محمد مهاجری:
اصولگرایان باید کمی مؤدبتر و متخلقتر باشند!
فعال سیاسی اصولگرا در گفتگو با مبلغ اظهار داشت: من گاهی در مراسم شبانه شرکت میکنم و میبینم یا در فضای مجازی منتشر میشود که برخی از کسانی که مرتکب الفاظ رکیک، توهین و حرفهای زشت و سخیف میشوند، از میان معممین یا افراد متدین جامعه هستند؛ دستکم ظاهرشان با آدمهای متدین تطبیق دارد. بعضی از عزیزان مداح را هم در همین موضوع میبینم. مشاجرات سیاسی در ایران طی سالهای گذشته بارها با اتهامزنی، نسبت دادن سخنان نادرست، توهین و بیاخلاقی همراه شده است؛ روندی که به نظر میرسد در سالهای اخیر بیش از گذشته به فضای عمومی و سیاسی کشور راه یافته است. در این میان، نقد عملکرد افراد و نهادها میتواند بدون محدودیت سیاسی یا علمی مطرح شود، اما رعایت مرزهای اخلاقی همچنان ضرورتی جدی است. مبلغ - محمد عارف معزی: استفاده از جایگاههای دینی برای توهین و تخریب نیز از جمله مسائلی است که میتواند علاوه بر تشدید تنشهای سیاسی، چهره دین را در افکار عمومی مخدوش کند. از سوی دیگر، بیتوجهی به تهمت، افترا و هتک حیثیت مسئولان میتواند به تضعیف اعتماد عمومی منجر شود. رعایت اخلاق سیاسی از سوی جریانهای سیاسی، بهویژه جریان اصولگرا، میتواند در کاهش چرخه متقابل توهین و تخریب در فضای سیاسی کشور مؤثر باشد. در همین راستا، محمد مهاجری، فعال سیاسی اصولگرا در گفتگو با پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، به بررسی این موارد پرداخته است.
در ادامه مشروح گفتگوی محمد مهاجری با مبلغ را میخوانید؛
توهین چاشنی اصلی مشاجرات سیاسی شده است
آقای مهاجری، در فضای سیاسی امروز شاهدیم که نقد عملکرد مسئولان گاهی از نقد سیاسی عبور میکند و به توهین، فحاشی و حتی نسبتهای سنگین درباره شخصیتهای سیاسی میرسد. به نظر شما این تغییر ادبیات سیاسی از کجا ناشی میشود؟ آیا این مسئله را باید بخشی از رادیکالشدن فضای سیاسی دانست یا ریشههای اجتماعی و فرهنگی عمیقتری دارد؟
نقد واقعاً نباید هیچ مرزی داشته باشد. نه مرز سیاسی و نه مرز علمی نباید برای نقد قائل شد. هر کسی درباره عملکرد یک سازمان یا یک فرد، چه مسئول عالیرتبه کشور باشد و چه هر مقام دیگری، وقتی از آن فرد یا عملکرد او انتقاد میکند، باید بتواند هر چیزی را که به ذهنش میرسد مطرح کندما سالهای طولانی است، شاید از همان نخستین سالهای بعد از پیروزی انقلاب، با دعواهای سیاسیای مواجه هستیم که متأسفانه با بیاخلاقی همراه شدهاند. این بیاخلاقی گاهی شامل انتشار و نسبت دادن حرفهای دروغ به رقبای سیاسی است، گاهی اوقات به شکل تهمت زدن و نسبت دادن سخنان نادرست به دیگران بروز پیدا میکند و توهین هم معمولاً چاشنی اصلی این مشاجرات سیاسی است. شاید بتوان گفت چیزی به نام اخلاق سیاسی، که حتی در سطح اخلاق عادی، مردمی و خانوادگی هم رعایت میشود، در این مراودات سیاسی واقعاً غایب است.
در تجمعات شبانه، به اسم دین به چهرههای سیاسی
فحاشی میکنند
اگر فردی به یک مقام سیاسی- مثلاً رئیسجمهور، وزیر یا نماینده مجلس- توهین یا فحاشی کند، آیا جایگاه سیاسی او در حکم شرعی یا حقوقی مسئله تأثیری دارد؟ به عبارت دیگر، آیا توهین به یک مسئول صرفاً به دلیل اینکه مسئول است، حکم متفاوتی با توهین به یک شهروند عادی دارد یا اصل حرمت آبروی انسان در هر دو مورد یکسان است؟
مسئولان قضایی کشور نباید نسبت به این موضوع که مسئولان کشور مورد هتک حیثیت و هتک حرمت قرار بگیرند و به آنها تهمت زده شود، کوتاهی کنندبدتر از آن، این است که متأسفانه بهخصوص در این شبها، من گاهی در مراسمهای شبانه شرکت میکنم و میبینم یا در فضای مجازی منتشر میشود که برخی از کسانی که مرتکب الفاظ رکیک، توهین و حرفهای زشت و سخیف میشوند، از میان معممین یا افراد متدین جامعه هستند؛ دستکم ظاهرشان با آدمهای متدین تطبیق دارد.
دیدگاه تان را بنویسید