یوزهای ایرانی در انتظار چراغ سبز ستاره کامرونی
رویای بازی بزرگ
نازنین دشتی
جامجهانی ۲۰۲۶ با قدمهایی استوار و بیرحم نزدیک میشود و ضرباهنگ قلب میلیونها هوادار فوتبال در ایران، با هر خبر از اردوی تیم ملی تندتر میتپد. رسیدن به بزرگترین فستیوال فوتبالی جهان تنها به ساقهای توانمند بازیکنان در زمین چمن بستگی ندارد؛ بلکه بخش عمدهای از این موفقیت در راهروهای فدراسیونها، پای میز مذاکرات و در قالب دیپلماسی ورزشی رقم میخورد. در روزهایی که کادرفنی تیم ملی ایران به رهبری امیر قلعهنویی به دنبال تراشیدن تیمی بینقص و آماده برای حضور در آوردگاه جهانی است، اخبار داغ و پرالتهابی از تقویم بازیهای تدارکاتی به گوش میرسد؛ اخباری که در مرکز آن، نام یک اسطوره نامآشنای جهانی یعنی «ساموئل اتوئو» و تیم ملی زادگاهش، کامرون، میدرخشد.
تیم ملی ایران فاز نخست از پروژه جدید آمادهسازی خود را در قالب چهار دوره مینیکمپ متوالی پشت سر گذاشت. روزهایی که اگرچه برای هماهنگی اولیه بازیکنان ضروری به نظر میرسید، اما خلأ یک نبرد واقعی در آن بهشدت احساس میشد. در این مدت، خبری از تنهبهتنه شدن با رقبای بینالمللی و بازیهای تدارکاتی رسمی نبود و ملیپوشان مجبور شدند در قالب سه بازی درونتیمی، برابر یکدیگر صفآرایی کنند. این نبردهای درونخانوادگی، هرچند از نظر تاکتیکی برای کادرفنی مفید بود، اما نمیتوانست عیار واقعی یوزهای ایرانی را برای نبردهای سنگین جام جهانی محک بزند. حالا اما ورق برگشته است. سوت آغاز فاز جدید اردوی آمادهسازی تیم ملی از روز دوشنبه در هوای مطبوع آنتالیای ترکیه به صدا در میآید. مسئولان فدراسیون فوتبال ایران در تلاشاند تا این اردوی برونمرزی را با گنجاندن دو تا سه بازی تدارکاتی باکیفیت، به یک نقطه عطف در مسیر آمادهسازی تبدیل کنند.
طبق برنامهریزیهای انجامشده، تیم ملی گامبیا یکی از حریفان قطعی شاگردان قلعهنویی در اردوی ترکیه خواهد بود و این دو تیم قرار است در تاریخ هشتم خردادماه در آنتالیا به مصاف هم بروند. با این وجود، برگزاری دیدارهای تدارکاتی در خاک ترکیه همواره با چالشهای لجستیکی و هماهنگیهای پیچیدهای همراه است. این گرههای کور مدیریتی تا جایی پیش رفته که حتی زمزمههایی مبنی بر احتمال انجام بازی دوستانه با تیمهای باشگاهی به عنوان نقشه دوم (Plan B) به گوش میرسد. هرچند رایزنیها برای یافتن حریفان ملی و باکیفیت ادامه دارد، اما تا این لحظه توافق بزرگی که تقویم خالی تیم ملی را پر کند، حاصل
نشده است.
در سوی دیگر میدان دیپلماسی ورزشی، خبرهای جالبی از آنسوی اقیانوسها مخابره میشود. مسئولان فدراسیون فوتبال ایران در یک اقدام چراغخاموش و موفق، با همتایان پورتوریکویی خود به توافق نهایی دست یافتهاند. قرار است پیش از آغاز رسمی رقابتهای جامجهانی ۲۰۲۶، دو تیم در خاک ایالات متحده آمریکا و در فضایی کاملا ایزوله و پشت درهای بسته به مصاف هم بروند. این بازی بیسروصدا، فرصتی طلایی برای کادرفنی است تا بدون دغدغه لو رفتن تاکتیکها، آخرین پازلهای تیمی را در کنار هم بچینند.
