علیرضا یوسفی رکورد جهان را شکست؛ بازگشت ایرانی
نگار رشیدی
در سالن باشکوه مسابقات گاندینگر، جو سنگینی حاکم بود. تیم ملی وزنهبرداری ایران که تنها با دو نماینده پای به این مسابقات گذاشته بود، نگاه تمام کارشناسان را به خود معطوف کرده بود. گروه A دسته ۱۱۰+ کیلوگرم، میزبان قدرتمندترین مردان قاره کهن بود؛ غولهایی چون گور میناسیان نامدار از بحرین، هوانگ وومن و سونگ یونگهوان از کرهجنوبی و امیر عبداللهاف از ازبکستان.
وقتی رقابت در حرکت یکضرب آغاز شد، کاملا مشخص بود که آثار آن مصدومیت لعنتی و دوری دو ساله هنوز بر تکنیک و رکوردهای یوسفی سنگینی میکند. علیرضا کار خود را با وزنه ۱۷۷کیلوگرمی با موفقیت آغاز کرد. در حرکت دوم، با غیرت مقتدرانه وزنه ۱۸۴کیلوگرمی را بالای سر برد. اما در تلاش سوم، وقتی پشت وزنه ۱۸۹کیلوگرمی ایستاد، پولاد سرد بر او غلبه کرد و وزنه از دستش افتاد. او در این بخش به مدال برنز بسنده کرد. چهره او در پشت صحنه مسابقات، ترکیبی از خستگی، تعصب و نارضایتی بود؛ اما کسانی که چشمان نافذ بچه غول را میشناختند، میدانستند که این آرامش، تنها پیشدرآمدی بر یک طوفان سهمگین است. او آمده بود تا در بخش دوضرب، زمین و زمان را به هم دوخت بزند.
و سپس، ساعت موعود فرا رسید؛ زمان حرکت دوضرب، یعنی قلمرو پادشاهی پسر قائمشهری. جایی که فدراسیون جهانی وزنهبرداری پس از تغییر کلاسهای وزنی، حدنصاب استاندارد جهان را ۲۶۰کیلوگرم تعیین کرده بود و سالها بود که دست هیچ وزنهبرداری در دنیا به آن نمیرسید. یوسفی در حرکت اول با مهار مقتدرانه وزنه ۲۴۸ کیلوگرمی، نهتنها خط و نشان جدی برای رقیبان کشید، بلکه مدال طلای خود را در این بخش قطعی کرد. اما او به طلا قانع نبود؛ او تشنه جاودانگی، تشنه شکستن غرور پولادین وزنهها و دلتنگ بازگرداندن اعتبار وزنهبرداری ایران بود.
تصمیم بزرگ و شجاعانهای گرفته شد. درخواست وزنه ۲۶۱کیلوگرمی؛ یعنی یک کیلوگرم بالاتر از رکورد استاندارد جهان. در حرکت دوم، علیرضا پشت این وزنه غولآسا ایستاد. نفسها در سینه تماشاگران و کادر فنی حبس شده بود. او با تمام وجود وزنه را روی سینه کشید، اما در مرحله قیچی و مهار نهایی، زانوی جراحیشدهاش یاری نکرد و وزنه با صدایی مهیب بر کف تخته سقوط کرد. سالن در سکوتی سنگین و نگرانکننده فرو رفت. آیا باز هم مصدومیت مانع او شده بود؟ تنها یک فرصت دیگر باقی مانده بود. حرکت سوم، حرکت مرگ و زندگی، حرکت تبدیل شدن به یک افسانه یا فرو رفتن در حسرت.
یوسفی برای بار آخر به روی تخته آمد. فریادهای خروشان «یا علی» از سوی کادر فنی و ایرانیان حاضر، فضای سالن را پر کرد. نگاه علیرضا به وزنه، نگاهی از جنس انتقام و غیرت بود. اینبار، نه فقط قدرت عضلات، بلکه نیروی ایمان، دعای یک ملت و ارادهای فراتر از گوشت و پوست بود که وزنه را بالا میکشید. او فریادی از اعماق جان کشید، وزنه ۲۶۱کیلوگرمی را با تکانی ویرانگر روی سینه برد، ایستاد، نفس خود را حبس کرد و با یک قیچی بینقص و استثنایی، پولاد ۲۶۱کیلویی را در میان بهت و حیرت جهانیان بالای سر نگه داشت. سه چراغ سفید به نشانه موفقیت روشن شدند! فریاد حماسی و بغض فروخورده بچه غول آسمان گاندینگر را شکافت. او توانسته بود! رکورد دوضرب جهان شکسته شد و بار دیگر نام ایران در صدر سنگینوزن دنیا طنینانداز گردید.
اما آنچه این قهرمانی باشکوه را از یک رویداد ورزشی صرف به یک حماسه ماندگار و عاطفی در تاریخ تبدیل کرد، اقدامی بود که بلافاصله پس از مهار وزنه اتفاق افتاد. علیرضا یوسفی در برابر دوربینهای تلویزیونی و در حضور میلیونها بیننده زنده، پیراهن ورزشی خود را کنار زد تا نوشته روی پیراهن زیرینش نمایان شود؛ «شهدای میناب ۱۶۸». او این رکوردشکنی بینظیر و مدال طلای باارزش خود را به یاد و نام ۱۶۸دانشآموز شهید مدرسه میناب تقدیم کرد. در آن لحظات پر از احساس، اشک در چشمان بسیاری از علاقهمندان به ورزش حلقه زد. قهرمانی که تا چند لحظه پیش با وزنههای غولآسا میجنگید و چهرهای خشن و مصمم داشت، حالا با قلبی رئوف، چشمانی مرطوب و متواضع، یادآور خونهای پاکی بود که برای این مرز و بوم ریخته شده است. این اقدام زیبا ثابت کرد که پهلوانی در خون این جوان ریشه دارد و او وزنهها را نه برای شهرت و غرور شخصی، بلکه برای سربلندی ملت و زنده نگه داشتن یاد مظلومان بالا برده است.
رقابتهای قهرمانی آسیا ۲۰۲۶ با درخشش فوقالعاده دو نماینده ایران به پایان رسید. پیش از یوسفی، علیرضا نصیری نیز در دسته ۱۱۰کیلوگرم با وجود ناکامی در یکضرب، طلای دوضرب را مال خود کرده بود تا کاروان کوچک اما تنومند ایران با افتخار به وطن بازگردد. اگرچه یوسفی در گذشته وزنههای سنگینتری را در دوران جوانی زده بود و لاشا تالاخادزه گرجستانی در دوران اوجش وزنههای افسانهای مهار کرده بود، اما این بازگشت باشکوه یوسفی از جهنم مصدومیت و شکستن رکورد رسمی جهان، پیامی روشن و سهمگین برای تمام مدعیان فوقسنگین جهان داشت؛ پادشاه واقعی بیدار شده است.
با تقویت حرکت یکضرب و تداوم این مسیر هوشمندانه زیر نظر اسطورهای چون بهداد سلیمی، علیرضا یوسفی بدون شک میتواند برای سالیان متمادی بر اریکه قدرت فوقسنگین جهان تکیه بزند و افتخارات رضازاده و سلیمی را تکرار کند. ایران دوباره صاحب رکورد فوقسنگین جهان است و این یعنی اصالت وزنهبرداری به خانه اصلی خود بازگشته است. طوفان بچه غول در هند تازه آغاز راهی است که پایانش به طلای المپیک و جاودانگی ابدی ختم خواهد شد.
دیدگاه تان را بنویسید