تیم ملی ایران، اندونزی غولکش را برد و باز هم قهرمان آسیا شد
قهرمانی شماره ۱۴
نگار رشیدی
سرانجام، دراماتیکترین پرده از تئاتر فوتسال آسیا در سال ۲۰۲۶ به روی صحنه رفت و جاکارتا، شهری که با حذف ژاپن خود را برای یک جشن ملی آماده کرده بود، زیر سنگینی گامهای استوار یوزهای ایرانی به سکوت وا داشته شد. فینالی که روز گذشته برگزار شد، تنها یک مسابقه ورزشی نبود؛ یک ماراتن فرسایشی، یک جنگ روانی و در نهایت، حماسهای بود که سیزدهمین قهرمانی ایران را به عدد خیرهکننده ۱۴ رساند تا ثابت شود در تالار افتخارات فوتسال قاره، تخت پادشاهی فقط یک صاحب دائمی دارد.
همه چیز از جو ملتهب سالن آغاز شد. بیش از ۱۵هزار هوادار اندونزیایی، با پیراهنهای سرخ و فریادهای کرکننده، جهنمی ساخته بودند که هر تیمی را به زانو درمیآورد. اندونزی که با اعتمادبهنفسی کاذب از پیروزی بر ژاپن به فینال رسیده بود، بازی را انتحاری آغاز کرد. در وقتهای قانونی، تماشاگران شاهد یک نبرد پینگپنگی و بیرحمانه بودند. سوت پایان ۴۰ دقیقه قانونی در حالی به صدا درآمد که تابلوی نتایج عدد چهار-چهار را نشان میداد؛ نتیجهای که گویای فشار وحشتناک و پایاپای بودن این نبرد گلادیاتوری بود.
با شروع وقتهای اضافه، خستگی در ساقهای بازیکنان موج میزد، اما قلبها با شدت بیشتری میتپید. ایران که نمیخواست سرنوشت جام را به ضیافت بیرحم پنالتیها بسپارد، فشار را دوچندان کرد، اما این میزبان بود که در یک غافلگیری به گل رسید. با این حال، شخصیت قهرمانی ایران اینجا خود را نشان داد؛ شاگردان شمسایی در حالی که تنها ثانیههایی با از دست رفتن جام فاصله داشتند، با یک بازی انتحاری گل تساوی را به ثمر رساندند تا نتیجه ۵-۵ شود. سالن جاکارتا در مرز انفجار بود؛ گویی اکسیژن در فضا تمام شده بود و حالا همه چیز به دوئل پنالتیها گره خورد.
در ضیافت پنالتیها، زمان ایستاد. تقابل ساقهای لرزان و دستکشهای آهنین. باقر محمدی که در طول تورنمنت فرشته نجات ایران بود، اینبار در ضربات پنالتی انتظارات را برآورده نکرد تا مهدی رستمیها جای او را درون دروازه بگیرد. او با چشمان نافذ و تمرکزی مثالزدنی، ضربه کلیدی بازیکن اندونزی را مهار کرد تا سکوت مرگباری بر سالن حاکم شود. در نهایت، پنالتی آخر ایران با تور دروازه بوسه زد تا برتری پنج بر چهار در ضربات پنالتی، ایران را بر قله
آسیا بنشاند.
این چهاردهمین قهرمانی ایران، طعمی متفاوت داشت. ایران در این جام از مسیری گذشت که هر ایستگاهش یک فینال بود؛ از عبور سخت مقابل عربستان و افغانستان در گروهی که همه دندان تیز کرده بودند، تا جشنواره گل مقابل ازبکستان و نبرد تاکتیکی با عراق. اما فینال جاکارتا، نقطه عطف این تاریخسازی بود. جایی که وحید شمسایی و یوزهایش نهتنها یک تیم، بلکه یک استادیوم و یک جریان شگفتیساز را شکست دادند.
وقتی کاپیتان طیبی جام را روی دستانش بلند کرد، تکههای کاغذ رنگی روی سر تیمی ریخت که یاد گرفت در سختترین شرایط، از دل خاکستر جاکارتا برخیزد و دوباره پادشاهی کند. ایران حالا با ۱۴ عنوان قهرمانی، فاصلهای کهکشانی با سایر رقبای آسیایی ایجاد کرده است. شب گذشته در کوچههای جاکارتا، چراغها زود خاموش شدند، اما در قلب ایران، جشنی برپاست برای تیمی که ثابت کرد سلطان فوتسال آسیا فراتر از یک عنوان، یک حقیقت ابدی است.
دیدگاه تان را بنویسید