تراکتور لیگ۲۶، کهکشانیتر و ترسناکتر از همیشه!
روزهای سرخ
نگار رشیدی
بادهای خنک تابستانی تبریز، امسال بوی باروت میدهند. در روزهایی که تنور نقلوانتقالات فوتبال ایران به اوج حرارت خود رسیده، سرخپوشان تبریزی بیسروصدا و با سیاستی کاملا مرموز و هوشمندانه، در حال چیدن مهرههای یک شاهکار فوتبالی هستند. تراکتور که حالا خود را برای دومین فصل پیاپی حضور در لیگ نخبگان آسیا آماده میکند، دیگر نمیخواهد صرفا یک شرکتکننده خوشنام باشد؛ آنها به چیزی کمتر از پادشاهی در ایران و درخشش در قاره کهن راضی نمیشوند. امسال اما داستان متفاوت است. دیگر خبری از تصمیمات هیجانی و خریدهای دقیقه نودی نیست. مدیران متمول تبریزی، دور از هیاهو و جنجالهای رسانهای، پروژهای بزرگ را کلید زدهاند که خروجی آن، ساختن یکی از ترسناکترین اسکوادهای تاریخ لیگ برتر است. پروژهای که با یک تغییر بزرگ روی نیمکت آغاز شد و حالا با صید لژیونرها در خط آتش، به اوج خود رسیده است.
بزرگترین غافلگیری تراکتور قبل از شروع خریدهای بزرگ، روی نیمکت رخ داد. در شرایطی که همگان انتظار ادامه کار با دراگان اسکوچیچ را داشتند، سکان هدایت تیتیها به محمد ربیعی سپرده شد. مربی باهوش، تاکتیکدان و البته سختگیری که نشان داده راه بازی گرفتن از ستارهها و ساختن تیمهای منسجم را به خوبی بلد است. ربیعی نیامده، قلم قرمز خود را روی نام چند بازیکن خارجی و داخلی کشید تا جا برای تفکرات تاکتیکی خودش باز شود. نگاهی به لیست خروجیهای تراکتور نشان میدهد که ربیعی به دنبال یک خانهتکانی اساسی بوده است؛ مارکو یوهانسون (سنگربان خارجی)، الکساندر سدلار (مدافع صربستانی)، رگی لوشکیا و دوماگوی دروژدک (مهرههای هجومی) و مهرداد محمدی (وینگر باسابقه). این خروجهای سریالی، پیام روشنی برای هواداران داشت؛ منتظر بمبهای بزرگتر باشید. ربیعی اسکلت اصلی تیم شامل مهدی ترابی، امیرحسین حسینزاده و مهدی هاشمنژاد را حفظ کرد و سپس فرمان حمله به بازار نقلوانتقالات را صادر کرد.
اما داستان جذاب نقلوانتقالات تراکتور زمانی به اوج خود رسید که آنها خط حمله خود را هدف قرار دادند. پس از جدایی دروژدک، تبریزیها به دنبال یک قاتل اهلی در محوطه جریمه حریفان بودند؛ کسی که بوی گل را از فرسخها دورتر حس کند. قرعه به نام کسی افتاد که هواداران تبریزی سالها آرزوی دیدنش را با پیراهن سرخ داشتند؛ شهریار مغانلو. این ستاره ملیپوش که فصل گذشته را در لباس تیم اتحاد کلبا امارات سپری کرده بود، پس از پایان قراردادش با این تیم، ترجیح داد به فوتبال ایران بازگردد اما اینبار نه به اصفهان رفت و نه به تهران؛ او تبریز را به عنوان مقصد پرواز جدیدش انتخاب کرد. معارفه رسمی شهریار مغانلو، اردوی تراکتور را غرق در شادی کرد. مهاجم تنومند و باانگیزهای که حالا قرار است در کنار ستارههایی مثل ترابی و حسینزاده، خط حملهای ویرانگر را تشکیل دهد. اما این پایان کار نبود؛ تراکتوریها که اشتهای سیریناپذیری در این پنجره دارند، بلافاصله پس از شکار شهریار، تور خود را برای یک صید بزرگ دیگر از تور اماراتیها پهن کردند.
حالا تمام نگاهها به دوبی و هتل محل اقامت نمایندگان تراکتور دوخته شده است. هدف جدید سرخپوشان، محمدمهدی محبی است؛ وینگر ۲۶ساله و تکنیکی که فصل گذشته روزهای پرفرازونشیبی را پشت سر گذاشت. محبی پس از یک نیمفصل نهچندان موفق در کلبا، به صورت قرضی راهی سپاهان شد. اما بخت با او یار نبود؛ شرایط خاص کشور و البته بحرانهای مالی گریبانگیر سپاهان، مانع از آن شد که اصفهانیها بند خرید دائمی او را فعال کنند. حالا محبی مانده است و قراردادی که هنوز دو فصل دیگر از آن با باشگاه اماراتی باقی مانده است. همین موضوع، فرایند انتقال او به تبریز را به یک کلاف سردرگم و البته جذاب تبدیل کرده است. با این حال، شنیدهها از اردوی تراکتور حاکی از آن است که روند مذاکرات برای دریافت رضایتنامه این بازیکن بسیار مثبت پیش رفته است. خود محبی نیز که انگیزه زیادی برای درخشش مجدد در فوتبال ایران، عرضاندام برای حضور در جام ملتهای آسیا ۲۰۲۷ و جبران جامجهانی گذشته دارد، چراغ سبز نهایی را به تبریزیها نشان داده است.
