چرا پرسپولیس تارتار لرزه بر اندام مدعیان انداخته است؟
غرش هیولای سرخ
علیپور و رسیدن به اسطوره‌ها ورودش به زمین در نیمه رویارویی با صنعت‌نفت آبادان، نه‌تنها خیال هواداران پرسپولیس را از پیروزی سه بر یک راحت کرد، بلکه نام علی علیپور را با خطی درشت در کتاب تاریخ باشگاه سرخ‌پوش پایتخت ثبت نمود. او حالا نه یک مهاجم معمولی، بلکه رکوردداری بی‌رقابت است. ماجرا از جایی جالب‌تر می‌شود که بدانیم این پنالتی، پانزدهمین باری بود که علیپور پشت ضربه مرگبار نقطه پنالتی در تاریخ لیگ برتر می‌ایستاد. با گل شدن این توپ حیاتی، تعداد پنالتی‌های گل‌شده او در لیگ برتر به عدد۱۱ رسید تا دست در دست زنده‌یاد علی انصاریان، به عنوان رکورددار بیشترین پنالتی گل‌شده تاریخ باشگاه در رقابت‌های لیگ برتر شناخته شود؛ افتخاری که یادآور صلابت و خونسردی شماره پنج فراموش‌نشدنی سرخ‌پوشان است. اما درخشش او به همین‌جا ختم نمی‌شود. وقتی نگاهی به تمام رقابت‌های تاریخ پرسپولیس بیندازیم، نام‌های بزرگی چون علی پروین و مجتبی محرمی با ۱۹پنالتی گل‌شده در صدر جدول قرار دارند. حالا علیپور با به ثمر رساندن شانزدهمین پنالتی رسمی خود با پیراهن پرسپولیس، دوشادوش مهدی ترابی ایستاده تا به طور مشترک به عنوان سومین پنالتی‌زن برتر تاریخ باشگاه در تمامی رقابت‌ها معرفی شود. این موفقیت، روند زندگی مهاجمی را روایت می‌کند که با عبور از فراز و نشیب‌های فراوان، گام‌به‌گام به اسطوره‌های باشگاه نزدیک‌تر می‌شود. هواداران پرسپولیس حالا بیش از هر زمان دیگری به ضربات محکم و مطمئن مهاجم کهنه‌کار خود دل بسته‌اند؛ بازیکنی که پا جای پای بزرگان گذاشته و هر پنالتی‌اش، نویدبخش ادامه یک داستان پرشکوه است.
نگار رشیدی
چراغ‌های ورزشگاه شهر قدس زیر آسمان پاییز هنوز روشن بود و انعکاس نور پروژکتورها روی چمن سبز، نوید جشنی دیگر را می‌داد. تابلوی اسکوربرد عدد سه بر یک را نشان می‌داد؛ بردی اقتدارآمیز برابر صنعت‌نفت آبادان که پرسپولیس را در هفته هشتم لیگ برتر فوتبال ایران، بیش از هر زمان دیگری به تخت پادشاهی جدول نزدیک کرد. این فقط یک پیروزی معمولی نبود؛ بیانیه‌ای رسمی از سوی ارتش سرخی بود که این فصل با چهره‌ای متفاوت، حریص و ترسناک به میدان آمده است. حالا شاگردان مهدی تارتار بالاتر از استقلال، با یک امتیاز اختلاف پشت سر تراکتور سینه‌به‌سینه حرکت می‌کنند. اما فراتر از اعداد و جدول رده‌بندی، آنچه اهالی فوتبال و حریفان سنتی را به وحشت انداخته، فرم و کیفیت این تیم است. پرسپولیس این فصل شبیه به یک موجود بی‌رحم و هدفمند است که هیچ سدی را بر سر راه خود به رسمیت نمی‌شناسد. در ادامه کالبدشکافی می‌کنیم که چرا این پرسپولیس، به تعبیر کارشناسان، به هیولای مدعیان
بدل شده است.
بازگشت روی ریل؛ طعم شیرین شوک تبریز
هر صعود بزرگی، نیاز به یک نقطه عطف یا حتی یک سقوط کنترل‌شده دارد. شکست تلخ پرسپولیس در تبریز، دقیقا همان شوک الکتریکی و لازمی بود که پیکره این تیم نیاز داشت. به محض اینکه توپ از خط دروازه سرخ‌پوشان در تبریز گذشت، بیدارباش بزرگی در اردوی این تیم به صدا درآمد. واکنش کادر فنی و بازیکنان خیره‌کننده بود؛ آنها سریع‌تر از هر زمان دیگری به خود آمدند و فرمت پیروزی‌خواهی را فعال کردند. تا به اینجا، از هفت مسابقه برگزار شده، پنج پیروزی در کارنامه پرسپولیس ثبت شده است. این آمار آنها را در کنار تراکتور به رکورددارهای بیشترین برد تبدیل کرده است. اما ماجرا همین‌جا تمام نمی‌شود. پرسپولیس یک بازی معوقه جذاب برابر خیبر خرم‌آباد در پیش دارد. اگر توپ‌های سرخ‌پوشان در آن مسابقه هم به گل تبدیل شود، آنها با ثبت ۶برد از هشت مسابقه، منظم‌ترین و مهلک‌ترین خط سیر پیروزی را در میان مدعیان قهرمانی به نام خود سند می‌زنند؛ رکوردی که موتور محرک آنها برای تصاحب جام خواهد بود.
