چگونه امید ابراهیمی در ۳۹ سالگی قوانین فیزیک و فوتبال را بازنویسی کرد؛ ققنوس در صحرای دوحه
نگار رشیدی
فوتبال بیرحم است؛ ورزشی که معمولا با عبور عقربههای عمر از مرز ۳۰ سالگی، به ستارههایش یادآوری میکند که زمان آویختن کفشها فرا رسیده است. در دنیای مدرن فوتبال، ما عادت کردهایم که برای ایستادگی در برابر این جبر بیولوژیک، به نامهای بزرگی چون کریستیانو رونالدو و لوکا مودریچ خیره شویم. ستارههایی که در آستانه ۴۰ سالگی، همچنان در بالاترین سطح میدرخشند و با آمادگی بدنی حیرتانگیزشان، مرزهای توانایی انسان را جابهجا میکنند. اما آیا در فوتبال ایران، بازیکنی وجود دارد که بتواند چنین الگویی از یک زیست تمامحرفهای را به نمایش بگذارد؟ پاسخ به این سوال، در قلب خاورمیانه و در گرمای طاقتفرسای قطر نهفته است؛ جایی که امید ابراهیمی، فرمانده سالهای نهچندان دور خط میانی تیم ملی و باشگاههای بزرگ ایرانی، در ۳۹سالگی در حال خلق یک حماسه تمامعیار است. آنچه این روزها در لیگ ستارگان قطر میگذرد، صرفا یک اتفاق ورزشی نیست؛ بلکه یک درام ورزشی-انسانی است. امید ابراهیمی مرزهای غیرممکن را برای یک فوتبالیست ایرانی درنوردیده و حالا در آستانه ۴۰ سالگی، تنها چند قدم تا فتح یک دوگانه تاریخی فاصله دارد.
برای درک بزرگی کاری که ابراهیمی در حال انجام آن است، باید به ماشین زمان برگردیم. آخرین باری که او طعم شیرین قهرمانی در یک لیگ را چشید، به ۱۴سال پیش بازمیگردد؛ روزهایی که در میانه میدان سپاهانِ رویایی (سالهای ۹۰ و ۹۱) میجنگید و نبض بازی را در دست داشت. آخرین جام حذفی او نیز هشت سال پیش در سال ۹۷ با پیراهن استقلال به دست آمد. پس از آن، به نظر میرسید دوران طلایی کسب جام برای این هافبک جنگنده به پایان رسیده است.
مسیر لژیونر شدن او، به جز یک وقفه کوتاه در یوپن بلژیک، تماما در قطر سپری شد. الاهلی، الوکره و حالا الشمال. بازی در تیمهای متوسط قطری معمولا برای ستارههای پا به سن گذاشته، حکم ایستگاه پایانی و دوران بازنشستگی بدون دغدغه را دارد. اما امید از جنس دیگری بود. او نیامده بود تا فقط دقایقی را در زمین قدم بزند و دستمزدش را دریافت کند. او به الشمال رفت تا ثابت کند دود همچنان از کنده بلند میشود.
در سومین فصل حضورش در الشمال، ابراهیمی کاری کرده است که حتی تحلیلگران قطری را بهتزده کرده. در حالی که بازیکنان جوانتر در طول یک فصل فرسایشی بارها دچار مصدومیت یا افت بدنی میشوند، امید ابراهیمی در تمام ۲۱هفته لیگ ستارگان قطر به میدان رفته است.
تصور کنید؛ یک هافبک دفاعی ۳۹ساله، در لیگی پرفشار و پر از ستارههای خارجی، بدون استراحت بازی میکند. او در کل فصل تنها یکبار به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد و همان یک بار هم فرشته نجات تیمش لقب گرفت. در دیدار حساس مقابل قطر اس.سی، وقتی تیمش به یک معجزه نیاز داشت، ابراهیمی در دقیقه ۹+۹۰ پشت ضربه پنالتی ایستاد و با خونسردیِ یک رهبر ارکستر، توپ را به تور چسباند. گلی که در آن لحظه شاید فقط یک تساوی به نظر میرسید، اما حالا مشخص شده که همان یک امتیاز، الشمال را در کورس قهرمانی زنده نگه داشته است.
این ثبات بینظیر، تصادفی نیست. این نتیجه یک سبک زندگی ایزوله، تمرینات سختگیرانه، تغذیه بینقص و ذهنیت برندهای است که امید ابراهیمی را به نسخه ایرانی لوکا مودریچ تبدیل کرده است. او نشان داد که بالا رفتن سن، برای بازیکنی که به بدن خود احترام میگذارد، تنها یک عدد در شناسنامه است.
