زلزله در مرسی‌ساید

نگار رشیدی

فوتبال، این تئاتر بی‌رحم و غیرقابل پیش‌بینی، بار دیگر در یکی از دراماتیک‌ترین شب‌های فصل، تمام معادلات را بر هم زد. هیل دیکینسون، ورزشگاهی جدید و نفس‌های گرم هوادارانی که تیم‌شان برای رسیدن به اروپا و غرور می‌جنگد، دوشنبه شب میزبان سکانسی بود که شاید در پایان فصل، از آن به عنوان نقطه عطف و لحظه تغییر پادشاه لیگ برتر یاد شود. تساوی ۳-۳ منچسترسیتی مقابل اورتون، تنها یک نتیجه روی تابلوی نتایج نبود؛ این یک انفجار بود که ترکش‌هایش مستقیما به شمال لندن اصابت کرد و تاج قهرمانی را از دستان پپ گواردیولا، در دستان شاگرد دیروزش، میکل آرتتا قرار داد.

پیش از سوت آغاز، همه‌چیز بوی یک پیروزی روتین دیگر برای ماشین فوتبال منچسترسیتی را می‌داد. آن‌ها با فرمی ویرانگر و با آگاهی از اینکه هر لغزش می‌تواند به معنای از دست رفتن جام باشد، پا به میدان گذاشته بودند. سیتیزن‌ها در این هفته‌های پایانی، معمولا تبدیل به هیولایی بی‌رحم می‌شوند که هیچ امتیازی را از دست نمی‌دهد. در سوی مقابل، اورتون که در میانه‌های جدول یا شاید درگیر نبردهای خاص خودش بود، روی کاغذ شانسی برای متوقف کردن ارتش آبی‌آسمانی نداشت. اما لیگ برتر انگلیس، گورستان پیش‌بینی‌های قطعی است. فضای گودیسون پارک در زیر نور پروژکتورها، حس و حال عجیبی داشت. هوا سنگین بود و صدای سرود هواداران اورتون، خبر از شبی می‌داد که قرار نبود به سادگی به پایان برسد.

با سوت داور، سیتی همان‌طور که انتظار می‌رفت، مالکیت توپ را به چنگ آورد. پاس‌های کوتاه، چرخش‌های دوکو و حضور ترسناک ارلینگ هالند در محوطه جریمه، خط دفاعی اورتون را به عقب می‌راند. سیتی در همان دقایق ابتدایی نشان داد که برای زدن گل اول عجله دارد. خط هافبک اورتون تحت فشار شدید پرس بازیکنان پپ در حال خرد شدن بود. وقتی گل اول سیتی با یک کار ترکیبی بی‌نقص و ضربه تمام‌کننده در گوشه دروازه جردن پیکفورد آرام گرفت، بسیاری از تماشاگران بی‌طرف تلویزیون‌های خود را خاموش کردند. به نظر می‌رسید سناریوی همیشگی در حال تکرار است: سیتی گل اول را می‌زند، حریف باز می‌شود و سپس گل‌های دوم و سوم از راه می‌رسند. اما اورتون دیشب، تیمی نبود که به این زودی‌ها تسلیم شود.

نیمه اول با شلیک کات‌دار و تماشایی جرمی دوکو در دقیقه‌۴۳ به پایان رسید تا پپ گواردیولا با خیالی آسوده راهی رختکن شود. همه‌چیز طبق برنامه ماشین آبی‌آسمانی پیش می‌رفت. اما در نیمه دوم، ورزشگاه جدید هیل دیکینسون به جهنمی تمام‌عیار برای خط دفاعی سیتی تبدیل شد. در دقیقه‌۶۸، یک اشتباه مرگبار از مارک گهی و پاس رو به عقب ضعیف او، توپ را دقیقا در مسیر تیرنو باری قرار داد تا گل تساوی به ثمر برسد. این گل، جرقه‌ای بر انبار باروت اورتون بود. تنها پنج دقیقه بعد، جیک اوبراین با یک ضربه سر مقتدرانه، ورزشگاه را منفجر کرد و اورتون۲ بر یک پیش افتاد.

