غول کشی!

آریا طاری 

فوتبال، این مستطیل سبز بی‌رحم و در عین حال جادویی، بار دیگر نشان داد که چرا قلب میلیاردها انسان را در سراسر کره خاکی به تسخیر خود درآورده است. جام‌جهانی ۲۰۲۶ در قاره آمریکا، تا به اینجای کار آبستن حوادثی بوده که در تاریخ این ورزش جاودانه خواهد شد. وقتی سوت آغاز مرحله یک‌شانزدهم نهایی به صدا درآمد، کمتر کسی تصور می‌کرد که در یک چشم بر هم زدن، دو ستون اصلی و مدعیان همیشگی فوتبال اروپا، یعنی آلمان و هلند، با چشمانی اشک‌بار و رویاهایی پرپر شده، چمدان‌های خود را برای بازگشت به خانه ببندند. امروز، قاره سبز در ماتم فرو رفته است. لاله‌های نارنجی که با هزاران امید شکفته بودند، زیر گام‌های استوار شیرهای اطلس پژمرده شدند و ماشین جنگی ژرمن‌ها، در شب درخشش بی‌نظیر یک دروازه‌بان از آمریکای جنوبی، از کار افتاد. این داستان، روایت اعداد و ارقام نیست؛ قصه اراده‌هایی است که کوه‌ها را جابه‌جا می‌کنند و قلب‌هایی که تا آخرین ثانیه برای معجزه می‌تپند. 

سکانس اول: اگر حذف هلند یک شگفتی بود، آن‌چه بر سر تیم ملی آلمان آمد، یک تراژدی تمام‌عیار ورزشی بود. آلمان که پس از ۱۲‌سال و برای نخستین‌بار از زمان قهرمانی‌اش در فینال ۲۰۱۴ ریو به مرحله حذفی بازگشته بود، با کوهی از انگیزه و تیمی یکدست تحت هدایت یولیان ناگلزمن به مصاف پاراگوئه رفت. آمارها پیش از بازی و حتی در طول بازی، یک پیروزی آسان را برای ژرمن‌ها پیش‌بینی می‌کردند، اما فوتبال هرگز روی کاغذ بازی نمی‌شود. 

بازی دقیقا همان‌طور که انتظار می‌رفت آغاز شد. آلمانی‌ها با در اختیار داشتن ۷۵‌درصد مالکیت توپ، زمین را برای پاراگوئه به زندانی تنگ تبدیل کرده بودند. ژرمن‌ها در نیمه اول رکوردی تاریخی از خود به جا گذاشتند؛ ارسال ۲۵۳‌پاس موفق بیشتر نسبت به حریف در حالی که عقب افتاده بودند؛ اتفاقی که از سال ۱۹۶۶ تا کنون بی‌سابقه بود. اما در دقیقه‌۴۲، خلاف جریان کامل بازی، فاجعه برای آلمان رقم خورد. دفع یک توپ ارسالی از نقطه کرنر می‌رفت تا به ضدحمله مهلک آلمان تبدیل شود، اما تکل بی‌نظیر بومبادیا، مانع از شکل‌گیری حمله شد. توپ به آلمیرون رسید و او با یک پاس دقیق، گالارسا را صاحب موقعیت کرد. ارسال خطرناک گالارسا به درون محوطه جریمه، با ضربه سر خولیو سزار انسیسو همراه شد و توپ دور از دستان مانوئل نویر به تور بوسه زد. این نخستین گل تاریخ پاراگوئه در مرحله حذفی جام‌های جهانی بود. انسیسو که در تمام نیمه اول تنها دو ‌پاس و دو ‌شوت داشت، با نهایت بهره‌وری، روی هر سه ‌گل پاراگوئه در این جام تاثیر مستقیم گذاشت. 

شبی که مانوئل نویر با ۲۳ بازی، با عبور از لوتار ماتئوس و میروسلاو کلوزه، رکورددار بیشترین حضور در ترکیب اصلی تاریخ آلمان در جام‌های جهانی شد، به تلخ‌ترین شکل ممکن به پایان رسید. آلمان زخمی، نیمه دوم را طوفانی آغاز کرد. تنها ۹‌دقیقه از شروع نیمه دوم گذشته بود که فلوریان ویرتز، ستاره خلاق آلمانی‌ها، با یک ارسال بلند و چشم‌نواز توپ را به محوطه جریمه فرستاد. کای هاورتز، مهاجم آرسنال، از نزدیکی نقطه پنالتی به هوا پرید و با یک ضربه سر زیبا که به زمین نیز برخورد کرد، قفل دروازه اورلاندو خیل را باز کرد. این سی‌وسومین گل با ضربه سر در جام ۲۰۲۶ بود (نزدیک به رکورد ۳۵‌گل با سر در جام‌جهانی ۲۰۰۲). حصار دفاعی پاراگوئه بالاخره فرو ریخته بود. 

با وجود ثبت آمار خیره‌کننده ۲۱‌شوت، ۷۱۹‌پاس صحیح (۹۰‌درصد دقت) و ۴۱‌لمس توپ در محوطه جریمه پاراگوئه برابر تنها ۱۳‌لمس توپ برای حریف، آلمان نتوانست گل برتری را به ثمر برساند. اورلاندو خیل، دروازه‌بان پاراگوئه، در نیمه دوم و وقت‌های اضافه با ۶‌واکنش خیره‌کننده، به سدی غیرقابل عبور تبدیل شده بود. در وقت‌های اضافه، قلب هواداران پاراگوئه برای لحظاتی از حرکت ایستاد. یوناتان تاه روی ارسال کرنر با ضربه سر دروازه را باز کرد. بازیکنان آلمان غرق در شادی شدند، اما مداخله سیستم کمک‌داور ویدیویی (VAR) و اعلام خطای والدمار آنتون روی خیل، آب سردی بر پیکر ژرمن‌ها ریخت و گل مردود اعلام شد. 