یکی از کاتالیزورهای اصلی این انتقال، حضور محمد ربیعی روی نیمکت تراکتور است. محبی پیش از این در مس رفسنجان، بهترین روزهای فوتبالی خود را زیر نظر ربیعی سپری کرده بود. ربیعی به خوبی میداند چگونه از سرعت، تکنیک و هوش محیطی این وینگر ۲۶ساله استفاده کند؛ همان ویژگیهایی که باعث شد محبی در لیگ بیستوچهارم با پیراهن سپاهان ۹گل به ثمر برساند و ۵پنج پاس گل ثبت کند. این همکاری مجدد میتواند همان جرقهای باشد که محبی برای احیای فوتبال خود به آن نیاز دارد.
نکته جذاب و عجیب نقلوانتقالات این فصل تراکتور، تمایل شدید آنها به جذب ستارههای سابق و فعلی سپاهان است. هواداران فوتبال با شیطنت از این پروژه به عنوان شبیخون تراکتور به اصفهان یاد میکنند. نگاهی به خریدهای جدید این ادعا را ثابت میکند. اول محمد دانشگر؛ مدافع مستحکم فصل گذشته سپاهان که آمد تا جای خالی الکساندر سدلار را پر کند و صخره جدید خط دفاعی تراکتور شود. بعد شهریار مغانلو؛ مهاجم اسبق طلاییپوشان که پس از یک دوره کوتاه لژیونر شدن، حالا سرخپوش شده است. هادی حبیبینژاد؛ مهره کلیدی و تازهواردی که جانشین رگی لوشکیا در میانه میدان شده است و فاصلهای تا سپاهانی شدن نداشت. و حالا محمدمهدی محبی که در صورت نهایی شدن قراردادش، سومین یار باتجربه بازی در سپاهان خواهد بود که در این پنجره راهی تبریز میشود. این ترکیب از تجربه، انگیزه و هماهنگی قبلی بازیکنان، قطعا کار ربیعی را برای ساختن یک تیم هماهنگ راحتتر خواهد کرد.
اگر انتقال محمدمهدی محبی رسمی شود، خط هجومی تراکتور به معنای واقعی کلمه ترسناک و البته پرترافیک خواهد شد. ربیعی در پست وینگر و هافبک هجومی، لشکری از ستارهها را در اختیار دارد که آرزوی هر مربی در لیگ برتر است. به این اسامی نگاه کنید؛ مهدی ترابی (مهندس خلاق و باتجربهای که وزن بازی تراکتور را بالا میبرد)، امیرحسین حسینزاده (ستارهای با تکنیک ناب و ویرانگر در فضاهای کوچک)، مهدی هاشمنژاد (جوان، سرعتی و خستگیناپذیر)، مسعود زائرکاظمین (مهرهای تاثیرگذار با توانایی بازی در چند پست هجومی)، کرار نماری و شاهین شجاعی (جوانان جویای نام و آیندهداری که منتظر یک فرصت هستند). اضافه شدن محبی و مغانلو به این جمع، عمق اسکواد تراکتور را به شکلی بینظیر افزایش میدهد. در فصلی که تراکتور باید همزمان در لیگ برتر، جام حذفی و لیگ نخبگان آسیا بجنگد، داشتن چنین نیمکت و اسکواد قدرتمندی، کلید اصلی موفقیت و دوام آوردن در کورس فرسایشی مسابقات خواهد بود. همچنین در درون دروازه نیز پارسا جعفری به عنوان جانشین یوهانسون جذب شده تا رقیب سرسختی برای علیرضا بیرانوند باشد و خیال پرشورها از خط پایانی تیم نیز راحت شود.
پروژه تراکتور لیگ۲۶، تا به اینجای کار یک شاهکار مدیریتی و فوتبالی بوده است. آنها بدون جنجال، دقیقا روی نقاط ضعف خود دست گذاشتند و ستارههایی را جذب کردند که کیفیت فنی تیم را چند پله بالاتر میبرند. حالا همه چیز به چند امضای نهایی در دوبی بستگی دارد. اگر محمدمهدی محبی به عنوان پنجمین خرید تابستانی تراکتور معارفه شود، پازل هجومی محمد ربیعی کامل خواهد شد. تبریز مهد شور و اشتیاق فوتبالی در ایران است و پرشورها امسال بیشتر از هر زمان دیگری بوی قهرمانی را حس میکنند. باید منتظر ماند و دید که آیا این ارتش کهکشانی و ترسناک، میتواند جام قهرمانی لیگ برتر را بار دیگر به ویترین افتخارات باشگاه تبریزی اضافه کند یا خیر؛ طوفان سرخ در راه است و هیچ تیمی در لیگ۲۶ از ترکشهای آن در امان نخواهد بود!
دیدگاه تان را بنویسید