پایان تور آسیایی!

نازنین دشتی 

شکست سه بر صفر مقابل شباب الاهلی در مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ نخبگان آسیا، شاید در نگاه اول یک نتیجه سنگین و دور از انتظار برای تنها نماینده باقی‌مانده ایران در این رقابت‌ها به نظر برسد. اما برای درک کامل این نتیجه، باید از مستطیل سبز فراتر رفت و به داستانی نگاه کرد که هیچ شباهتی به یک رقابت استاندارد ورزشی نداشت. داستان تراکتور در جده، روایت یک نبرد نابرابر بود؛ نبردی که از همان ابتدا، نتیجه‌اش خارج از زمین مسابقه تعیین شده بود. 

اولین چالش تراکتور، به آمادگی فنی و بدنی این تیم بازمی‌گشت. شرایط خاص کشور در هفته‌های اخیر، باعث شد تیم تبریزی نزدیک به ۴۰‌ روز از تمرینات منظم و مسابقات رسمی دور بماند. در حالی که رقبای آسیایی در کوران مسابقات داخلی و با آمادگی کامل به مصاف یکدیگر می‌رفتند، تراکتور عملا از ریتم طبیعی یک تیم حرفه‌ای خارج شده بود. وقتی تیمی برای این مدت طولانی از فضای رقابت دور باشد، انتظار رقابت برابر با تیمی که در اوج آمادگی است، بیشتر شبیه به یک رویاست تا واقعیت. بازیکنان تراکتور، با وجود تمام تلاش‌ها، از نظر بدنی و ذهنی فاصله زیادی با استانداردهای لازم برای یک دیدار حذفی در سطح 

آسیا داشتند. 

اما چالش‌ها به همین‌جا ختم نشد. مسیر رسیدن به جده، خود یک داستان فرسایشی بود. در حالی که سایر تیم‌های حاضر در این مرحله با پروازهای چارتر و در بهترین شرایط ممکن خود را به محل برگزاری مسابقات رسانده بودند، تراکتور سفری نزدیک به ۴۰‌ ساعت را پشت سر گذاشت. این سفر شامل ترکیبی از مسیرهای زمینی و هوایی بود؛ از تهران به تبریز، از تبریز به وان، سپس پرواز به استانبول و در نهایت پرواز به جده. بازیکنان تراکتور، با بدنی خسته و ذهنی فرسوده وارد این مسابقه شدند؛ شرایطی که هرگونه امید به رقابت برابر را از بین

 می‌برد. 

با وجود تمام این مشکلات، تیم محمد ربیعی مسابقه را با انگیزه و قدرت آغاز کرد. به خصوص در نیمه اول، تراکتوری‌ها توانستند با یک بازی منسجم و دفاعی، به خوبی حریف اماراتی را کنترل کنند و حتی موقعیت‌هایی نیز خلق کردند. اما در دقیقه ‌۵۲، اتفاقی رخ داد که آخرین میخ را بر تابوت امیدهای تراکتور کوبید. اخراج علیرضا بیرانوند، دروازه‌بان کلیدی تیم، باعث شد تا تراکتور مجبور شود بیش از ۴۰‌ دقیقه باقی‌مانده را با یک بازیکن کمتر ادامه دهد. در این لحظه، معادله کاملا نابرابر شد؛ تیمی که ۴۰‌ روز تمرین نکرده بود و ۴۰‌ ساعت در راه بوده، حالا باید ۴۰‌ دقیقه هم با یک یار کمتر بازی می‌کرد. این مجموعه از اتفاقات، شرایطی را رقم زد که هر تیمی را 

از پا در می‌آورد. 

با این حال، نمایش تراکتور در نیمه اول، به خوبی نشان داد که اگر شرایط نرمال بود و خبری از این مشکلات لجستیکی و آمادگی نبود، شاید این تیم می‌توانست یک رقابت سخت و نفس‌گیر را با حریف اماراتی داشته باشد. شکست سه بر صفر مقابل شباب الاهلی، در واقع بازتابی از یک نبرد نابرابر بود. تراکتور نه به دلیل ضعف فنی محض، بلکه به دلیل مجموعه‌ای از چالش‌های خارج از کنترل، از دور رقابت‌ها حذف شد. 

بازی تراکتور مقابل شباب‌الاهلی، اگرچه با شکست تلخ برای تیم تبریزی به پایان رسید، اما برای دروازه‌بان سوئدی این تیم، مارکو یوهانسون، شاید آخرین پرده از یک ماجرای کوتاه بود. پس از اخراج ناگهانی علیرضا بیرانوند در دقیقه ۵۲، یوهانسون مجبور شد برای دومین بار با پیراهن تراکتور درون دروازه قرار گیرد. او در این مدت کوتاه، با وجود چند واکنش خوب، در نهایت تسلیم سه گل شد و نتوانست مانع شکست تیمش شود. 

داستان حضور یوهانسون در تراکتور از ابتدا با اما و اگر همراه بود. او در ابتدای فصل به عنوان جانشین بیرانوند جذب شد که با حکم محرومیت چهار ماهه مواجه بود. اما درست پس از اولین بازی یوهانسون، حکم توقف اجرای محرومیت بیرانوند صادر شد و او به سرعت به دروازه بازگشت. این اتفاق، عملا نقش یوهانسون را به یک ذخیره صرف تقلیل داد. 

حالا با توجه به اینکه رقابت‌ها تعطیل شده و یوهانسون به کشورش بازگشته، این احتمال قوت گرفته که بازی مقابل شباب‌الاهلی آخرین حضور او در ترکیب تراکتور بوده باشد. این حضور کوتاه، فصلی پر فراز و نشیب و شاید ناتمام برای دروازه‌بان سابق اینتراخت برانشوایگ در فوتبال ایران رقم زد.