شوک بزرگ و ویرانگر اما در دقیقه‌۸۱ رقم خورد؛ جایی که تیرنو باری گل سوم را وارد دروازه جانلوئیجی دوناروما کرد. تابلوی نتایج عدد ۳ بر یک را نشان می‌داد و چهره‌های بهت‌زده و مستاصل بازیکنان سیتی، سوژه‌ای ناب برای یک قاب تاریک از سقوط بود. اما سیتی تیمی نیست که جام را بدون جنگیدن رها کند. ارلینگ هالند در دقیقه‌۸۳، بلافاصله پس از دریافت گل، یکی از گل‌های خورده را جبران کرد تا ضربان قلب در مرسی‌ساید به بالاترین حد خود برسد. خیمه سنگین شاگردان پپ روی دروازه پیکفورد تا ثانیه‌های پایانی ادامه یافت؛ تا اینکه در هفتمین دقیقه از وقت‌های تلف‌شده، جرمی دوکو با یک شلیک تماشایی پای راست، فرشته نجات سیتی شد و بازی را به تساوی ۳-۳ کشاند.

سیتی از یک شکست قطعی گریخت و کامبکی فوق‌العاده زد، اما چهره‌های درهم‌رفته و خسته بازیکنان در پایان بازی نشان می‌داد که آن‌ها به خوبی می‌دانند همین یک امتیاز از دست‌رفته، چگونه فرمان قهرمانی را از دستانشان خارج کرده و دو دستی تقدیم آرتتا و توپچی‌های لندن کرده است. حالا به سراغ اعداد و ارقام می‌رویم؛ زبان بی‌رحمی که احساسات را نمی‌فهمد. با این تساوی شوکه‌کننده، جدول رده‌بندی لیگ برتر به یک صفحه ملتهب تبدیل شده است. آرسنال با انجام ۳۵‌بازی، اکنون با ۷۶‌امتیاز با اقتدار بر صدر جدول تکیه زده است. منچسترسیتی با این توقف بدموقع، از ۳۴‌بازی خود ۷۱‌امتیاز دشت کرده است. فاصله در صدر جدول به ۵‌امتیاز رسیده است. درست است که سیتی یک بازی عقب‌افتاده دارد و روی کاغذ می‌تواند این فاصله را به ۲‌امتیاز کاهش دهد، اما نکته کلیدی اینجاست؛ سرنوشت دیگر در دستان سیتی نیست. تا پیش از این بازی، سیتی می‌دانست که اگر تمام بازی‌هایش را ببرد، بدون توجه به نتایج آرسنال قهرمان می‌شود. اما حالا، حتی اگر سیتی هر ۴‌بازی باقی‌مانده (شامل بازی عقب‌افتاده) را با پیروزی پشت سر بگذارد، باز هم به لغزش آرسنال نیاز دارد.

کنترل جام، فرمانی که پپ مدت‌ها محکم در دست داشت، حالا به سمت لندن چرخیده است.

