دوم خرداد و داغی تازه برای فوتبال ایران؛ پرواز ابدی پرویز
خبر کوتاه بود و تلخ؛ به تلخی غروب خورشید یک دوران. پرویز قلیچخانی، نامی که با تاریخ و هویت فوتبال ایران گره خورده بود، در ۸۲سالگی و در غربت پاریس، چشم از جهان فرو بست. دوم خرداد، تاریخی که پیش از این با یاد ناصر حجازی، دیگر اسطوره بیبدیل، عجین شده بود، اکنون داغی دیگر بر دل فوتبالدوستان نهاد؛ گویی آسمان فوتبال ایران، در این روز، دو ستاره درخشان خود را به آغوش
میکشد.
قلیچخانی، نه فقط یک فوتبالیست، که نمادی از شکوه، استعداد و روحیه تسلیمناپذیری بود. او تجسم فوتبال مدرن ایران در دهههای ۴۰ و ۵۰ شمسی، پدیدهای بود که در هر پستی میدرخشید و با هوش تاکتیکی، قدرت رهبری و تواناییهای فنی بینظیرش، جریان بازی را تغییر میداد. تصورش سخت است، بازیکنی که سه بار پیاپی جام ملتهای آسیا را بالای سر برده باشد؛ رکوردی که او را در تاریخ فوتبال قاره کهن جاودانه ساخت. او کاپیتانی بود که بازوبندش نه فقط یک نشان، که نمادی از امید و اقتدار بود.
چه کسی میتواند آن شوت مهارنشدنی در فینال جام ملتهای آسیا ۱۹۶۸ در امجدیه را از یاد ببرد؟ آن لحظهای که توپ با ضربه پای قلیچخانی، تور دروازه را به لرزه درآورد و ایران را برای اولینبار قهرمان آسیا کرد. آن لحظه، نه فقط یک گل، بلکه فریاد غرور یک ملت بود. فریادی که در رگهای هر ایرانی جاری شد و تا ابد در حافظه جمعی ما حک شده است.
او به المپیک مونیخ و مونترال صعود کرد، مرد سال فوتبال ایران شد و در تیم منتخب آسیا درخشید. نامش در کنار بزرگترین باشگاههای ایران، از تاج و پاس گرفته تا پرسپولیس، میدرخشید. اما در میان این همه افتخار، یک حسرت بزرگ همیشه با او بود؛ حسرت بازی در جام جهانی. حسرتی که با درخشش استثناییاش در مقابل استرالیا در انتخابی جام جهانی ۱۹۷۴، تا یک قدمی تحقق پیش رفت، اما سرنوشت چیز دیگری رقم زد.
قلیچخانی، فراتر از مستطیل سبز، شخصیتی کاریزماتیک و الهامبخش بود. همدورههایش او را بهترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران میدانند و این ادعا، نه از سر تعصب، که از عمق شناخت از تواناییهای بینظیر او سرچشمه میگیرد. او با رفتنش، یک فصل درخشان از کتاب فوتبال ایران را بست. فصلی که پر از افتخار، شور و فریادهای پیروزی بود.
امروز، با پرواز ابدی پرویز قلیچخانی، قلب فوتبال ایران در سوگ نشسته است. اما میراث او، درسهای او و خاطرات درخشانش، برای همیشه در تار و پود این سرزمین زنده خواهد ماند. روحش شاد و یادش گرامی باد.
دیدگاه تان را بنویسید