چرا تقابل تاریخی مسی و رونالدو به خوان آخر رسید؟ خداحافظی تا فینال
نازنین دشتی
سوت پایان بازی پرتغال و کلمبیا که در استادیوم پرحرارت میامی به صدا درآمد، تنها پایان یک مسابقه از مرحله گروهی جامجهانی ۲۰۲۶ نبود؛ بلکه صدای فرو ریختن یکی از بزرگترین رویاهای هواداران فوتبال در سراسر جهان بود. رویای تقابل زودهنگام دو پادشاه بلامنازع مستطیل سبز در مرحله یکچهارم نهایی، با یک تساوی بدون گل رنگ باخت. حالا، سرنوشت بزرگترین رقابت فردی تاریخ فوتبال، تنها به یک تار مو بند است؛ فینال ۱۹ ژوئیه در نیوجرسی.
برای رخ دادن آن تقابل رویایی در یکچهارم نهایی، همهچیز به یک فرمول ساده بستگی داشت؛ صدرنشینی همزمان آرژانتین در گروه دهم (J) و پرتغال در گروه یازدهم (K). آرژانتین با رهبری لیونل مسی، کار خود را به بینقصترین شکل ممکن انجام داد و مقتدرانه به عنوان تیم اول راهی دور حذفی شد. اما در سوی دیگر ماجرا، تراژدی پرتغالیها در حال شکلگیری بود. تیم تحت هدایت روبرتو مارتینس در مرحله گروهی، تیمی سردرگم و فاقد زهر همیشگی نشان داد. آنها تورنمنت را با یک تساوی ناامیدکننده برابر جمهوری دموکراتیک کنگو آغاز کردند. اگرچه پیروزی مقابل ازبکستان امیدها را زنده کرد، اما در ایستگاه پایانی و برابر کلمبیای سرسخت، موتور گلزنی پرتغال خاموش ماند. کلمبیا با این تساوی ارزشمند، صدرنشین گروه شد و پرتغال را به رتبه دوم فرستاد؛ اتفاقی که مسیر نمودار حذفی را برای کریستیانو رونالدو و یارانش کاملا دگرگون کرد و آنها را در سمت مخالف جدول آرژانتین قرار داد. با این اتفاق دیگر خبری از تقابل در یکچهارم نهایی نیست. دو پادشاه اگر میخواهند شمشیرهایشان را در بزرگترین آوردگاه جهان به هم بکوبند، باید تا روز آخر و فینال بزرگ زنده بمانند.
رونالدو در ۴۱سالگی با شعار و تیتر جسورانه من برگشتم پا به این تورنمنت گذاشت تا آخرین حضورش در جامجهانی را جاودانه کند. اما واقعیت درون زمین، تا اینجای کار با رویاپردازیهای او فاصله داشته است. عملکرد خاموش او در بازی مقابل کلمبیا، تیغ تیز انتقادات را به سمت روبرتو مارتینس نشانه رفته است. بسیاری از منتقدان و تحلیلگران معتقدند اصرار بر حضور ثابت رونالدو، تعادل تاکتیکی تیم را برهم زده و پویایی خط حمله پرتغال را کاهش داده است. با دوم شدن در گروه، مسیر پرتغال برای رسیدن به فینال تبدیل به یک تونل وحشت واقعی شده است. آنها اکنون با قرعههای مرگباری روبهرو هستند؛ یکهشتم نهایی (تقابل با کرواسی همیشه خطرناک و سرسخت)، یکچهارم نهایی (در صورت عبور از کرواسی، غولهایی چون اسپانیا، آمریکا، میزبان باانگیزه یا بلژیک در انتظارشان خواهند بود) و نیمهنهایی (رویارویی احتمالی با مدعیان اصلی قهرمانی مانند فرانسه). تحلیلگران ورزشی با بررسی این مسیر صعبالعبور، شانس رسیدن پرتغال به فینال نیوجرسی را کمتر از ۳۰درصد تخمین میزنند. این یک ماموریت تقریبا غیرممکن است، اما هواداران پرتغال به خوبی میدانند که کلمه غیرممکن در لغتنامه کریستیانو رونالدو جایی ندارد.
در سوی دیگر قاره، اوضاع برای آلبیسلسته کاملا متفاوت است. لیونل مسی که با قهرمانی در جامجهانی ۲۰۲۲ قطر، تاجگذاری خود را کامل کرده بود، در سال ۲۰۲۶ نیز دست از جادوگری برنمیدارد. تیمی که لیونل اسکالونی ساخته، تیمی متوازن، یکدست و هماهنگ است که به خوبی میداند چگونه از نبوغ کاپیتان خود در لحظات گرهخورده استفاده کند. مسیر آرژانتین تا مراحل پایانی، حداقل روی کاغذ، هموارتر از رقیب دیرینه است؛ یکهشتم نهایی (رویارویی با تیم شگفتیساز کیپورد که روی کاغذ چالشی جدی برای آرژانتین محسوب نمیشود)، یکچهارم نهایی (تقابل با برنده دیدار استرالیا و مصر؛ تیمهایی که با وجود قابل احترام بودن، بعید است سد راه مدافع عنوان قهرمانی شوند) و نیمهنهایی (اینجا جایی است که عیار واقعی آرژانتین سنجیده میشود؛ یک نبرد احتمالی و کلاسیک برابر برزیل یا انگلیس).
بیش از ۱۵سال است که لیونل مسی و کریستیانو رونالدو، مستطیل سبز را تحت سلطه مطلق خود درآوردهاند. آنها در لیگهای باشگاهی، لیگ قهرمانان اروپا و مراسمهای توپ طلا بارها و بارها با یکدیگر سرشاخ شدهاند، اما جامجهانی، آوردگاهی است که هرگز شاهد تقابل این دو اسطوره نبوده است. خبر تغییر مسیر پرتغال، برای میلیونها هوادار خنثی که صرفا عاشق زیباییهای فوتبال هستند، خبری تلخ و گزنده بود. آنها امیدوار بودند تا پیش از بالا رفتن سن این دو فوقستاره، یکبار در مراحل حذفی شاهد رویارویی آنها باشند. با این حال، فوتبال همواره ثابت کرده که بهترین نمایشنامهنویس دنیاست. شاید سرنوشت اینگونه رقم خورده است که تقابل این دو غول، در دیداری معمولی رخ ندهد. شاید قرار است تمام رنجهای پرتغال در مسیر سختش و تمام درخششهای آرژانتین، به یک نقطه واحد ختم شود؛ نوزدهم ژوئیه، فینال جامجهانی ۲۰۲۶.
باید دید آیا پرتغال میتواند از میان آتش و خون تیمهای قدرتمند اروپایی عبور کند و خود را به نیوجرسی برساند؟ آیا آرژانتین به مسیر بینقص خود ادامه خواهد داد؟ پاسخ این سوالات در روزهای آینده مشخص خواهد شد، اما تا آن زمان، میلیونها هوادار در سراسر جهان با قلبی پر از تپش، به یک آخرین رقص حماسی در فینال امید بستهاند؛ رقصی که اگر به حقیقت بپیوندد، بدون شک به باشکوهترین پرده در تاریخ هنر فوتبال تبدیل خواهد شد.
دیدگاه تان را بنویسید