین دینکا، مربی اختصاصی دروازه‌بان‌ها جست‌وجو کرد. شرایط خاص و ناامنی‌های منطقه‌ای باعث شده تا دینکا نتواند در کنار شاگردانش باشد. اگرچه حامد پاکسیما و مسعود مرادخانی با برنامه‌های راه دور او کار را پیش می‌برند، اما فاصله گرفتن از فضای رقابتی باشگاهی و نبود یک مربی کارکشته در کنار زمین، باعث شده تا دروازه‌بان‌های تیم ملی در شرایطی جنگی اما بدون فرمانده، دچار افت کیفیت شوند. 

وضعیت نگران‌کننده بیرانوند پس از اخراج در بازی باشگاهی، در کنار نمایش ضعیف سایر گلرها، کادر فنی تیم ملی را در یک بن‌بست تاکتیکی قرار داده است. دروازه‌بان، نیمی از قدرت یک تیم در تورنمنت‌های بزرگ است؛ جایی که یک اشتباه می‌تواند به قیمت حذف تمام شود. حالا باید دید امیر قلعه‌نویی در این فاصله کوتاه، چگونه می‌تواند اعتمادبه‌نفس از دست رفته سنگربانانش را بازیابی کند.