مدیرکل تأمین اجتماعی غرب تهران بزرگ با اشاره به کسری ماهانه ۴۰هزار میلیارد تومانی این سازمان گفت: سهم هزینه‌های تأمین اجتماعی از مجموع هزینه‌های تولید در بخش صنعت کمتر از یک درصد است.

به گزارش ایلنا، محسن رضایی در سومین نشست پارلمان تولید در اندیشکده اقتصاد ایران، با تشریح چالش‌های مالی تأمین اجتماعی و رابطه این سازمان با بازار کار اظهار کرد: درآمد حاصل از وصول حق بیمه در ماه‌های اخیر بهبود یافته و به حدود ۱۵۰هزار میلیارد تومان در ماه رسیده اما هزینه‌های سازمان همچنان از درآمدهای آن بیشتر است.

وی افزود: تأمین اجتماعی علاوه بر پرداخت مستمری بازنشستگان، هزینه‌های درمان، اداره مراکز درمانی و سرمایه‌گذاری را نیز برعهده دارد و نمی‌تواند تمام منابع خود را صرف هزینه‌های جاری کند زیرا برای ایفای تعهدات آینده باید ذخایر کافی ایجاد کند و منابع خود را به‌درستی سرمایه‌گذاری کند.

کاهش نسبت پشتیبانی تأمین اجتماعی به کمتر از چهار نفر

رضایی با اشاره به کاهش نسبت پشتیبانی تأمین اجتماعی اظهار کرد: این نسبت که بیانگر تعداد بیمه‌پردازان به ازای هر مستمری‌بگیر است، در گذشته حدود ۲۵ نفر بود اما اکنون به حدود ۳.۷ تا چهار نفر رسیده؛ تغییری که فشار بر منابع مالی سازمان را افزایش می‌دهد.

وی ادامه داد: صندوق‌های بازنشستگی در ابتدای فعالیت خود از محل حق بیمه‌های دریافتی منابعی در اختیار دارند که باید برای تأمین تعهدات آینده سرمایه‌گذاری شود اما در طول دهه‌های گذشته، ذخایر مورد نیاز به میزان کافی شکل نگرفته یا از ظرفیت‌های سرمایه‌گذاری آنها به‌خوبی استفاده نشده است.

تأثیر اندک هزینه‌های بیمه‌ای بر اشتغال و تولید

رضایی در ادامه به رابطه میان تأمین اجتماعی و بازار کار پرداخت و گفت: هزینه نیروی کار یکی از متغیرهای تأثیرگذار بر تقاضای نیروی کار است و هزینه‌های تأمین اجتماعی نیز می‌تواند بر تصمیم کارفرمایان برای استخدام نیروی کار اثر بگذارد.

وی افزود: در ساختار حق بیمه، ۲۰درصد دستمزد به سهم کارفرما، 7درصد به سهم بیمه‌شده و سه درصد به سهم دولت اختصاص دارد. این هزینه‌ها در کنار سایر عوامل اقتصادی می‌توانند بر میزان تقاضای نیروی کار تأثیر بگذارند.

مدیرکل تأمین اجتماعی غرب تهران با اشاره به عوامل مؤثر بر عرضه نیروی کار اظهار کرد: سن، جنسیت، نوع شغل، شرایط سنی و سابقه لازم برای بازنشستگی و همچنین هزینه‌هایی که افراد برای اشتغال متحمل می‌شوند، ازجمله عواملی هستند که بر تصمیم آنها برای ورود به بازار کار اثر می‌گذارند. تفاوت شرایط بازنشستگی زنان و مردان نیز می‌تواند در این زمینه مؤثر باشد.

وی با بیان اینکه درباره تأثیر تأمین اجتماعی بر فضای کسب‌وکار دو دیدگاه وجود دارد، گفت: منتقدان معتقدند هزینه‌های بیمه‌ای و مقررات تأمین اجتماعی می‌تواند هزینه تولید را افزایش دهد و مانعی برای سرمایه‌گذاری و ایجاد اشتغال باشد. در مقابل، موافقان بر کارکردهای اقتصادی و اجتماعی این سازمان و نقش آن در حمایت از نیروی کار تأکید می‌کنند.

رضایی ادامه داد: بر مبنای دیدگاه نخست، در برخی سیاست‌های اشتغال‌زایی تلاش شده با کاهش هزینه‌های بیمه‌ای کارفرمایان، زمینه افزایش سرمایه‌گذاری و ایجاد فرصت‌های شغلی فراهم شود. با این حال، ارزیابی این دیدگاه مستلزم بررسی سهم واقعی هزینه‌های تأمین اجتماعی از مجموع هزینه‌های تولید است.

مدیرکل تأمین اجتماعی غرب تهران با اشاره به داده‌های مرکز آمار ایران درباره کارگاه‌های صنعتی گفت: براساس اطلاعاتی که در سال‌های گذشته در این زمینه منتشر شده، سهم هزینه‌های تأمین اجتماعی از مجموع هزینه‌های تولید در کل بخش صنعت کمتر از یک درصد بوده است.

وی افزود: بخش صنعت و معدن ۲۸ زیرمجموعه دارد و سهم هزینه‌های تأمین اجتماعی در همه این زیرمجموعه‌ها یکسان نیست؛ به‌گونه‌ای که در برخی رشته‌های صنعتی این سهم بیشتر است. همچنین نمی‌توان نتایج مربوط به بخش صنعت را به بخش‌های کشاورزی و خدمات تعمیم داد زیرا ساختار هزینه‌های تولید در این بخش‌ها متفاوت است.

رضایی با تأکید بر ضرورت بررسی سهم هزینه‌های بیمه‌ای از هزینه‌های تولید براساس داده‌های آماری اظهار کرد: برای ارزیابی تأثیر تأمین اجتماعی بر اشتغال، باید علاوه بر هزینه‌های بیمه‌ای، سایر هزینه‌های تولید و عوامل مؤثر بر عرضه و تقاضای نیروی کار را نیز در نظر گرفت.

وی تأکید کرد: اگرچه هزینه‌های تأمین اجتماعی می‌تواند یکی از عوامل اثرگذار بر تصمیم کارفرمایان باشد، این موضوع به‌تنهایی برای نتیجه‌گیری درباره ضداشتغال بودن این سازمان کافی نیست و باید مجموعه آثار اقتصادی و اجتماعی آن مورد بررسی قرار گیرد.

 

کپی شد