افسانه کروسیبل

نگار رشیدی

سالن تاریخی و افسانه‌ای کروسیبل در شفیلد انگلیس، بار دیگر به صحنه خلق یکی از دراماتیک‌ترین داستان‌های تاریخ اسنوکر تبدیل شد. جایی که صدای برخورد توپ‌ها در سکوت مطلق سالن، ضربان قلب میلیون‌ها بیننده را در سراسر جهان تنظیم می‌کند. در این شب فراموش‌نشدنی، حسین وفایی، ستاره بی‌بدیل اسنوکر ایران، نه تنها یک مسابقه، بلکه یک نبرد تمام‌عیار ذهنی و روانی را از جاد ترامپ، مرد شماره یک جهان برد و با برتری ۱۳ بر ۱۲ برای اولین بار به جمع هشت نفر برتر جهان راه یافت. اتفاقی که فراتر از یک شگفتی ورزشی، به نمادی از مقاومت، امید و اراده برای یک ملت تبدیل شد. 

تقابل با جاد ترامپ، نامی که لرزه بر اندام هر حریفی می‌اندازد، هرگز آسان نیست. روند مسابقه نیز در ابتدا گواه همین موضوع بود و نشان می‌داد که چرا ترامپ بر بام اسنوکر دنیا ایستاده است. او با اتکا به تجربه و تسلط همیشگی‌اش، بازی را در کنترل گرفت و در دو مقطع حیاتی، برتری خود را به رخ کشید. وقتی اسکوربورد نتیجه ۱۰ بر هفت را به سود ترامپ نشان می‌داد، بسیاری کار نماینده ایران را تمام‌شده می‌دانستند. حتی زمانی که وفایی با چنگ و دندان و نمایشی جسورانه فاصله را کم کرد، ترامپ بار دیگر در آستانه پیروزی قرار گرفت و نتیجه ۱۲ بر ۱۱ شد. در رقابت‌های قهرمانی جهان، وقتی مرد شماره یک دنیا تنها به یک فریم برای صعود نیاز دارد، بازگشت حریف چیزی شبیه به غیرممکن است؛ اما وفایی حاضر نبود تسلیم این سناریوی از پیش نوشته‌شده شود. 

شاهزاده پارسی آمده بود تا قوانین کروسیبل را از نو بنویسد. او در فریم بیست‌و‌چهارم، با یک سنچری درخشان و خیره‌کننده ۱۰۶‌امتیازی، تمام معادلات را به هم ریخت و بازی را به تساوی ۱۲-۱۲ کشاند تا فریم سرنوشت‌ساز بیست و پنجم، قاضی این ماراتن نفس‌گیر باشد. در این فریم پایانی، ترامپ فرصت ایده‌آلی برای تمام کردن کار داشت، اما فشار خردکننده مسابقه روی شانه‌های او نیز سنگینی می‌کرد. از دست دادن کنترل توپ سفید (کیوبال) و خارج شدن از پوزیشن، همان اشتباه مهلکی بود که وفایی برای زدن ضربه نهایی به آن نیاز داشت. وفایی با یک بریک ۹۱‌امتیازی در اوج فشار، تیر خلاص را شلیک کرد و میز را به تسخیر خود درآورد. خبرگزاری معتبر رویترز این لحظه را «بزرگ‌ترین شگفتی تورنمنت» نامید و از «اعصاب فولادی» ستاره ایرانی تمجید کرد؛ در حالی که شبکه ESPN در گزارشی مفصل تاکید کرد که وفایی در لحظاتی که باید، سطح بازی‌اش را به شکل خارق‌العاده‌ای بالا برد. 

پشت این بازگشت رویایی، یک دگردیسی عمیق ذهنی نهفته بود. وفایی پرده از این راز برداشت و گفت:«مدتی است خیلی روی ذهنم کار می‌کنم. سعی کرده‌ام آرام‌تر باشم، کمتر واکنش نشان بدهم و بیشتر روی اجرای ضربه‌ها تمرکز کنم. قبلا شاید خیلی حرف می‌زدم یا درگیر حاشیه می‌شدم اما حالا به این نتیجه رسیده‌ام که گاهی بهترین کار این است که سکوت کنی و اجازه بدهی بازی‌ات حرف بزند.» این مدیریت روان، همان سلاح پنهانی بود که او را سرپا نگه داشت. او در طول مسابقه مدام با خود زمزمه می‌کرد:«اگر قرار باشد این تورنمنت مال من باشد، خودش اتفاق می‌افتد. فقط باید در لحظه بمانم.» 

اما موتور محرک اصلی وفایی در این شب تاریخی، چیزی فراتر از تکنیک و روانشناسی فردی بود. در پس هر ضربه دقیق او، قلب مردمی می‌تپید که در روزهای پرالتهاب، تشنه یک خبر خوب و یک بهانه برای لبخند زدن بودند. این بعد از پیروزی وفایی، به داستان او عمق و معنایی اجتماعی بخشید. او با صداقتی تحسین‌برانگیز از این انگیزه بزرگ پرده برداشت:«آماده‌سازی برای این مسابقات برایم خیلی سخت بود، به‌خصوص به خاطر شرایطی که در کشورم وجود دارد. من فقط برای خودم بازی نمی‌کنم. این روزها زمان سختی برای کشورم است و از اتفاقاتی که برای ایران رخ‌داده بسیار ناراحتم. همین شرایط به من انگیزه داد تا با تمام توان بازی کنم و برای مردم کشورم بجنگم تا بتوانم حتی برای لحظاتی دل‌شان را شاد کنم.» 

بزرگی این پیروزی زمانی بیشتر به چشم آمد که جاد ترامپ مغرور، بدون هیچ توجیهی، شکست را پذیرفت. او با اعتراف به از دست دادن فرصت‌هایش گفت:«در فریم آخر موقعیت خیلی خوبی داشتم، اما کنترل توپ سفید را از دست دادم. این خلاصه فصل من است؛ فرصت‌هایی که در لحظه آخر از دست می‌روند.» اما اوج زیبایی این رقابت در پایان مسابقه رقم خورد؛ زمانی که ترامپ با رفتاری کاملا جوانمردانه دستش را روی شانه وفایی گذاشت و گفت:«به خودت باور داشته باش، تو می‌توانی قهرمان شوی.» 

در نهایت، سالن کروسیبل یکپارچه ایستاد و با تشویق‌های بی‌امان به احترام وفایی ادای احترام کرد؛ لحظه‌ای که به گفته خودش تا آخر عمر با او خواهد ماند. حالا حسین وفایی در جمع هشت ‌نفر برتر جهان است و برای رسیدن به نیمه‌نهایی، باید در روزهای آینده از سد «وو یی ژه»، پدیده چینی که مارک سلبی قدرتمند را حذف کرده، بگذرد. وفایی که می‌گوید «هر روز جام کروسیبل در ذهن من زندگی می‌کند»، نشان داد برای لحظات بزرگ ساخته شده است. او با عبور از ترامپ ثابت کرد که برای فتح قله‌های بالاتر، از همیشه تشنه‌تر است. تاریخ در حال نوشته شدن است و قلم این بار در دستان پرتوان حسین وفایی است.