آنچلوتی به نیمار و سیلوا برای جامجهانی آمادهباش داد؛ جایی برای پیرمردها
در مهآلودترین صبحهای ترسپولیس، جایی که کمپ تمرینات تیم ملی برزیل گرانجا کوماری در آغوش کوهها آرام گرفته، بوی نوستالژی با عطر چمن خیس ترکیب شده است. کارلو آنچلوتی، پیرمرد ایتالیایی که با آن ابروهای بالاجسته و آرامش بیپایانش مامور بازگرداندن اعتبار به سلسائو شده، حالا در آستانه جامجهانی ۲۰۲۶ تصمیمی گرفته که قلب فوتبالدوستان برزیل را به تپش انداخته است؛ بازگشت پادشاهان قدیمی برای آخرین رقص.
نیمار جونیور؛ نامی که برای سالها با جنجال و نبوغ گره خورده بود، پس از آن شب تلخ اکتبر ۲۰۲۳ و مصدومیت ویرانگر ACL مقابل ونزوئلا، گویی به پایان خط رسیده بود. اما بازگشت او به خانه، به سانتوس، همهچیز را تغییر داد. نیمار دیگر آن بال کناری ویرانگر که با سرعتش مدافعان را تحقیر میکرد، نیست؛ او حالا در نقش یک شماره۱۰ کلاسیک، مغز متفکر حملات شده است. آنچلوتی به خوبی میداند که در جنجال جامجهانی، داشتن بازیکنی که بتواند با یک پاس مینیاتوری، گره بازی را باز کند، از نان شب واجبتر است. نیمار شاید دیگر ندود، اما او حالا بهتر از هر زمان دیگری میبیند. حضور او در فهرست ۵۵نفره، پیامی صریح به رقباست؛ برزیل هنوز یک جادوگر در آستین دارد.
در ۴۱سالگی، تیاگو سیلوا شبیه به یک قطعه عتیقه گرانبهاست که هرچه زمان میگذرد، ارزشمندتر میشود. آخرین تصویر ما از او در پیراهن زرد، اشکهایش پس از شکست مقابل کرواسی در قطر ۲۰۲۲ بود. حالا، چهار سال بعد، او دوباره فراخوانده شده است. با این حال، مسیر تیاگو برای رسیدن به فهرست نهایی ۲۶نفره، به مراتب دشوارتر از نیمار است. ترافیک در خط دفاعی برزیل با حضور غولهایی مثل مارکینیوش، گابریل و برمر بیداد میکند. آنچلوتی که به انعطاف تاکتیکی و بازیخوانی بازیکنانش اهمیت میدهد، تیاگو را به عنوان یک رهبر رختکن میخواهد، اما آیا سرعت او برابر مهاجمان نسل جدید دوام میآورد؟
دعوت از این دو ستاره، سایهای سنگین روی نسل جدید انداخته است. بازیکنانی مثل اندریک، رایان و ایگور تیاگو که زیر نظر آنچلوتی به بلوغ رسیدهاند، حالا باید جای خود را با اسطورههایی تقسیم کنند که وقتی آنها الفبای فوتبال را یاد میگرفتند، در فینالهای بزرگ میجنگیدند. یک سوال اساسی در رسانههای برزیل مطرح است؛ آیا حضور نیمار و سیلوا، روند جوانسازی تیم را مختل میکند یا برعکس، مثل چاشنی تجربه، طعم خامی جوانان را میگیرد؟
بازگشت موقت نیمار و سیلوا به کمپ تمرینی، بیش از آنکه یک تصمیم فنی باشد، یک حرکت نمادین است. آنچلوتی میخواهد روح برزیل کلاسیک را به کالبد تیم مدرنش تزریق کند. گرانجا کوماری این روزها شاهد تلاقی دو نسل است؛ جایی که تجربه زخمخورده تیاگو سیلوا و نبوغ احیا شده نیمار، قرار است در کنار شور و حال جوانانی مثل اندریک، معجونی بسازد که شاید پس از ۲۴سال، جام طلایی را دوباره به خانه برگرداند.
باید منتظر ماند و دید وقتی لیست نهایی منتشر میشود، نام این دو اسطوره روی کاغذ باقی میماند یا این دعوت، صرفا یک خداحافظی باشکوه در کمپ تمرینی بوده است. هرچه باشد، برزیل با آنچلوتی، دوباره یاد گرفته است که چطور همزمان هم به آینده نگاه کند و هم به ریشههایش احترام بگذارد.
دیدگاه تان را بنویسید