بازهم قهرمان جهان شدیم

نگار رشیدی

آستانه، پایتخت سرد و بادخیز قزاقستان، در روزهای پایانی مسابقات جهانی کشتی فرنگی ۲۰۲۶، میزبان آتشی بود که دلاوران ایرانی بر روی تشک‌ برپا کردند. اینجا دیگر صحبت از یک شگفتی زودگذر یا یک اتفاق ورزشی ساده نیست؛ اینجا نقطه عطفی در تاریخ ورزش ایران است. شاگردان حسن رنگرز، با صلابتی که نظیر آن در تاریخ کشتی فرنگی کشور کمتر دیده شده، کاری کردند کارستان و در فاصله ۲۴ ساعت مانده به خاموش شدن مشعل مسابقات، تاج پادشاهی جهان را برای دومین سال پیاپی بر سر گذاشتند. برای درک بزرگی این اتفاق، باید به تقویم نگاه کرد و به یاد آورد که کشتی فرنگی ایران تا پیش از این هرگز نتوانسته بود از عنوان قهرمانی جهان خود در دو دوره متوالی دفاع کند. اما تیمی که در سال ۲۰۲۵ بر بام جهان ایستاده بود، در سال ۲۰۲۶ با ترکیبی از جوانی، تجربه، تاکتیک‌های بی‌نقص و البته قلب‌هایی که برای پیروزی می‌تپید، به آوردگاه آستانه آمد تا ثابت کند پادشاهی‌اش بلامنازع است. آمار خیره‌کننده است؛ تضمین ۹‌مدال در ۱۰‌وزن مسابقات! این یعنی یک تسلط مطلق، یک دیکتاتوری ورزشی بر روی تشک کشتی که نام ایران را در ذهن تمام حریفان حک کرد.

اگر قرار باشد از این مسابقات یک فیلم سینمایی ساخته شود، بدون شک سکانس طلایی آن متعلق به فردین هدایتی در وزن ۱۳۰‌کیلوگرم است. داستان او فراتر از یک رقابت ورزشی و شبیه به اسطوره‌های باستانی است. تصور کنید جوانی کوه‌پیکر، تنها ۱۵‌روز پیش از بزرگ‌ترین رویداد سال، در ناحیه قلب تحت عمل آنژیوگرافی قرار می‌گیرد. منطق پزشکی و ورزشی می‌گوید او باید استراحت کند، اما منطق عشق به پرچم و تشک کشتی چیز دیگری است. فردین نه تنها به مسابقات آمد، بلکه به شکلی روی تشک ظاهر شد که گویی هیچ دردی در بدن ندارد. او حریفانی از لیتوانی، قزاقستان، چین و فنلاند را یکی پس از دیگری با امتیازات عالی و بدون از دست دادن حتی یک امتیاز از پیش رو برداشت. اوج هنرنمایی این گلادیاتور ایرانی در فینال بود؛ جایی که داریوش ویتک از مجارستان در کمتر از ۶۰‌ثانیه مقهور قدرت‌نمایی او شد. پیروزی ۸ بر صفر در کمتر از یک دقیقه، آن هم با قلبی که تازه تیغ جراحی را به خود دیده بود، زیباترین و احساسی‌ترین تصویر آستانه ۲۰۲۶ را خلق کرد.

در کنار معجزه هدایتی، باید از هنرنمایی دانیال سهرابی در وزن ۷۲‌کیلوگرم سخن گفت. دانیال در این مسابقات یک ماشین بی‌نقص امتیازگیری و دفاع بود. او در مسیر فینال، رقبای سرسختی از سوئد، قرقیزستان و روسیه را با اقتدار شکست داد و در ایستگاه پایانی، وانکزا از مجارستان را با نتیجه ۴ بر صفر مغلوب کرد. نکته شگفت‌انگیز کارنامه سهرابی این بود که او در تمام طول مسابقات، حتی یک امتیاز هم به رقبا نداد و با کلین‌شیت کامل، مدال طلا را به گردن آویخت.

پیش از این دو، غلامرضا فرخی در وزن ۸۲‌کیلوگرم، اولین چراغ طلا را برای کاروان ایران روشن کرده بود تا موتور تیم حسن رنگرز با قدرت تمام روشن شود. اما درخشش ایرانی‌ها تنها به طلا ختم نشد. پیام احمدی در ۵۵‌کیلوگرم و علی احمدی‌وفا در ۶۰کیلوگرم، با نمایش‌هایی دلاورانه به مدال نقره رسیدند و نشان دادند که آینده سبک‌وزن کشتی فرنگی ایران در دستانانی امن قرار دارد. علی اسکو در ۷۷‌کیلوگرم با جنگندگی مدال برنز را دشت کرد و محمدهادی ساروی، کاپیتان و مرد سرد و گرم چشیده کشتی ایران در ۹۷‌کیلوگرم، پس از یک غافلگیری در نیمه‌نهایی مقابل حریف روس، با تجربه‌اش به مسابقات برگشت و در دیدار رده‌بندی با پیروزی ۳ بر صفر مقابل کسیدیس سوئدی، مدال برنز را به سینه زد تا کلکسیون افتخاراتش پربارتر شود.

حالا و در شرایطی که سرود قهرمانی تیمی ایران در سالن مسابقات طنین‌انداز شده، هنوز ۲مبارز ایرانی برای فتح آخرین سنگرها بی‌تابی می‌کنند. سعید اسماعیلی در وزن ۶۷‌کیلوگرم، پس از یک ماراتن نفس‌گیر در نیمه‌نهایی و پیروزی ارزشمند (۱-۱) مقابل حسرت جعفروف، دارنده مدال‌های المپیک و جهان از آذربایجان، حالا در فینال باید به مصاف آیت‌جان خالماخانوف ازبکستانی برود. در سوی دیگر، علیرضا مهمدی در وزن ۸۷‌کیلوگرم هم طوفانی به پا کرده است. او که حریفانی از مغولستان، لهستان و اوکراین را شکست داده بود، در نیمه‌نهایی با نتیجه قاطع ۱۰ بر یک، گوورگ تادئوسیان ارمنستانی را در هم کوبید تا در فینالی تمام‌عیار، مقابل سمن نوویکوف، قهرمان المپیک از بلغارستان صف‌آرایی کند.

قهرمانی زودرس و مقتدرانه ایران در قزاقستان، تنها حاصل قدرت بازوان کشتی‌گیران نیست؛ این شاهکار، امضای پررنگ حسن رنگرز و کادر فنی او را بر پیشانی دارد. مربی‌ای که از تیم قهرمان سال ۲۰۲۵، یک ماشین جنگی شکست‌ناپذیرتر در سال ۲۰۲۶ ساخت. رنگرز با مدیریت روانی تیمی که ستاره‌اش تازه از تخت بیمارستان بلند شده بود و با تزریق خودباوری به جوانان تازه‌نفس، ثابت کرد که موفقیت سال گذشته یک جرقه نبود، بلکه پایه‌گذاری یک امپراتوری جدید در کشتی فرنگی جهان بود. امروز، آستانه نه به سرمای پاییزیش، بلکه به حرارت نام ایران شناخته می‌شود. تیمی که تاریخ را در آغوش گرفت و برای اولین‌بار، پرچم ۳رنگ کشورمان را برای ۲سال پیاپی در بالاترین نقطه کشتی فرنگی جهان به اهتزاز درآورد. این قهرمانی، داستانی است که تا سال‌ها در گوشه و کنار سالن‌های کشتی دهان به دهان خواهد چرخید؛ داستان پسرانی که با قلب‌هایشان کشتی گرفتند و جهان را به تعظیم واداشتند.