خبر این تساوی در لندن، قطعا با فریادهای شادی و شاید اشک‌های شوق همراه بوده است. میکل آرتتا و شاگردانش حالا در موقعیتی قرار دارند که سال‌ها برای آن جنگیده‌اند. آن‌ها سرنوشت خودشان را می‌نویسند. آرسنال در این فصل نشان داده که از تیمی که فصل‌های گذشته در مقاطع حساس کم می‌آورد، فاصله گرفته است. آن‌ها بالغ‌تر، تاکتیکی‌تر و از نظر روانی قدرتمندتر شده‌اند. حالا ۳‌فینال بزرگ پیش روی آرسنال است. ۳‌بازی که هر کدام حکم یک نبرد مرگ و زندگی را دارد. آن‌ها نیازی ندارند به نتایج دیگران نگاه کنند؛ فقط باید به زمین بروند، بازی خودشان را دیکته کنند و پیروز شوند. فشار در این مقطع می‌تواند خردکننده باشد. آیا بازیکنان جوان آرسنال می‌توانند وزن سنگین این انتظارات را تحمل کنند؟ آیا آن‌ها می‌توانند در برابر وسوسه فکر کردن به جشن قهرمانی مقاومت کنند و تمرکزشان را روی تک‌تک توپ‌ها نگه دارند؟ این بزرگ‌ترین آزمون روان‌شناختی دوران مربیگری آرتتا است. او باید تیمش را از نظر ذهنی در یک حباب قرار دهد تا صدای کرکننده تحسین‌ها و انتظارات بیرون، تمرکز آن‌ها را بر هم نزند.

این اتفاقات، خوراک بی‌نظیری برای داستان‌سرایی است. فوتبال مدرن فقط آمار و ارقام نیست؛ ترکیبی از هنر، درام و روایت‌های انسانی است. تساوی دوشنبه‌شب، پر از تصاویری است که پتانسیل تبدیل شدن به آثار گرافیکی خیره‌کننده را دارند. تقابل دو طیف رنگی؛ آبی‌های ناامید که در سیاهی شب هیل دیکینسون محو می‌شوند، و قرمزهای لندنی که مانند خورشیدی در حال طلوع، روشن و پرانرژی به سمت افق قهرمانی حرکت می‌کنند. جزئیات چهره پپ در لحظه دریافت گل سوم، سایه‌های بلند روی چمن، و فریادهای شادی در شمال لندن، همگی المان‌هایی هستند که یک روایت تصویری مدرن را شکل می‌دهند. این داستانی است که فراتر از کلمات، نیاز به رنگ، نور و بافت دارد تا عمق فاجعه برای یک تیم و اوج رستگاری برای تیم دیگر را به تصویر بکشد. استفاده از المان‌های کمیک یا پوسترهای وینتیج با تیترهای درشت و پرانرژی مثل «شوک در مرسی‌ساید» یا «تاج در دستان توپچی‌ها»، دقیقا همان زبانی است که نسل جدید هواداران فوتبال برای درک این هیجان به آن نیاز دارند.

لیگ برتر انگلیس بار دیگر ثابت کرد که چرا پربیننده‌ترین لیگ ورزشی جهان است. هیچ‌چیز تا لحظه آخر قطعی نیست. توقف منچسترسیتی، روح تازه‌ای به کالبد این رقابت‌ها دمید. حالا همه نگاه‌ها به ورزشگاه امارات دوخته شده است. آرسنال ۳‌قدم تا رستگاری، ۳‌قدم تا پایان دادن به سال‌ها حسرت و ۳‌قدم تا اثبات این موضوع فاصله دارد که فوتبال هنوز هم می‌تواند جایی برای تحقق رویاهای بزرگ باشد. آیا سیتی می‌تواند در این فرصت کوتاه، منتظر یک معجزه و لغزش ناگهانی از سوی آرسنال بماند؟ آیا آرتتا می‌تواند شاگردانش را از طوفان فشار روانی عبور دهد و جام را بالای سر ببرد؟ روزهای آینده، روزهایی پر از اضطراب، هیجان و البته، داستان‌های فراموش‌نشدنی در دنیای فوتبال خواهد بود. سرنوشت، بوم نقاشی خود را آماده کرده است؛ حالا باید دید در پایان این ۳‌هفته، این بوم با آبی‌آسمانی رنگ‌آمیزی می‌شود یا با قرمز آتشین آرسنال. مسابقه‌ای که نه فقط در زمین چمن، بلکه در ذهن‌ها، قلب‌ها و البته قاب‌های دیجیتالی شبکه‌های اجتماعی تا مدت‌ها ادامه خواهد داشت.