کریک به رکورد پنج برد متوالی نرسید؛ پایان ماه عسل؟
سکوت سنگینی که برای چند ثانیه بر استادیوم لندن حاکم شد، گویای همه چیز بود. مایکل کریک، با آن چهره همیشه آرام و متفکرش، دستانش را از جیب بارانی بلندش بیرون آورد و نفس عمیقی کشید. تابلوی نتایج عدد یک-یک را نشان میداد. برای اولینبار در دوران جدید حضور او روی نیمکت منچستریونایتد، سوت پایان بازی با پیروزی همراه نبود. نوار چهار برد متوالی و خیرهکننده پاره شد، اما شیوهای که این تساوی به دست آمد، پیامی روشنتر از خود نتیجه برای لیگ برتر داشت؛ روحیه تسلیمناپذیری به اولدترافورد بازگشته است. شیاطین سرخ که پس از پیروزیهای حماسی مقابل منچسترسیتی، آرسنال، فولام و تاتنهام، با اعتمادبهنفسی مثالزدنی پا به شرق لندن گذاشته بودند، سهشنبه شب با واقعیتی سخت و سیمانی به نام وستهام نونو اسپریتو سانتو روبهرو شدند. تیمی که نشان داد برای متوقف کردن قطار سریعالسیر کریک، برنامه دارد.
بازی در حالی آغاز شد که یونایتد سعی داشت همان فوتبال مالکانه و پرفشاری را که در دربی منچستر دیکته کرده بود، تکرار کند. اما وستهام با آرایش دفاعی فشرده و استفاده از ضدحملات زهرآگین، فضاهای حیاتی را بر برونو فرناندز بست. نیمه اول، نبردی فرسایشی در میانه میدان بود؛ جایی که کوبی ماینو و کاسمیرو بارها مجبور شدند با بازی فیزیکی هافبکهای وستهام دستوپنجه نرم کنند. شیاطین سرخ توپ را داشتند، اما موقعیتها را نه. هر بار که یونایتد به محوطه جریمه نزدیک میشد، دیوار دفاعی چکشها نفوذناپذیر به نظر میرسید. در سوی مقابل، وستهام مترصد اشتباه بود و چندین بار اونانا را مجبور به واکنشهای نگرانکننده کرد. صفر-صفر در پایان نیمه اول، نتیجهای عادلانه اما نگرانکننده برای کریک بود.
نیمه دوم اما داستان متفاوتی داشت. وستهام جسورتر شد و یونایتد آسیبپذیرتر. سرانجام در دقیقه۶۸، طلسم دروازهها شکست، اما نه آنطور که هواداران مهمان انتظار داشتند. روی یک ارسال کرنر و شلوغی محوطه جریمه، توماس سوچک، هافبک بلندقامت چک، بالاتر از لیساندرو مارتینز به هوا برخاست و با ضربه سری مهارناشدنی دروازه یونایتد را باز کرد. استادیوم منفجر شد. این گل نهتنها وستهام را پیش انداخت، بلکه یک رکورد تاریخی را هم جابهجا کرد؛ سوچک حالا به گلزنترین بازیکن تاریخ جمهوری چک در لیگ برتر تبدیل شده بود. اما برای یونایتد، این گل حکم بیدارباشی تلخ را داشت. رویای پنجمین برد متوالی در حال رنگ باختن بود و سایه اولین شکست کریک بر لندن سنگینی میکرد.
مایکل کریک که نمیخواست رکورد صددرصد پیروزیاش به این سادگی از دست برود، دست به تعویضهای تهاجمی زد. یونایتد در ۱۵دقیقه پایانی وستهام را در یکسوم دفاعی خود حبس کرد. سانترهای پیاپی، شوتهای بلاک شده و فریادهای کریک از کنار زمین، تصویری آشنا برای هواداران قدیمی یونایتد بود؛ تصویری که یادآور سالهای طلایی فرگوسن بود. داور ۶ دقیقه وقت اضافه اعلام کرد. عقربههای ساعت به دقیقه ۹۵:۴۵ رسیده بود. امیدها کمرنگ شده بود و هواداران وستهام آماده جشن گرفتن بودند. اما یونایتد هنوز یک آس در آستین داشت. برایان امبومو که در این بازی کمتر صاحب توپ شده بود، در آخرین ثانیهها فضایی کوچک در سمت راست محوطه جریمه پیدا کرد. پاس کاتبک دقیق او، درست روی نقطه پنالتی به بنیامین ششکو رسید. مهاجم اسلوونیایی که در فرمی رویایی به سر میبرد، بدون لحظهای تردید و با ضربهای سرضرب و چکشی، توپ را به طاق دروازه کوبید.
بخش هواداران یونایتد به مرز جنون رسید. ششکو که حالا در ۶ بازی اخیر پنج گل به ثمر رسانده، به سمت کریک دوید. این گل فقط یک امتیاز را نجات نداد؛ بلکه شخصیت تیم را نجات داد. وقتی سوت پایان به صدا درآمد، حس دوگانهای بر بازی حاکم بود. وستهام حسرت بردی را میخورد که در مشتش بود و پرید و یونایتد حسرت پایان نوار بردهایش را داشت. اما برای مایکل کریک، این تساوی ارزش خاصی داشت. او در کنفرانس خبری پس از بازی گفت:«وقتی نمیتوانید برنده شوید، نباید ببازید. این همان ذهنیت یونایتد است که ما به دنبالش هستیم.»
با این نتیجه، منچستریونایتد همچنان در رده چهارم جدول باقی ماند و خوششانس بود که چلسی نیز در الاند رود مقابل لیدز متوقف شد. رکورد بردهای پیاپی کریک در عدد چهار متوقف شد، اما رکورد شکستناپذیری او ادامه دارد. این بازی نشان داد که ماه عسل کریک شاید تمام شده باشد و حالا چالشهای واقعی لیگ برتر آغاز شده است؛ چالش باز کردن تیمهای دفاعی و مدیریت بحران در دقایق پایانی. اما گلی که ششکو در آخرین نفسهای بازی به ثمر رساند، پیامی مهم به رقبای یونایتد فرستاد؛ شیاطین سرخ مایکل کریک تا آخرین سوت داور، نخواهند مرد. بازی بعدی یونایتد در اولدترافورد خواهد بود، جایی که آنها باید ثابت کنند این تساوی، تنها یک دستانداز کوچک در مسیر بازگشت به شکوه بوده است، نه آغاز یک لغزش دوباره.
دیدگاه تان را بنویسید