ژن برتر؛ آمیزه‌ای از جنگندگی و عطش سیری‌ناپذیر
نسل جدیدی که رگ‌وهوش تیم را تسخیر کرده، تشنه‌تر از دهه‌های گذشته است. پرسپولیس این فصل بوی جنگ می‌دهد؛ بوی تیمی که برای اثبات دوباره قدرت و اقتدارش به فوتبال ایران، حاضر است از جان مایه بگذارد. در زمین مسابقه، هر توپ مرده‌ای با جنگندگی بازیکنان سرخ‌پوش زنده می‌شود. این روحیه تسلیم‌ناپذیری، برگ برنده مهدی تارتار است. وقتی یک سرمربی در رختکن با بازیکنانی روبه‌روست که در هر دوئل فردی برای پیروزی می‌جنگند، پیاده کردن پیچیده‌ترین تاکتیک‌های روز فوتبال نیز آسان‌تر می‌شود. بازیکنان با تمام وجود باور دارند که برای رسیدن به قله، هیچ راه میانبری وجود جز جنگیدن وجب‌به‌وجب زمین وجود ندارد.
نیمکت مرگبار؛ نیمکت‌نشینانی که خود ستاره‌اند
یکی از مهم‌ترین دلایلی که رقبا را در خواب شبانه دچار کابوس می‌کند، عمق و کیفیت نیمکت پرسپولیس است. در شرایطی که رقبای مستقیم این تیم با بحران‌های فرساینده دست‌وپنجه نرم می‌کنند (استقلال با پنجره‌های بسته نقل‌وانتقالاتی روبه‌روست و تراکتور از مصدومیت مهره‌های کلیدی‌اش رنج می‌برد) پرسپولیس در مهار این چالش‌ها بی‌نظیر عمل کرده است. بر هیچ‌کس پوشیده نیست که سرخ‌پوشان پایتخت، کامل‌ترین و مهره‌چین‌ترین لیست لیگ را در اختیار دارند. اغراق نیست اگر بگویید در هر پست، دو الی سه بازیکن هم‌سطح و آماده برای ورود به زمین وجود دارد. این پمپاژ رقابت داخلی در تمرینات، سطح آمادگی تیم را در بالاترین نقطه ممکن نگه داشته است. تارتار دیگر نگران مصدومیت‌ها یا کارت‌های زرد نیست؛ چراکه در خط دفاع، هافبک و حمله، جانشینانی به همان اندازه خطرناک روی نیمکت منتظر سوت آغاز مسابقه هستند.
ارمغان سکوت آسیا؛ فراری از فرسایش
شاید در نگاه اول، عدم حضور پرسپولیس در رقابت‌های این فصل لیگ قهرمانان آسیا مایه تاسف هواداران پرشور این تیم به نظر برسد؛ اما اگر از زاویه دوربین استراتژی و مدیریت انرژی به ماجرا نگاه کنیم، این یک موهبت بزرگ است. در روزهایی که رقبای مستقیم پرسپولیس در کوران مسابقات فرساینده داخلی و سفرهای طولانی و طاقت‌فرسای قاره‌ای جان می‌دهند، پرسپولیسی‌ها با تمرینات منظم در حال ریکاوری، بازسازی بدنی و آنالیز دقیق حریفان هستند. این فرصت طلایی به کادر فنی اجازه می‌دهد تا با فراغ بال و تمرکز صددرصدی، تمام برنامه‌ریزی خود را معطوف به مسابقات لیگ برتر کنند. ماهیچه‌های تازه و ذهن‌های متمرکز، سلاح مخفی سرخ‌ها در ماه‌های سرنوشت‌ساز آینده خواهد بود.
جاده صاف پیش رو؛ ماراتنی با چاشنی آرامش
در مسابقات ماراتن‌گونه‌ای مثل لیگ برتر، مدیریت انرژی و تقویم مسابقات نقش تعیین‌کننده‌ای دارد. بررسی دیدارهای پیش روی پرسپولیس روی کاغذ نشان می‌دهد که آنها مسیر نسبتا هموارتری نسبت به رقبا پیش رو دارند. با توجه به جایگاه تیم‌ها در جدول رده‌بندی، سرخ‌پوشان در هفته‌های آتی تنها یکی دو چالش دشوار و سنگین خواهند داشت و سایر مسابقات به دلیل تفاوت کیفیت و موقعیت جدول، دردسر کمتری برای‌شان ایجاد خواهد کرد. این یعنی فرصت طلایی برای اندوخته‌سازی امتیازی، فاصله گرفتن از تعقیب‌کنندگان و افزایش تصاعدی فشار روانی روی شانه مدعیان دیگر.
سخن پایانی
پیروزی قاطع سه بر یک برابر صنعت‌نفت در ورزشگاه شهر قدس، تنها یک سه امتیاز شیرین در کارنامه هفته هشتم نبود؛ این هشدار جدی به تمام اهالی فوتبال بود که پرسپولیسِ تارتار آماده است تا طوفانی‌تر از همیشه، مسیر قهرمانی را بپیماید. پرسپولیس پویا، جنگنده، پرترافیک و بی‌نیاز از دغدغه‌های آسیایی، اکنون به همان هیولای ترسناکی تبدیل شده که رقبایش آرزو می‌کردند هیچ‌گاه بیدار نشود. آیا تیمی در فوتبال ایران یارای ایستادن در برابر این طوفان سرخ را خواهد داشت؟
دیدگاه تان را بنویسید