مسیر رسیدن به این نقطه، برای امید هرگز هموار نبوده است. داستان او پر از تراژدیهایی است که میتوانست هر بازیکن دیگری را از پا دربیاورد. هیچکس فراموش نمیکند که چگونه جامجهانی ۲۰۲۲ قطر، درست در آخرین لحظات و به تلخترین شکل ممکن به دلیل مصدومیت از چنگ او پرید. کارلوس کیروش، سرمربی وقت تیم ملی که اعتقاد ویژهای به فرمانده خط میانیاش داشت، با حسرت نام او را خط زد. پس از آن، نیمهنهایی جام ملتهای آسیا ۲۰۲۳ فرا رسید و پس از آن تورنمنت، امید از لیست امیر قلعهنویی برای برنامههای جامجهانی ۲۰۲۶ نیز کنار گذاشته شد. برای بازیکنی در این سن، خط خوردن از تیم ملی معمولا به معنای پایان انگیزه و شروع افت است. اما ابراهیمی این ناامیدی را به سوخت موتور پیشران خود تبدیل کرد. او به جای تسلیم شدن، تصمیم گرفت پاسخ تمام خط خوردنها و بدشانسیها را در زمین چمن بدهد. حالا او در لیگی میدرخشد که بسیاری از ملیپوشان فعلی حسرت بازی در سطح اول آن را دارند.
حالا، قصه به نقطه اوج خود رسیده است. الشمال، تیمی که در تاریخ خود هرگز طعم چنین شکوهی را نچشیده، با هدایت میانه میدان توسط امید ابراهیمی و گلزنیهای بغداد بونجاح (ستاره سابق السد)، تبدیل به شگفتیساز بزرگ قطر شده است. در یک پیچش دراماتیک، در حالی که الشمال با شکست اخیر قهرمانی را به السد تعارف زده بود، یک رای انضباطی به دلیل تخلف حریف در استفاده از بازیکن غیرمجاز، ورق را برگرداند. حالا الشمال ۴۰امتیازی است و تنها یک نفس با السد صدرنشین فاصله دارد.
تاریخ این نبرد حماسی مشخص است؛ هفتم اردیبهشتماه. ورزشگاه جاسم بن حمد دوحه میزبان دوئلی است که میتواند تاریخساز شود. السد، غول فوتبال قطر که اخیرا در لیگ نخبگان آسیا الهلال عربستان را به زانو درآورده بود، حالا باید مقابل تیمی قرار بگیرد که تشنه انتقام و تاریخسازی است. السد بازی رفت را سه بر صفر برده بود، اما الشمال امروز، با الشمال نیمفصل اول تفاوت دارد. یاران ابراهیمی میروند تا در برابر شاگردان روبرتو مانچینی بزرگ، جام را در هفته پایانی بربایند.
اما داستان به همینجا ختم نمیشود. دیوانگی این سناریو آنجاست که تنها چهار شب بعد، در ۱۱ اردیبهشت، این دو تیم باید بار دیگر در فینال جام امیر قطر به مصاف هم بروند. دو فینال تمامعیار در کمتر از ۱۰۰ ساعت. دو جامی که میتواند در عرض چهار روز، ویترین افتخارات خاکخورده ابراهیمی را به درخشانترین شکل ممکن تزیین کند.
اتفاقی که برای امید ابراهیمی در قطر در حال رخ دادن است، فراتر از کسب مدال و بالا بردن جام است. او در حال خلق یک میراث برای فوتبال ایران است. میراثی که به نسل جوان یادآوری میکند استعداد بدون دیسیپلین، محکوم به فناست و سناریوی فوتبال، تا سوت پایان آخرین بازی عمر ورزشیتان ادامه دارد.
چه الشمال بتواند از سد محکم و پرمهره السد مانچینی عبور کند و چه در این مسیر ناکام بماند، امید ابراهیمی پیشاپیش پیروز این میدان است. او غیرممکن را ممکن کرده است؛ ایستادن در نوک قله آمادگی در ۳۹سالگی، آن هم در کشوری غریب و با تیمی گمنام. او ثابت کرد که اگر به سبک رونالدو و مودریچ زندگی کنید، مهم نیست که ملیت شما چیست؛ فوتبال در نهایت پاداش عرقها، تمرینهای اضافه و تسلیمنشدنهایتان را با یک فرصت رویایی برای تاریخسازی خواهد داد.
روزهای هفتم و یازدهم اردیبهشت، چشم فوتبال ایران به ساقهای خستگیناپذیر پیرمردی دوخته شده است که میخواهد با دو جام رویایی، زیباترین سکانس دوران حرفهای خود را کارگردانی کند.
دیدگاه تان را بنویسید