جام‌جهانی ۲۰۲۶ در حالی به میزبانی مشترک آمریکا، مکزیک و کانادا در آستانه آغاز است که رویای تماشای زنده فوتبال برای میلیون‌ها هوادار، به کابوسی گران‌قیمت تبدیل شده است. در حالی که تنها ۳۶‌روز تا سوت آغاز این تورنمنت باقی مانده، قیمت بلیت‌ها در سیستم فروش پویا فیفا به ارقامی رسیده که حتی تصور آن هم سرگیجه‌آور است؛ بلیت‌هایی که بهای آنها در بازار سیاه و جایگاه‌های ویژه تا مرز دو ‌میلیون دلار پیش رفته است. این رشد ۶ تا ۱۰ برابری قیمت‌ها نسبت به جام‌جهانی قطر، عملا استادیوم‌ها را از حضور هواداران واقعی و متعصب خالی کرده است. حالا سکوهای ورزشگاه‌ها نه به رنگ پیراهن تیم‌های ملی، بلکه به محلی برای نمایش ثروت تجار، سلبریتی‌ها و سیاستمداران تبدیل شده است. بسیاری از تحلیل‌گران ورزشی، این وضعیت را پروژه مشترک ترامپ و اینفانتینو می‌نامند؛ استراتژی جدیدی که در آن فوتبال نه به عنوان یک ورزش مردمی، بلکه به عنوان یک کالای لوکس انحصاری بازتعریف شده است. 

در میانه این اعتراضات گسترده، جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، در واکنشی بحث‌برانگیز، این قیمت‌های نجومی را معقول خواند. او با استناد به آمار خیره‌کننده ۵۰۰‌میلیون متقاضی برای خرید بلیت، ادعا می‌کند که افزایش قیمت‌ها صرفا نتیجه طبیعی قانون عرضه و تقاضاست. اینفانتینو با مقایسه تقاضای ۵۰‌میلیونی در جام‌های جهانی ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ با تقاضای فعلی، معتقد است که وقتی نیم‌میلیارد نفر خواهان تماشای بازی‌ها هستند، بالا رفتن قیمت‌ها اجتناب‌ناپذیر است. اما آیا این توجیهات قانع‌کننده است؟ منتقدان می‌گویند فیفا با این سیاست، ۹۰‌درصد هواداران اصلی که قلب تپنده فوتبال هستند را از حضور در ورزشگاه محروم کرده است. اینفانتینو شاید توانسته باشد با این مدل تجاری، سودهای کلانی به جیب فیفا سرازیر کند، اما سوال اصلی اینجاست؛ آیا با حذف طبقه متوسط و کارگر از استادیوم‌ها، روح و اصالت جام‌جهانی همچنان باقی می‌ماند؟ این جام‌جهانی، بیش از آنکه ویترینی برای رقابت‌های ورزشی باشد، به میدان جنگ میان تجارت مدرن و عشق به فوتبال تبدیل شده است. جایی که دیگر نه مهارت بازیکنان، بلکه قدرت کیف پول تماشاگران تعیین می‌کند چه کسی حق دارد شاهد تاریخ‌سازی در مستطیل سبز باشد.

 

کپی شد