بسکتبال ایران با شکست دادن چین صاحب مدال برنز بازیهای آسیایی شد
رقص توپ روی لبه تردید و امید
نگار رشیدی
طلوع آفتاب در ناگویای ژاپن، برای کاروان ورزشی ایران در بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ با یک خبر هیجانانگیز، غرورآفرین و تا حدودی غیرمنتظره همراه شد. نخستین مدال کاروان ورزشی ایران، نه از روی تشک کشتی به دست آمد و نه از روی تاتامیهای رزمی؛ اینبار مستطیل چوبی سالن بسکتبال بود که پیامآور شادی شد. مدال برنزی که صبح دیروز توسط بلندقامتان تیم ملی بسکتبال ایران با یک پیروزی حماسی مقابل چین قدرتمند به دست آمد، تنها یک تکه فلز ارزشمند نبود، بلکه نمادی از ایستادگی، بازگشت از لبه پرتگاه ناامیدی و تولد دوباره تیمی بود که در روزهای گذشته، قلب هوادارانش را هزاران بار بالا و پایین کرده بود.
تیمی که تا دیروز در گرداب ناامیدی دست و پا میزد، روز متفاوتی را در تاریخ ورزش ایران رقم زد؛ یک بازی بینقص، هوشمندانه و پر از غیرت که نهتنها با تحسین و تشویق بیامان تماشاگران حاضر در سالن همراه شد، بلکه یک پیروزی شیرین و اولین مدال برنز کاروان ایران را در بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ به ارمغان آورد
بسکتبال ایران در این دوره از بازیهای آسیایی، شبیه به یک رمان پرتعلیق بود؛ داستانی با فصلهای متضاد و چهرههایی کاملا متفاوت که هیچکس نمیتوانست پایان آن را حدس بزند. تیمی که در یک مسابقه فراتر از تمام انتظارات و پیشبینیها ظاهر میشد و در مسابقهای دیگر، چنان دور از انتظار بازی میکرد که حتی خوشبینترین کارشناسان را هم در بهت و حیرت فرو میبرد. ماجراجویی پسران ایران در ناگویا با یک شوک سرد آغاز شد. باخت به قطر در همان شروع بازیها، یکی از تاریکترین روزهای تیم ملی را رقم زد. در آن لحظات، کمتر کسی تصور میکرد تیمی که در گام اول تا این حد شکننده ظاهر شده، بتواند تا روزهای پایانی در دهکدهی بازیها بماند و برای رفتن روی سکو بجنگد.
اما درست در لحظهای که انتقادات به اوج خود رسیده بود، روزهای خوب و آفتابی تیم ملی از راه رسید. پس از پشت سر گذاشتن بردهای روحیهبخش در مرحله گروهی، ایران در ایستگاه یکچهارم نهایی به صخرهای سخت به نام بحرین برخورد کرد؛ تیمی که با در اختیار داشتن دو بازیکن قدرتمند و تنومند آمریکایی، خود را برای حضور در جمع چهار تیم برتر آماده کرده بود. اما شاگردان مانولوپولوس در یک نبرد نفسگیر و تاکتیکی، بحرین را از پیش رو برداشتند. بعد از این پیروزی درخشان بود که موجی از امید در دل هواداران زنده شد. حالا دیگر خیلیها حق این تیم را حضور در فینال و حتی ایستادن بر بام آسیا و کسب مدال طلا میدانستند. بسکتبال ایران دوباره جان گرفته بود و بوی قهرمانی به مشام میرسید.
اما در ورزش، رویای شیرین گاهی با یک سوت پایان به کابوسی تلخ بدل میشود. روز بد تیم ملی خیلی زودتر از آنچه تصور میشد فرا رسید. در مرحله نیمهنهایی، سنگینترین و تلخترین شکست ایران در این تورنمنت رقم خورد؛ باخت مقابل کرهجنوبی. این شکست تنها یک باخت معمولی نبود، بلکه پتکی بود که شانس رسیدن به مدال طلا و نقره را در یک چشم بر هم زدن از ایران گرفت و رویاهای تیمی که برای قهرمانی خیز برداشته بود را خاکستر کرد. با این ذهنیت و با کولهباری از غم و خستگی روانی، تیم باید برای دیدار ردهبندی آماده میشد. صبح دیروز، فضای عجیبی بر جامعه بسکتبال ایران حاکم بود. حتی دوآتیشهترین و وفادارترین طرفداران بسکتبال هم امیدی به پیروزی تیم در دیدار ردهبندی نداشتند. شکست سنگین مقابل کره چنان زهرآگین بود که تب و تاب تماشای بازی آخر را از بین برده بود؛ تا جایی که بسیاری از هواداران ترجیح دادند تلویزیونها را خاموش نگه دارند و شاهد یک ناکامی دیگر نباشند. اما غافل از اینکه پسران ایران، برای این روز خاص، سناریوی متفاوتی نوشته بودند. تیمی که تا دیروز در گرداب ناامیدی دست و پا میزد، روز متفاوتی را در تاریخ ورزش ایران رقم زد؛ یک بازی بینقص، هوشمندانه و پر از غیرت که نهتنها با تحسین و تشویق بیامان تماشاگران حاضر در سالن همراه شد، بلکه یک پیروزی شیرین و اولین مدال برنز کاروان ایران را به ارمغان آورد.