سرنوشت آلمان به ضربات پنالتی گره خورد. پاراگوئه با روحیه‌ای مضاعف از مقاومت ۱۲۰‌دقیقه‌ای، پشت ضربات ایستاد. در این میان، کای هاورتز که گل تساوی را زده بود، ضربه خود را از دست داد تا به چهره‌ای تراژدیک تبدیل شود. با گل شدن ضربه کاناله، پاراگوئه با نتیجه چهار بر سه پیروز شد و آلمان، یکی از پرامیدترین تیم‌های جام، با وجود امید گل ۱.۴۹ در برابر ۰.۴۲ حریف، در میان ناباوری همگان از جام‌جهانی ۲۰۲۶ کنار رفت. پاراگوئه شگفتی‌ساز حالا باید به مصاف برنده دیدار فرانسه و سوئد برود. 

سکانس دوم: ورزشگاه مونتری مکزیک، غرق در رنگ سرخ و سبز، به دیگ جوشانی تبدیل شده بود که هلندی‌ها را در خود می‌بلعید. تیم ملی هلند، با هدایت رونالد کومان و تکیه بر ستارگانی چون فرانکی دی‌یونگ، ممفیس دیپای و کودی خاکپو، با غرور صدرنشینی در گروه ششم پا به این میدان گذاشته بود. هلند با ترکیب ۱-۲-۴-۳ آمده بود تا با مالکیت توپ، نبض بازی را در دست بگیرد و همین‌طور هم شد؛ ۵۸‌درصد مالکیت توپ برابر تیمی که می‌دانست چگونه باید در لاک دفاعی فرو برود و مانند یک افعی، در لحظه مناسب نیش بزند.

از همان دقایق ابتدایی، مراکش با یک سازماندهی دفاعی پولادین، راه را بر مهاجمان هلند بست. خط میانی هلند با وجود برتری در حفظ توپ، در خلق موقعیت‌های خطرناک در یک‌سوم دفاعی حریف عقیم مانده بود. بارت فربروخن، سنگربان جوان هلند، در نیمه اول با دو واکنش استثنایی ناجی تیمش شد تا نشان دهد شیرهای اطلس روی ضدحملات تا چه حد زهرآگین هستند. هلندی‌ها توپ را می‌چرخاندند، اما این مراکش بود که موقعیت‌های واقعی را خلق می‌کرد. 

با آغاز نیمه دوم و ورود بازیکنان تازه‌نفس، فشار لاله‌های نارنجی شدت گرفت. سرانجام در دقیقه‌۷۲، روی یک حمله برق‌آسا و پاس دیدنی کریسنسیو سومرویل، کودی خاکپو توانست قفل دروازه مراکش را بشکند. ورزشگاه برای لحظاتی در سکوت هواداران مراکشی و غریو شادی هلندی‌ها فرو رفت. به نظر می‌رسید کار تمام شده است. هلند کنترل نسبی میدان را در دست داشت و عقربه‌های ساعت به نفع شاگردان کومان می‌چرخید. اما در فوتبال، تا سوت پایان زده نشود، هیچ پایانی وجود ندارد. مراکشی‌ها که در جام‌جهانی ۲۰۲۲ قطر با رسیدن به نیمه‌نهایی تاریخ‌ساز شده بودند، حاضر نبودند به این زودی تسلیم شوند. تعویض‌های هوشمندانه کادر فنی مراکش، خون تازه‌ای در رگ‌های این تیم جاری کرد. 

فشار همه‌جانبه شیرهای اطلس در لحظات پایانی به اوج خود رسید. هلندی‌ها که از سال ۲۰۰۶ در هیچ بازی ۹۰‌دقیقه‌ای در جام‌جهانی شکست نخورده بودند، در حال عقب‌نشینی مطلق بودند. در اولین دقیقه از وقت‌های تلف شده، ارسال دقیق و مواج طلبی به روی دروازه هلند فرستاده شد. عیسی دیوپ، مانند عقابی که شکار خود را هدف گرفته، به هوا برخاست و با یک ضربه سر قدرتمند و غیرقابل مهار، توپ را به تور دروازه هلند دوخت. استادیوم منفجر شد. شادی جنون‌آمیز مراکشی‌ها، اشک را در چشمان هواداران هلند جمع کرد. بازی به تساوی کشیده شد. 

وقت‌های اضافه با احتیاط هر دو تیم و بدون گل به پایان رسید تا ضیافت بی‌رحم پنالتی‌ها تعیین‌کننده سرنوشت باشد. اینجا دیگر تاکتیک رنگ می‌بازد و روحیه و اعصاب حرف اول را می‌زند. فشار روانی خردکننده در لحظات حساس، نقطه ضعف تاریخی هلندی‌ها، بار دیگر گریبان آنها را گرفت. در شبی که مراکشی‌ها با اعتماد به نفس کامل پشت توپ می‌ایستادند، پاهای بازیکنان هلند می‌لرزید. مراکش با نتیجه سه بر دو در ضربات پنالتی پیروز شد. لاله‌های نارنجی با بدترین نتیجه خود از سال ۲۰۱۴ با جام وداع کردند. ساختار شکننده خط میانی و بی‌دقتی در ضربات نهایی (تنها چهار ‌شوت در چارچوب از ۱۲‌شوت)، به قیمت حذف زودهنگام آنها تمام شد. مراکش، قهرمان آفریقا، حالا با سینه‌ای ستبر به مصاف کانادای میزبان می‌رود تا داستان موفقیت‌های فوتبال آفریقا را در قاره آمریکا نیز ادامه دهد.