سیاست دفاعی ژاپن مبتنی بر ریاکاری یا دوگانگی است؛ این کشور به‌طور رسمی مخالف سلاح‌های اتمی است اما در عین حال زیر چتر هسته‌ای آمریکا به‌سر می‌برد و به آن وابسته است. شینجیرو کویزومی، وزیر دفاع ژاپن با اشاره به تغییر رویکرد کشورهایی مانند فنلاند و فرانسه خواستار بحث بدون منع و محدودیت درباره‌ی این سیاست‌ها شد. این اظهارات با واکنش شدید چین، روسیه و کره‌شمالی که خود دارای سلاح هسته‌ای‌ هستند، روبه‌رو شد؛ در عین حال بازماندگان بمباران اتمی و فرماندار هیروشیما اظهارات او را «غیرقابل طرح» و نشانه‌ای از «شکستن تابوی هسته‌ای» دانستند. روزنامه ژاپن تایمز در یادداشتی درباره ایجاد بازدارندگی هسته‌ای در ژاپن با توجه به فاجعه بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی نوشت: مخالفت با استفاده از بمب، هنجاری است که باید پابرجا بماند. اما ژاپن باید این ایده را کنار بگذارد که صرفا بحث درباره امکان آن جنجالی است. بحث در این باره به معنای پذیرش نیست. این در حالی است که برخی از دستیابی توکیو به سلاح هسته‌ای حمایت می‌کنند اما در کوتاه‌مدت احتمال آن نزدیک به صفر است؛ چراکه تحقق این مساله در تنها کشوری که تاکنون مورد حمله اتمی قرار گرفته از نظر سیاسی بسیار حساس است. سه اصل غیرهسته‌ای ژاپن که در سال ۱۹۶۷ توسط ایساکو ساتو، نخست‌وزیر وقت تصویب شد، دستورالعمل‌های غیرالزام‌آوری هستند که تاکید دارند این کشور سلاح هسته‌ای در اختیار نخواهد داشت، تولید نخواهد کرد و اجازه ورود آن را به خاک خود نخواهد داد. کویزومی با اشاره مکرر خود به فنلاند که اخیرا ممنوعیت حضور چنین سلاح‌هایی در خاک خود را لغو کرده به دنبال تغییر اصل سوم آن است. این اصول همانند تعهد ژاپن به حذف سلاح‌های هسته‌ای اهداف ارزشمندی هستند، اما ریاکارانه‌اند. واقعیت این است که ژاپن کشوری نیست که بازدارندگی هسته‌ای را رد کند، بلکه کشوری است که توسط آن محافظت می‌شود و حتی سیاست‌هایی را حفظ می‌کند که آن را در فاصله‌ای در دسترس نگه می‌دارد. توکیو به شدت به چتر هسته‌ای آمریکا وابسته است و در راهبرد دفاعی آن آمده که «در مقابله با تهدید سلاح‌های هسته‌ای، بازدارندگی گسترده ایالات متحده ضروری است». 

 

کپی شد