رنسانس ایرانی

نازنین دشتی 

فوتبال، بازی بازگشت‌ها است؛ اما گاهی این بازگشت نه در مستطیل سبز به عنوان بازیکن، بلکه در لب خط و با کت‌وشلوار مربیگری رقم می‌خورد. برای هواداران فوتبال در ایران، نام فریدون زندی و دانیال داوری با خاطراتی گره خورده که سال‌ها از آن می‌گذرد. یکی با آن موهای لخت و شوت‌های پای چپ جادویی در دوران برانکو و دیگری با قامت بلند و چهره‌ای مصمم که در جاده جام‌جهانی ۲۰۱۴ برزیل، حراست از قفس توری تیم ملی را بر عهده داشت. حالا، سال‌ها پس از آن روزها، این دو در یک قاب مشترک، اما در جغرافیایی متفاوت، یکی از بزرگ‌ترین افتخارات دوران مربیگری خود را جشن می‌گیرند؛ فتح آلمان و صعود به بوندس‌لیگای دو. 

وقتی در ابتدای فصل، نام فریدون زندی به عنوان دستیار و دانیال داوری به عنوان مربی دروازه‌بان‌ها در کادرفنی اوسنابروک دیده شد، شاید کمتر کسی تصور می‌کرد که این تیم با هدایت تیمو شولتس و کمک‌های ایرانی‌اش، بتواند چنین طوفانی به پا کند. اوسنابروک فصل را در میانه‌های جدول و با نوسان آغاز کرد. اما گویی در رختکن این تیم، رازی نهفته بود که تنها با گذشت زمان فاش می‌شد. 

فریدون زندی که سال‌ها در تیم‌های پایه آلمان از جمله سن‌پائولی تجربه اندوخته بود، حالا در نقش عصای دست شولتس، به مغز متفکر تیم تبدیل شده بود. در کنار او، دانیال داوری که به خوبی با اتمسفر فوتبال حرفه‌ای آلمان آشنا بود، وظیفه ساختن دیواری رسوخ‌ناپذیر در خط دروازه را بر عهده داشت. نتیجه این همکاری، ثبت یکی از درخشان‌ترین نیم‌فصل‌های تاریخ لیگ سه آلمان بود. 

آماری که اوسنابروک در نیم‌فصل دوم از خود به جای گذاشت، بیشتر به یک رویا شبیه است تا واقعیت فوتبال حرفه‌ای. آنها در تمامی دیدارهای نیم‌فصل دوم تنها هفت امتیاز از دست دادند. میانگین ۲.۶‌امتیاز در هر مسابقه، آماری است که حتی غول‌های بوندس‌لیگا هم به ندرت به آن نزدیک می‌شوند. 

تیم تحت هدایت کادر زندی و داوری، به ماشینی تبدیل شده بود که هیچ مانعی را برنمی‌تافت. پیروزی مقابل رقبای مستقیم نظیر انرگی کوتبوس، نه‌تنها صدر جدول را به آنها هدیه داد، بلکه شخصیت قهرمانی را در کالبد این تیم دمید. در آن روزهای سرنوشت‌ساز، تصاویری از دانیال داوری منتشر شد که با تمام وجود بر سر بازیکنان فریاد می‌کشید و پس از سوت پایان، اشک شوق می‌ریخت؛ تصاویری که نشان می‌داد برای او، این صعود تنها یک ارتقای شغلی نیست، بلکه اثبات دوباره توانایی‌هایش در مهد فوتبال اروپا است. 

داستان قهرمانی اوسنابروک اما یک فصل عجیب و فانتزی هم داشت. آنها برای قطعی کردن جام، حتی منتظر سوت شروع بازی خودشان هم نماندند! در حالی که بازیکنان در رختکن ورزشگاه آماده می‌شدند تا مقابل وهن‌ویسبادن به میدان بروند، چشمان‌شان به صفحه تلویزیون دوخته شده بود. شکست رقیب اصلی، یعنی انرگی کوتبوس مقابل دویسبورگ، به این معنا بود که اوسنابروک پیش از آنکه استوک‌هایش چمن را لمس کند، قهرمان شده است.  صدای فریاد شادی از رختکن به راهروهای ورزشگاه سرایت کرد. بازیکنان با پیراهن‌های تمرینی و در حالی که هنوز عرق گرم کردن بر تن نداشتند، به استقبال هوادارانی رفتند که ایستاده آنها را تشویق می‌کردند. این لحظه، نقطه عطف تاریخ باشگاه بود؛ جایی که اوسنابروک با کسب سومین عنوان قهرمانی، به پرافتخارترین تیم تاریخ لیگ سه آلمان تبدیل شد. 

شاید هر تیم دیگری پس از قطعی شدن قهرمانی در رختکن، بازی مقابل وهن ویسبادن را جدی نمی‌گرفت، اما تیم شولتس، زندی و داوری، از جنسی دیگر بود. آنها ابتدا عقب افتادند، اما روحیه پیروزی‌طلبی که در تمرینات توسط کادرفنی تزریق شده بود، کار خودش را کرد. تساوی و سپس گل پیروزی‌بخش روبرت تشه در آخرین دقایق بازی، ورزشگاه را به مرز انفجار رساند. سوت پایان بازی، همزمان شد با هجوم هزاران هوادار به زمین؛ جشنی که فریدون زندی در میان آن، با لبخندی همیشگی و متین، میوه سال‌ها تلاش در رده‌های پایه را می‌چید. 

موفقیت زندی و داوری در آلمان، در کنار درخشش اخیر پژمان منتظری در لیگ ستارگان قطر، نویدبخش ظهور نسل جدیدی از مربیان ایرانی در عرصه بین‌المللی است. اگر پژمان توانست با دانش و دیسیپلین خود، تیمش را در لیگ سخت قطر حفظ کند و تحسین کارشناسان عرب را برانگیزد، حالا زندی و داوری در قلب اروپا پرچم مربیگری ایران را بالا برده‌اند.

این دو ستاره سابق، حالا ثابت کرده‌اند که فوتبال ایران تنها صادرکننده بازیکن نیست. فریدون زندی با نگاه تاکتیکی مدرن و دانیال داوری با تخصص در ساختار دفاعی، حالا به بوندس‌لیگای دو پا می‌گذارند؛ جایی که فشارها بیشتر و چالش‌ها بزرگ‌تر است، اما برای کسانی که از لیگ سه با رکوردشکنی صعود کرده‌اند، هیچ چیز غیرممکن نیست. 

شهر اوسنابروک این روزها غرق در رنگ بنفش و سفید است. به زودی جام قهرمانی در دستان کاپیتان تیم و در حضور کادرفنی ایرانی‌اش به آسمان بلند خواهد شد. برای فریدون زندی و دانیال داوری، این پایان یک مسیر نیست، بلکه آغاز یک ماجراجویی تازه است. آنها که روزی به عنوان بازیکن برای سربلندی ایران می‌جنگیدند، حالا در جبهه‌ای جدید، نام ایران را با تخصص و موفقیت در فوتبال ماشینی و منظم آلمان پیوند زده‌اند. 

بوندس‌لیگای دو، فصل آینده میزبان دو چهره‌ای است که نشان دادند برای فتح قله‌ها، گاهی باید از نو شروع کرد، در سکوت ساخت و درنهایت، با صدای بلند جشن قهرمانی گرفت. این صعود تاریخی، هدیه‌ای بود از سوی دو ستاره قدیمی به هواداران فوتبال در ایران؛ یادآوری این نکته که قهرمان‌ها هرگز تمام نمی‌شوند، آنها فقط نقش‌شان را عوض می‌کنند.