حریف روز آخر، یک نام معمولی نبود؛ چین، غول بیشاخ و دم بسکتبال آسیا، آخرین سد راه ایران در ناگویا بود. تیمی با کارنامهای رعبآور که در ۱۲حضور قبلی خود در این بازیها، هشت مدال طلا، دو نقره و دو برنز دشت کرده بود و در ۳۴سال گذشته، هرگز بدون مدال دهکده بازیها را ترک نکرده بود. سومی، آخرین سکوی امید چینیها برای حفظ این رکورد تاریخی بود. آنها پس از شکست تلخ مقابل ژاپن میزبان، با تمام قوا و با انگیزهای مضاعف به میدان آمده بودند تا حداقل با مدال برنز به پکن برگردند. با توجه به نمایش ضعیف و شکننده ایران در بازی نیمهنهایی مقابل کرهجنوبی، روی کاغذ شانس پیروزی چین بسیار بیشتر به نظر میرسید. اما مستطیل چوبی، جای آمار و ارقام روی کاغذ نیست؛ اینجا، آوردگاه قلبها و ارادههاست و پسران ایران یکبار دیگر، غافلگیرکنندهترین نمایش ممکن را ارائه دادند.
بازی از همان ثانیههای نخست با برتری خیرهکننده ایران آغاز شد. بازیکنان ما با چشمانی پر از عطش پیروزی، توپ را در زمین به گردش درآوردند. هرچند چین، با تکیه بر تجربه و قدرت فیزیکی بازیکنانش در بعضی از امتیازات خود را بالا کشید و نفس به نفس ایران پیش آمد، اما باز هم این سروقامتان ایرانی بودند که با پرتابهای دقیق و دفاعی پولادین، فاصله را بیشتر کردند. البته بازی بدون نقص نبود؛ در بعضی از دقایق، اشتباهات فردی و تیمی کلافهکننده میشد و این نگرانی کشنده به جان هواداران میافتاد که مبادا کنترل بازی از دست بازیکنان خارج شود و دوباره تراژدی روزهای قبل تکرار شود. اما اینبار، هماهنگی قابل توجه، اتحاد تیمی و انگیزه بالایی که از اعماق وجود بازیکنان میجوشید، برتری را دوباره و دوباره نصیب تیم ایران کرد.
در نبرد دیروز، بازیکنان ایران در بیشتر فاکتورهای آماری عملکرد درخشانی داشتند و پیروزی ۷۹ بر ۷۰، نتیجه درخشش یک ستاره نبود، بلکه حاصل یک کار تیمی بینظیر بود. این برد تاریخی را باید به نام تکتک دلاورانی نوشت که هر کدام در دقایق حساس بازی، عامل برتری و حفظ فاصله امتیازی بودند. نامهایی که در تاریخ بسکتبال ایران ماندگار شدند؛ پیتر گیرگوریان با حرکات انفجاریاش، محمد جمشیدی با تجربه گرانبهایش، ارسلان کاظمی با ریباندهای بینظیر و قلب تپندهاش در دفاع، آرمان زنگنه، سیدمهدی جعفری، محمدمهدی حیدری، نوید رضاییفر، سالار منجی، متین آقاجانپور، مبین شیخی، علیرضا شریفی و خشایار علیاکبری. هر کدام از این ۱۲ نفر، قطعهای از پازل این برنز تاریخی بودند که در نهایت تابلویی زیبا از افتخار را برای ورزش ایران ترسیم کردند.
برنزی به رنگ تاریخ و انتقام
مدال برنزی که شاگردان مانولوپولوس یونانی بر گردن آویختند، ششمین مدال تاریخ بسکتبال ایران در ادوار بازیهای آسیایی بود. پیش از این، ایران در سالهای ۱۹۵۱، ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ موفق به کسب مدال برنز شده بود و در سالهای ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ نیز با شایستگی به مقام نایبقهرمانی رسیده بود. اما این مدال، طعم دیگری داشت؛ طعم شیرین یک انتقام ورزشی. نایبقهرمانی ایران در بازیهای آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا، با شکست تلخ مقابل همین تیم چین به دست آمده بود و از قضا، آن فینال آخرین رویارویی دو تیم پیش از نبرد دیروز بود. حالا پس از هشت سال، ایران توانست در خاک ژاپن، آن باخت را با یک پیروزی قاطعانه تلافی کند و چینیها را پس از ۳۴سال، دست خالی و بدون مدال روانه خانه کند. بسکتبال ایران با این مدال برنز در ناگویا، فصلی تازه را آغاز کرد. فصلی که نشان میدهد حتی در تاریکترین لحظات ناامیدی و پس از سنگینترین شکستها، اگر ارادهای برای برخاستن و جنگیدن وجود داشته باشد، میتوان از خاکستر ناکامیها، ققنوس پیروزی را پرواز داد. این مدال برنز، برای کاروان ایران در بازیهای ۲۰۲۶ یک شروع امیدوارکننده بود و برای بسکتبال ایران، سندی معتبر از غیرت پسرانی که ثابت کردند در مستطیل چوبی، هیچ پایانی برای امید وجود ندارد.
دیدگاه تان را بنویسید