خورشید بر فراز شهر منچستر در حالی غروب می‌کند که سایه‌ سنگین یک فرصت طلایی بر ورزشگاه اتحاد سنگینی می‌کند. امروز، زمانی که سوت آغاز بازی منچسترسیتی و نیوکاسل به صدا درآید، دیگر فقط بحث سه امتیاز در میان نیست؛ بحث بر سر لرزه‌ای است که بر اندام صدرنشین لندن‌نشین افتاده است. همه‌چیز از ورزشگاه مولینو شروع شد. جایی که آرسنال میکل آرتتا در اولین بازی هفته مقابل ولورهمپتون متوقف شد تا دو امتیاز حیاتی را در کورس نفس‌گیر قهرمانی جا بگذارد. حالا، پپ گواردیولا، آن استراتژیست کاتالان که بوی خون را از فرسنگ‌ها دورتر حس می‌کند، مهره‌هایش را برای یک شبیخون تمام‌عیار آماده کرده است. 

داستان لیگ برتر در سال‌های اخیر، داستان تقابل استاد و شاگرد بوده است. میکل آرتتا، کسی که الفبای مربیگری را در کنار پپ روی نیمکت سیتی آموخت، حالا بار دیگر خود را در موقعیتی می‌بیند که کابوس فصول گذشته را زنده می‌کند. او می‌داند که پپ گواردیولا در تعقیب رقیب، بی‌رحم‌ترین مربی جهان است. تساوی آرسنال مقابل ولوز، مانند چراغ سبزی بود که به ماشین جنگی سیتی نشان داده شد. پیروزی امشب مقابل کلاغ‌های نیوکاسل، اختلاف را به دو امتیاز می‌رساند و فشار روانی را به اردوی توپچی‌ها منتقل می‌کند. سوالی که در ذهن هواداران فوتبال می‌چرخد این است؛ آیا آرتتا باز هم جام را در لحظات آخر به معلم سابقش واگذار خواهد کرد؟

اما نباید فراموش کرد که حریف امروز، نیوکاسل یونایتد است. تیمی که تحت هدایت ادی هاو، دیگر آن تیم دست‌وپابسته سال‌های دور نیست. آنها به اتحاد می‌آیند تا نقش غول‌کش را بازی کنند. نیوکاسل با خط دفاعی مستحکم و ضدحملات ویرانگرش، می‌تواند همان صخره‌ای باشد که سیلاب حملات سیتی را متوقف می‌کند. با این حال، ورزشگاه اتحاد برای رقبای سیتی همیشه حکم یک مسلخ تاکتیکی را داشته است. کوین دی‌بروینه با پاس‌های خط‌کشی شده‌اش و ارلینگ هالند که گویی برای تمام کردن رویاهای حریفان برنامه‌ریزی شده، منتظر کوچک‌ترین اشتباه از سوی مدافعان نیوکاسل هستند. 

گواردیولا در کنفرانس خبری پیش از بازی، با آن آرامش پیش از طوفان همیشگی‌اش صحبت کرد، اما چشمانش حکایت دیگری داشتند. او می‌داند که لیگ برتر شوخی‌بردار نیست. سیتی در سال‌های اخیر نشان داده که وقتی به هفته‌های پایانی نزدیک می‌شویم، آنها نه‌تنها فوتبال بازی می‌کنند، بلکه حریف را از نظر ذهنی متلاشی می‌کنند. در سمت مقابل، میکل آرتتا احتمالا امشب را با اضطراب پای تلویزیون خواهد گذراند. هر گلی که سیتی به ثمر برساند، خنجری است بر پیکر آرزوهای قهرمانی آرسنال. این همان دی‌ان‌ای قهرمانی پپ است؛ بهره‌برداری حداکثری از لغزش رقیب.

بازی امروز منچسترسیتی و نیوکاسل، صرفا یک مسابقه فوتبال در هفته‌های میانی یا پایانی فصل نیست؛ این یک بیانیه است. اگر سیتی پیروز شود، پیام روشنی به لندن مخابره خواهد شد؛ ما هنوز این‌جا هستیم و جام را به راحتی پس نمی‌دهیم. داستان فصل در حال رسیدن به نقاط اوج خود است. جایی که تجربه پپ با انگیزه و جسارت آرتتا برخورد می‌کند. امروز در اتحاد، هر پاس، هر تکل و هر فریاد هواداران، بخشی از سمفونی قهرمانی خواهد بود که شاید در پایان فصل، نت‌های نهایی‌اش بار دیگر به سود آبی‌های منچستر نوشته شود.

سیتی در ۱۰‌بازی اخیر خانگی خود مقابل نیوکاسل شکست‌ناپذیر بوده است، اما فشار ناشی از فرصت پیش‌آمده برای کاهش فاصله با آرسنال، می‌تواند شمشیر دو لبه‌ای برای شاگردان پپ باشد. آیا امشب، پپ گواردیولا یک قدم دیگر به تکرار تاریخ و گرفتن جام از دستان شاگرد قدیمی‌اش نزدیک می‌شود؟ پاسخ این سوال در پایان ۹۰ دقیقه در مستطیل سبز اتحاد نهفته است. 

 

 

 

کپی شد