یک کارگر زن قالیباف با انتقاد از بلاتکلیفی خود برای بازنشستگی می‌گوید که پس از حدود دو دهه پرداخت حق بیمه، تازه متوجه شده که سهم بیمه او ۱۴درصد محاسبه شده و اکنون برای بازنشستگی باید ۱۵۰ میلیون تومان مابه‌التفاوت بپردازد.

این کارگر قالیباف در گفت‌وگو با ایلنا می‌گوید: از سال ۸۳ به مدت ۲۳ سال کار کردم و حالا قاعدتاً باید بازنشسته بشوم چون قالیبافی طبق قانون، جزو مشاغل سخت و زیان‌آور است و می‌توانم ۲۰ ساله بازنشسته شوم ولی متأسفانه این اتفاق هنوز نیفتاده است.

این کارگر به مانعی جدی بر سر راه بازنشستگی خود اشاره می‌کند: بعد از 20 سال متوجه شدم تمام این مدت ۱۴درصد پرداخت می‌کردیم، نه ۲۷درصد. برای همین به من گفتند اگر می‌خواهم بازنشسته شوم باید ۱۵۰ میلیون مابه‌التفاوتش را به تامین اجتماعی بپردازم!

این زن قالیباف با اشاره به شرایط سخت اقتصادی و هزینه‌های سنگین درمانی ادامه می‌دهد: این همه سال گذشته، چرا الان دارید این را می‌گویید؟ با این وضع تورم و گرانی من از کجا بیاورم این پول را بدهم؟

روایت این کارگر، تصویری شفاف از مشکلات کارگران و بیمه‌شدگان ارائه می‌دهد؛ افرادی با هدف دست‌یابی به امنیت دوران سالمندی، حق بیمه می‌پردازند اما هنگام رسیدن به سن و شرایط بازنشستگی، موانع مالی سنگین مسیر بازنشستگی آنان را مسدود می‌کند. او درباره وضعیت جسمانی خود نیز می‌گوید: هزارتا بیماری دارم، نه دست دارم، نه کمر دارم، نه چشم درست و درمان. من دیگر توان کار کردن ندارم ولی گویا مجبورم چند سال دیگر همچنان کار کنم.

قالیبافی و مسأله مشاغل سخت؛ ابهامی ساختاری

وضعیت قالیبافی از نظر مقررات مشاغل سخت و زیان‌آور، ابهامات بسیاری دارد. براساس مقررات تأمین اجتماعی، برخورداری از مزایای بازنشستگی مشاغل سخت و زیان‌آور به احراز شرایط قانونی و شغلی بستگی دارد و صرف عنوان شغلی، لزوماً برخورداری خودکار از این مزایا را تضمین نمی‌کند.

در خصوص قالیبافان، بیمه قالیبافی به‌خودی‌خود شغل را در زمره مشاغل سخت و زیان‌آور قرار نمی‌دهد. با این حال، کارفرمایی بودن کارگاه قالیبافی امکان بررسی شرایط واقعی محیط کار را توسط کمیته‌های استانی مشاغل سخت و زیان‌آور فراهم می‌کند. عواملی نظیر وضعیت تهویه، گردوغبار و سایر عوامل زیان‌آور محیط کار در تصمیم‌گیری این کمیته‌ها نقشی تعیین‌کننده دارند.

در صورت احراز سخت و زیان‌آور بودن شغل، مسئولان سوابق اشتغال را مطابق مقررات با ضریب ارفاقی محاسبه می‌کنند. پرداخت حق بیمه مطابق سازوکار اعلامی نهاد بیمه‌گر در طول سال‌های اشتغال، حق انتفاع و استناد به سوابق پرداختی را در زمان بازنشستگی ایجاد می‌کند.

حال با مطرح شدن لزوم پرداخت مابه‌التفاوت برای برخورداری از مزایا، موضوع پیچیده‌تر شده؛ موضوعی که برای کارگران فرسوده و کم‌توان در آستانه بازنشستگی به‌ویژه برای کارگران کم‌درآمد اهمیت حیاتی دارد؛ طبقه فرودستی با درآمد صرف‌شده برای هزینه‌های جاری زندگی، چگونه امکان پرداخت یکباره ده‌ها یا صدها میلیون تومان را داشته باشد؟!

برای این زن قالیباف پرسش اساسی اینجاست: مسئولیت تفاوت ایجادشده در نرخ حق بیمه برعهده چه کسی است و چرا مسئولان پس از گذشت نزدیک به دو دهه، بار پرداخت یک مبلغ سنگین را روی دوش او گذاشته‌اند؟ این زن قالیباف در پایان با تاکید بر وضعیت بغرنج خود می‌گوید: لطفاً صدای ما باشید.

 

کپی شد