وضعیت قرمز

نازنین دشتی 

ساعت شنی جام‌جهانی ۲۰۲۶ به آخرین دانه‌های خود رسیده است. کمتر از یک هفته دیگر، سوت آغاز بزرگ‌ترین کارزار فوتبال جهان در قاره آمریکا به صدا درمی‌آید و بوی باروت و چمن خیس، اتمسفر را پر خواهد کرد. در حالی که تیم ملی ایران هنوز در هزارتوی دیوان‌سالاری و معمای صدور ویزا سرگردان است و اخبار از وعده‌های بلندپروازانه کادر فنی برای عبور از مرحله گروهی و حتی صعود به یک‌هشتم نهایی حکایت دارد، واقعیت‌های عریان و بی‌رحم گروه G در حال شکل‌گیری است. وقتی از لنز یک تحلیل‌گر بی‌طرف و به دور از هیاهوهای رسانه‌ای به نقشه راه نگاه کنیم، تصویر متفاوتی از رقبای ایران نمایان می‌شود؛ تصویری پر از سایه‌روشن‌های دلهره‌آور که نشان می‌دهد صعود، در مستطیل سبز رقم می‌خورد نه در تیتر روزنامه‌ها. 

نخستین خوان ایران در بامداد ۲۶ خرداد، تقابل با تیمی است که روی کاغذ، ضعیف‌ترین حلقه جام به شمار می‌رود. نیوزیلند، ایستاده بر پله‌۸۵ جهان، با کوله‌باری از بحران پا به مسلخ جام‌جهانی می‌گذارد. یک برد، یک تساوی و هفت شکست متوالی در 10بازی اخیر، از جمله باخت تحقیرآمیز برابر هائیتی، تصویر تیمی ویران‌شده و بی‌دفاع را مخابره می‌کند. قرار گرفتن آنها برابر انگلیس در آخرین دیدار تدارکاتی، احتمالا ضربه نهایی را بر پیکر نیمه‌جان روحیه این تیم وارد خواهد کرد. اما در دنیای تاریک و غیرقابل پیش‌بینی فوتبال، تیمی که چیزی برای از دست دادن ندارد، خطرناک‌ترین موجود زمین است. آیا این بحران عمیق، نیوزیلند را به یک قربانی دست‌وپابسته برای شاگردان قلعه‌نویی تبدیل می‌کند، یا آنها در تاریک‌ترین نقطه ناامیدی، انتحاری‌ترین بازی خود را به نمایش خواهند گذاشت؟ پیروزی در این دیدار برای ایران، نه یک دستاورد تاثیرگذار که یک الزام قطعی برای بقاست. لغزش در این بازی، حکم مرگ زودهنگام رویاهای تیم ملی را امضا 

خواهد کرد.

اگر نیوزیلند زنگ تفریح یا تله‌ای پنهان باشد، دومین رقیب ایران یک هیولای تمام‌عیار است. بلژیک با فرمی ترسناک و بدون کوچک‌ترین تزلزلی به سمت جام خیز برداشته است. ۱۲‌بازی بدون شکست، شامل هشت ‌پیروزی و چهار ‌تساوی، نشان از تیمی دارد که مفهوم باخت را در ماه‌های منتهی به جام‌جهانی از ذهن خود پاک کرده است. پیروزی قاطع آنها برابر کرواسی، زنگ خطری بلند برای تمام تیم‌های گروه بود. تقابل با شیاطین سرخ فوتبال اروپا، جایی است که ادعاهای صعود و عیار واقعی تاکتیک‌های کادر فنی در کوره آتشین واقعیت ذوب خواهد شد. بلژیک با نظم آهنین و ستاره‌هایی که هر لحظه قادر به تغییر نتیجه هستند، حکم یک دیوار بتنی را برای تیم ملی دارد. امتیاز گرفتن از این ماشین بی‌نقص، مستلزم یک نمایش بدون اشتباه، صبورانه و مرگبار در ضدحملات است؛ نمایشی که تیم ملی در دیدارهای اخیر تدارکاتی‌اش نشانی از آن نداشته است. 

اگر معادلات طبق پیش‌بینی‌ها پیش برود و ایران و مصر چشم به رتبه دوم گروه داشته باشند، دیدار آخر تبدیل به یک نبرد تمام‌عیار برای بقا خواهد شد. یاران محمد صلاح برخلاف ایران که به دیدارهای پشت درهای بسته و رقبای درجه چندم بسنده کرده است، مسیر آماده‌سازی خود را با قدم زدن در میان غول‌ها طی کرده‌اند. تیمی که اسپانیا را متوقف می‌کند، عربستان را در هم می‌کوبد، روسیه را شکست می‌دهد و در آخرین گام برای سنجش عیار خود بی‌باکانه به مصاف برزیل می‌رود، تیمی نیست که با یک استراتژی ساده تسلیم شود. مصر زخمی از ناکامی‌های گذشته در جام ملت‌های آفریقا، با انگیزه‌ای دوچندان برای اعاده حیثیت پا به میدان می‌گذارد. آنها در کوران بازی با بزرگان آب‌دیده شده‌اند و این تجربه گران‌بها، آنها را به رقیبی به شدت زهرآگین و هوشمند تبدیل کرده است. این دیدار، جای اشتباهات فردی یا تعویض‌های احساسی نخواهد بود. 

جام جهانی صحنه اثبات است، نه رویاپردازی. در حالی که رقبای ایران با برنامه‌ریزی‌های دقیق، فرم ایده‌آل و رویارویی با حریفان قدرتمند، تیغ‌های خود را برای نبرد تیز کرده‌اند، تیم ملی باید هرچه زودتر از پیله حواشی، کمپ‌های مرزی و بلاتکلیفی خارج شود. صعود از این گروه، با وجود قرعه‌ای که شاید فریبنده به نظر برسد، نیازمند عبور از مسیر پرالتهابی است که کوچک‌ترین لغزش در آن، تاوانی به سنگینی یک حسرت چهار ساله دیگر به همراه خواهد داشت.