نگار رشیدی

ساعت به وقت منامه، دوحه یا تهران فرقی نمی‌کند؛ برای مسافران جام‌جهانی ۲۰۲۶، عقربه‌ها با سرعتی باورنکردنی در حال حرکت به سمت دوم ژوئن (۱۲ خرداد) هستند. این دقیقا همان ضرب‌الاجل بی‌رحمانه‌ای است که فیفا روی تقویم امیر قلعه‌نویی علامت زده تا لیست نهایی و ۲۶‌نفره تیم ملی ایران را ارسال کند. کاروان ایران پس از پشت سر گذاشتن چهار ‌دوره مینی‌کمپ فشرده با حضور ۳۱‌بازیکن داخلی، حالا شال و کلاه کرده تا صبح دوشنبه راهی اردوی آنتالیا شود. سفری که پیش از آنکه بوی فوتبال و تاکتیک بدهد، بوی اضطراب و سیاست می‌دهد. اما درست در روزهایی که همه نگاه‌ها به خط و نشان‌های دیپلماتیک مهدی تاج و جیانی اینفانتینو در استانبول دوخته شده، یک درام شخصی و به شدت تلخ در اردوی تیم ملی شکل گرفته است؛ درامی که قهرمان آن کسی نیست جز حسین حسینی. دروازه‌بان ۳۳‌ساله و با‌تجربه‌ای که پس از گذراندن یک فصل پر فراز و نشیب و پرماجرا در پیراهن سپاهان (با ثبت ۲۳‌بازی، ۲۰‌گل خورده و ۱۱‌کلین‌شیت)، خود را برای دومین حضور متوالی در جام‌جهانی آماده می‌کرد، حالا در آستانه یک خط خوردن اجباری و غیرفوتبالی قرار گرفته است. موضوع، نه مصدومیت است و نه افت فنی؛ مقصر اصلی، یک اشتباه اداری قدیمی است که مثل یک شبح از گذشته احضار شده تا رویای آمریکایی او را نابود کند.

داستان از روزهای جوانی و دوران خدمت سربازی حسینی آغاز می‌شود. همه می‌دانند که او دوران خدمت خود را در بندرانزلی و در تیم ملوان سپری کرد و سپس به استقلال برگشت. اسناد و مدارک حضور او در ملوان کاملا شفاف و موجود است. اما مشکل اصلی، یک قدم قبل از ملوان رخ داده است؛ جایی که گفته می‌شود حسینی در برهه‌ای برای سرباز شدن در قامت بازیکن تیم فجر‌سپاسی شیراز اقدام کرده بود. از آنجا که تیم فجر‌سپاسی به ارگان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی وابستگی دارد، همین اقدام اولیه و ثبت‌نام اداری، یک ردپای بوروکراتیک از او در این نهاد نظامی بر جای گذاشته است. با توجه به مواضع سفت و سخت و البته عجیب وزارت خارجه آمریکا و مارکو روبیو مبنی بر ممنوعیت ورود افرادی که به هر نحوی با این ارگان ارتباط داشته‌اند، این اشتباه اداری ساده، حالا تبدیل به یک بحران امنیتی-سیاسی بزرگ برای گلر باسابقه ایران شده است. حسینی که در جام‌جهانی قبلی تجربه تلخ دریافت ۶‌گل از انگلیس و البته تجربه شیرین و به یادماندنی کلین‌شیت مقابل ولز را در کارنامه دارد، حالا اسیر یک بازی اداری شده که خودش کمترین نقش را در آن داشته است. 

این بحران ویزا در بدترین زمان ممکن به سراغ حسینی آمده است. قلعه‌نویی در چهار مینی‌کمپ اخیر، چهار دروازه‌بان شامل بیرانوند، حسینی، نیازمند و خلیفه را زیر نظر گرفت. عملکرد گلرها در سه بازی درون‌تیمی اخیر چندان چنگی به دل نزد و کادر فنی را کاملا راضی نکرد. با این حال، علیرضا بیرانوند نشان داد که همچنان مرد شماره یک و بی‌رقیب چارچوب دروازه ایران است. حسینی با وجود نمایش‌های پرنوسان در این بازی‌های تدارکاتی، به دلیل تجربه بالا همچنان گزینه اصلی برای ایستادن در قامت گلر شماره دو بود. اما وقتی استرس صادر نشدن ویزا با افت نسبی فاحش در زمین مسابقه گره می‌خورد، موقعیت یک بازیکن به شدت متزلزل می‌شود. او حالا باید همزمان در دو جبهه بجنگد؛ یکی در زمین چمن آنتالیا برای اثبات آمادگی‌اش به قلعه‌نویی، و دیگری در راهروهای اداری آنکارا و استانبول برای اثبات اینکه او فقط یک فوتبالیست است، نه یک مهره سیاسی. 

فوتبال حرفه‌ای بی‌رحم است و کادر فنی تیم ملی نمی‌تواند تا روز آخر منتظر معجزه بماند. به همین دلیل، مسئولان فدراسیون فوتبال در اقدامی موازی و برای بدترین سناریوی ممکن، چراغ سبز را برای یک جوان مستعد روشن کرده‌اند؛ آرشا شکوری. شکوری که فصل فوق‌العاده‌ای را در تیم لوسیل قطر سپری کرد و نقشی کلیدی در صعود این تیم به لیگ ستارگان قطر داشت، حالا به عنوان گزینه رزرو حسینی در حالت آماده‌باش قرار گرفته است. از این دروازه‌بان جوان خواسته شده تا تمام مدارک خود را تحویل دهد تا در صورت قطعی شدن عدم صدور ویزای حسینی، بلافاصله نامش وارد لیست مسافران جام‌جهانی شود. حضور شکوری جوان در لیست، از یک سو تبلور نسل جدید دروازه‌بانی ایران است و از سوی دیگر، نشان‌دهنده واقع‌بینی تلخ کادر فنی که می‌داند شاید دیپلماسی ورزشی در برابر لجبازی‌های سیاسی کم بیاورد. 

کاروان تیم ملی روز دوشنبه در حالی به ترکیه پرواز می‌کند که حسین حسینی هم یکی از مسافران هواپیماست. او مدارک و اسناد حضورش در ملوان را سفت چسبیده و امیدوار است در جریان فرایند انگشت‌نگاری در ترکیه و مذاکرات سرنوشت‌ساز مهدی تاج با سران فیفا، این گره کور گشوده شود.