پرونده دختران ایران با فریاد ناهید بسته شد؛ پایان خوش
نگار رشیدی
سرمای استخوانسوز شهر اولانباتور و بادهای تند مغولستان، در چهارمین روز از خردادماه ۱۴۰۵، جانی دوباره به خود گرفت؛ اما اینبار نه از جنس اقلیم سخت آسیای میانه، بلکه از حرارت و التهابی که روی شیاپچانگ سالن امبانک جریان داشت. ماراتن نفسگیر بیستوهفتمین دوره رقابتهای تکواندو قهرمانی آسیا به ایستگاه پایانی خود رسیده بود. برای کاروان ایران، این چهار روز شبیه به یک رمان دراماتیک پیش رفت؛ روجلدی از درخشش بیامان پسران و فصلی تاریک و پر از حسرت برای دختران. اما تقدیر ورزشی همیشه برگ آخری برای رو کردن دارد. روز پایانی، روز طلسمشکنی، ایستادگی و در نهایت، اشکهای شوقی بود که بر خاک تاتامی مغولستان جاری شد.
برای تیم ملی تکواندوی زنان ایران که با هدایت مهروز ساعی قدم به این مسابقات گذاشته بود، سه روز نخست شبیه به یک کابوس تمامعیار بود. دختران ایرانی، یکی پس از دیگری با چشمانی اشکبار و دستانی خالی، شیاپچانگ را ترک میکردند. حذف هفت نماینده، آماری نبود که تکواندو مدعی ایران به راحتی آن را هضم کند. از ناکامی معصومه رنجبر و مهلا مومنزاده گرفته تا شکستهای تلخ ساغر مرادی، فرشته فتحی، باران نعمتی و فاطمه احمدی. اما سنگینترین ضربه روحی، وداع زودهنگام مبینا نعمتزاده بود؛ ستاره و مدالآور المپیک که همه منتظر بودند با طنین گامهایش، یخ بیمدالی تیم زنان را بشکند، اما او نیز در یکچهارم نهایی متوقف شد. فشار روانی روی کادر فنی و بازیکنان باقیمانده به اوج خود رسیده بود. منتقدان شمشیر را از رو بسته بودند و تالار مسابقات برای دو دختر باقیمانده ایران، حکم یک میدان مین را داشت. تنها دو تیر در خشاب تیم زنان باقی مانده بود؛ یلدا ولینژاد و ناهید کیانی.
صبح روز چهارم با بوی باروت و امید آغاز شد. یلدا ولینژاد در وزن ۶۲- کیلوگرم، اولین دختری بود که باید برای اعاده حیثیت به میدان میرفت. او خوب میدانست که چشم یک کاروان به ساقهای اوست. یلدا گام اول را محکم برداشت و پوجا از هند را مغلوب کرد. در گام دوم، حریفی سرسخت از تایلند به نام «ساسیکارن» سد راهش شد، اما ولینژاد با هوشیاری منحصربهفرد، دو بر صفر پیروز از زمین خارج شد. شاهکار یلدا در مرحله بعد رقم خورد؛ جایی که مقابل کیم یان از کرهجنوبی ایستاد و در دو راند متوالی با نتایج قاطع ۱۰ بر صفر و هشت بر صفر، حریف نامدار خود را تحقیر کرد و به نیمهنهایی رسید. اگرچه او در نیمهنهایی متوقف شد و به مدال برنز بسنده کرد، اما این برنز، ارزش طلا را داشت. یلدا ولینژاد طلسم نحس بیمدالی زنان را شکست و بار سنگینی را از روی دوش نفر آخر کاروان برداشت. حالا نوبت به پرده آخر نمایش رسیده بود.
همهچیز برای ورود باشکوه ناهید کیانی مهیا بود. دارنده مدال طلای جهان و نقره المپیک ۲۰۲۴ پاریس، پس از ماهها تحمل حواشی، شایعات هموزن شدن با مبینا نعمتزاده و فشارهای رسانهای، خسته اما مصمم به مغولستان آمده بود. او آخرین شانس تکواندوی زنان ایران برای کسب مرغوبترین مدال بود. طوفان ناهید از دیدار با آرانیا از هند آغاز شد؛ جایی که در دو راند با نتایج سه بر صفر و هشت بر صفر حریف را از پیش رو برداشت. اما درام واقعی در مبارزه دوم مقابل نماینده اردن شکل گرفت. کیانی راند نخست را دو بر صفر واگذار کرد و سالن در سکوتی ترسناک فرو رفت. بوی حذف به مشام میرسید، اما اینجاست که عیار یک قهرمان المپیک مشخص میشود. ناهید به بازی برگشت؛ راند دوم را در یک جنگ میلیمتری چهار بر سه برد و در راند سوم با تکیه بر تجربه فوقالعادهاش دو بر صفر پیروز شد تا دو بر یک کامبک بینظیری را ثبت کند. او در نیمهنهایی نیز نماینده چینتایپه را مجددا مغلوب کرد تا مقتدرانه به فینال برسد.
فینال وزن ۵۷- کیلوگرم، تجلی هنر رزمی ناهید کیانی بود. در برابر تکواندوکار آماده و چیره ازبکستانی، ناهید با اعتمادبهنفس بالایی که مخصوص خود اوست، شیاپچانگ را مدیریت کرد. او اجازه هیچ خودنمایی به حریف نداد و در دو راند نزدیک اما حسابشده، پیروزی را از آن خود کرد. با به صدا درآمدن سوت پایان، ناهید کیانی روی تاتامی دراز کشید، صورتش را با دستانش پوشاند و برای چند ثانیه در تنهایی خود گریست. این اشکها، فریاد رهایی از فشارهای چندماهه بود؛ طلا بر گردن ملکه نشست و تکواندوی زنان ایران روی بام آسیا ایستاد.
همزمان با حماسه زنان، پسران تکواندوکار ایران نیز به روند درخشان خود ادامه دادند. در روز آخر، امیررضا صادقیان در وزن ۸۰- کیلوگرم، ابتدا حریفانی از چینتایپه و قزاقستان (باتیرخان) را مغلوب کرد و گرچه در نیمهنهایی به حریف کرهای باخت، اما با کسب مدال برنز، پنجمین مدال بخش مردان را قطعی کرد.
در نهایت با اعلام رسمی اتحادیه تکواندو آسیا، تیم ملی مردان ایران با کارنامهای درخشان شامل سه مدال طلا (ابوالفضل زندی، مهدی حاجیموسایی و آرین سلیمی)، یکمدال نقره (یاسین ولیزاده) و یک مدال برنز (امیررضا صادقیان) با شایستگی تمام عنوان نایبقهرمانی آسیا را پس از کرهجنوبی مقتدر از آن خود کرد. مدال طلای امیرسینا بختیاری به دلیل حضور خارج از ترکیب اصلی، در جدول امتیازی تیمی محاسبه نشد. در بخش بانوان نیز به لطف طلای ناب ناهید کیانی و برنز یلدا ولینژاد، تیم ایران موفق شد جایگاه چهارم قاره کهن را به دست آورد.
دیدگاه تان را بنویسید