اما دغدغه اصلی و استراتژیک امیر قلعهنویی فراتر از پورتوریکو است. ذهن کادرفنی درگیر نام یک رقیب سرسخت است؛ مصر. برای ایستادگی در برابر قدرت بلامنازع شمال آفریقا و مهار ستارههای مصری، تیم ملی ایران نیاز حیاتی به شبیهسازی این نبرد دارد. چه چیزی بهتر از رویارویی با یکی از غولهای فوتبال قاره سیاه؟ پیگیریها و رایزنیهای فدراسیون برای یافتن یک حریف آفریقایی سطح بالا، با روندی مثبت پیش رفته و حالا تمام نگاهها به سمت غرب آفریقا و شیرهای رامنشدنی دوخته شده است؛ تیم ملی کامرون.
کامرون، تیمی که همواره نامش با قدرت بدنی، سرعت خیرهکننده و فوتبال تهاجمی گره خورده است، این روزها شرایط عجیبی را تجربه میکند. شیرهای رامنشدنی در کمال ناباوری و در یک شگفتی بزرگ، نتوانستند سهمیه حضور در جامجهانی ۲۰۲۶ را به دست بیاورند و حالا باید این تورنمنت بزرگ را از خانه تماشا کنند. با این حال، آنها در فیفادی اخیر برای حفظ آمادگی خود به مصاف تیمهای ملی استرالیا و چین رفتند تا نشان دهند همچنان تیمی خطرناک و باانگیزه هستند.
در این میان، جذابترین بخش ماجرا نه در مستطیل سبز، بلکه در پشت میز مذاکرات در حال وقوع است. مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال ایران، در روزهای گذشته وارد یک ماراتن مذاکراتی حساس با همتای کامرونی خود شده است؛ کسی که نامش برای تمام علاقهمندان به فوتبال یادآور گلهای تماشایی و روزهای طلایی بارسلونا و اینترمیلان است؛ ساموئل اتوئو. مهاجم افسانهای سالهای نهچندان دور، حالا در قامت رئیس فدراسیون فوتبال کامرون، تصمیمگیرنده نهایی است. تاج و تیم مدیریتیاش در تلاشاند تا با ارائه پیشنهادهای منطقی، نظر مساعد این ستاره سختگیر را جلب کنند و بیصبرانه در انتظار چراغ سبز او برای قطعی شدن این نبرد هیجانانگیز هستند.
البته کامرون، انتخاب اول و بیچونوچرای فدراسیون فوتبال نبود. پیش از آغاز مذاکرات با اتوئو، مسئولان ایرانی به شدت در پی هماهنگی یک مسابقه تدارکاتی با حریفی نامدار از قاره سبز بودند. در همین راستا، مهدی تاج شخصا وارد عمل شد و مذاکرات مستقیمی را با رئیس فدراسیون فوتبال لهستان آغاز کرد. اما برخلاف انتظارات، لهستانیها روی خوشی به این پیشنهاد نشان ندادند و با پاسخهای سرد خود، درهای توافق را بستند. با بسته شدن پرونده لهستان، بار دیگر نام کامرون (تیم چهل و پنجم رنکینگ فیفا) روی میز قرار گرفت. مسابقهای که گفته میشود در صورت نهایی شدن مقدمات، احتمالا به عنوان حسن ختام و در واپسین روزهای حضور تیم ملی در اردوی ترکیه برگزار خواهد شد.
اما آیا این توافق به سرانجام میرسد؟ برای پاسخ به این سوال باید به دو ماه پیش و اتفاقات تلخ فیفادی قبلی بازگشت. قرار بود جدال جذاب ایران و کامرون در استانبول برگزار شود و توافقات اولیه نیز در حال نهایی شدن بود. اما ناگهان ورق برگشت. طرف کامرونی به شکل چشمگیری رقم درخواستی خود را برای انجام این بازی تدارکاتی افزایش داد. این درخواست مالی نامتعارف و سنگین، توافقات را به هم ریخت و مسئولان فدراسیون فوتبال ایران را مجبور به عقبنشینی کرد. نتیجه آن شد که تیم ملی به جای کامرون، به مصاف نیجریه و کاستاریکا رفت. حالا، پس از گذشت حدود دو ماه از آن ماجرا، دور جدید مذاکرات میان طرفین کلید خورده است. باید دید آیا دیپلماسی مهدی تاج میتواند از سد مطالبات مالی ساموئل اتوئو عبور کند؟ آیا پس از حدود ۲۰سال انتظار، دوباره شاهد تقابل نفسگیر یوزهای ایرانی و شیرهای رامنشدنی آفریقا در یک نبرد تدارکاتی خواهیم بود؟ جامجهانی نزدیک است و تیم ملی ایران، تشنه نبردهایی است که فولاد وجودش را برای حضور در بزرگترین آوردگاه جهان آبدیده کند.
دیدگاه تان را بنویسید