نوبرانه‌ها دیگر برای خیلی از مردم «خریدنی» نیستند؛ فقط تماشایی‌اند

ماجرا فقط گرانی میوه نیست؛ ماجرا حذف تدریجی «لذت‌های ساده زندگی» از سبد مردم است.قیمت نوبرانه‌ها در بهار ۱۴۰۵ حالا دیگر فقط یک گرانی فصلی نیست؛ روایتی است از کوچک‌تر شدن سفره مردم و عمیق‌تر شدن فاصله طبقاتی. از گیلاس ۹۵۰ هزار تومانی تا گوجه‌سبز ۷۷۰ هزار تومانی، بازار میوه این روزها بیش از آنکه محل خرید باشد، به ویترینی برای تماشا تبدیل شده است.

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، کافی‌ست چند دقیقه مقابل میوه‌فروشی‌های شهر بایستی؛ مردم قیمت‌ها را می‌خوانند، مکث می‌کنند، لبخند تلخی می‌زنند و بی‌آنکه چیزی بخرند رد می‌شوند. گیلاس ۹۵۰ هزار تومان، آلبالو ۷۵۰ هزار تومان، گوجه‌سبز ۷۷۰ هزار تومان. این‌ها فقط عدد نیستند؛ نشانه فاصله‌ای هستند که هر روز میان مردم و زندگی عادی بیشتر می‌شود.

تلخ‌تر آنجاست که این قیمت‌ها دیگر مختص شمال شهر نیست. در قلب شهر، در همان محله‌هایی که کارمند، کارگر، بازنشسته و مستأجر زندگی می‌کنند هم ویترین‌ها با قیمت‌هایی چیده شده‌اند که انگار مخاطبشان طبقه دیگری‌ست؛ طبقه‌ای که دغدغه دخل و خرج ندارد. یعنی بازار، آرام‌آرام خودش را از مردم عادی جدا کرده است.

طبق مصوبه شورای عالی کار، حداقل دریافتی بسیاری از کارگران با مزایا حدود ۲۲ میلیون تومان است؛ حقوقی که باید اجاره خانه، قبض‌ها، درمان، آموزش، رفت‌وآمد و خوراک یک خانواده را تأمین کند. حالا در چنین شرایطی، خرید چند کیلو میوه نوبرانه تبدیل شده به تصمیمی سنگین؛ تصمیمی که خیلی‌ها ترجیح می‌دهند از کنارش بگذرند تا شرمنده سفره آخر ماه نشوند.

ماجرا فقط گرانی میوه نیست؛ ماجرا حذف تدریجی «لذت‌های ساده زندگی» از سبد مردم است. همان چیزهای کوچکی که روزی بخشی از حال خوب خانواده‌ها بود؛ خریدن یک ظرف گوجه‌سبز در عصر بهاری، چیدن گیلاس برای بچه‌ها، یا آوردن اولین زردآلوهای فصل به خانه. امروز این لحظه‌های ساده هم دارند رنگ کالای لوکس می‌گیرند.

وقتی مردم برای ابتدایی‌ترین لذت‌های زندگی باید حساب‌وکتاب کنند، جامعه فقط از نظر اقتصادی آسیب نمی‌بیند؛ از نظر روحی هم فرسوده می‌شود. 

همان‌قدر که حفاظت از خاک کشور اهمیت دارد، حفاظت از آرامش و معیشت مردم هم مهم است. امنیت فقط در مرزها تعریف نمی‌شود؛ امنیت یعنی پدری بتواند بدون اضطراب برای خانواده‌اش خرید کند، مادری مجبور نباشد بین میوه و نیاز ضروری دیگر یکی را انتخاب کند، و کودکی حس نکند بعضی چیزها فقط برای «دیگران» است.

جامعه‌ای که در آن نوبرانه‌ها از سفره مردم حذف می‌شود، فقط با بحران گرانی مواجه نیست؛ با بحران فاصله طبقاتی و فرسایش امید اجتماعی روبه‌روست.