رویای لاجوردی

نگار رشیدی 

فوتبال ایتالیا این روزها روی خط باریکی از بیم و امید قدم برمی‌دارد. خبری که تا چند روز پیش شبیه به یک شایعه‌ دیوانه‌وار در کوچه‌پس‌کوچه‌های رم و میلان زمزمه می‌شد، حالا با صراحت کامل به تیتر یک رسانه‌های ورزشی جهان تبدیل شده است؛ آتزوری، پپ گواردیولا را می‌خواهد! ماجرا دیگر یک گمانه‌زنی ساده نیست؛ بلکه یک عملیات پیچیده، احساسی و فوق‌العاده حساس است که می‌تواند مسیر فوتبال سرزمین چکمه را برای همیشه تغییر دهد.

همه چیز از صحبت‌های جووانی مالاگو، رئیس فدراسیون فوتبال ایتالیا آغاز شد. او سرانجام به سکوت سنگین فدراسیون پایان داد و رسما تایید کرد که تماس‌ها با مغز متفکر اسپانیایی برقرار شده است. در روزهایی که اقتصاد فوتبال ایتالیا با چالش‌های جدی دست و پنجه نرم می‌کند، مالاگو از یک استثنای بزرگ پرده برداشت و گفت:«اینکه بگوییم در برابر مسائل مالی و بودجه بسیار سنگینی که با آن روبه‌رو هستیم، باید کمربندها را سفت کنیم، کم‌گویی است. اما استثناهایی در نظر گرفته شده است که می‌تواند شامل نامی باشد که این روزها بیش از همه مطرح است؛ یعنی پپ گواردیولا.» این جملات مالاگو نشان می‌دهد که ایتالیا برای بازگرداندن شکوه از دست رفته‌اش، حاضر است تمام معادلات و قوانین نانوشته مالی خود را زیر پا بگذارد. اگرچه گزینه‌های دیگری مانند آندره‌آ پیرلو و روبرتو مانچینی نیز روی میز پائولو مالدینی (مدیر فنی فدراسیون) قرار دارند و فدراسیون مذاکرات موازی را نیز پیش می‌برد، اما هیچ‌کس نمی‌تواند کتمان کند که نام پپ، به تنهایی وزنه‌ای است که تمام نام‌های دیگر را به حاشیه می‌راند. مالاگو با هوشمندی تاکید کرده است که زنده نگه داشتن باب گفت‌وگو با گواردیولا، یک وظیفه و یک ضرورت است. 

برای درک بهتر این درام فوتبالی، باید به چند هفته قبل و کنفرانس خبری خداحافظی گواردیولا از منچسترسیتی برگردیم. مردی که یک دهه روی نیمکت آبی‌های منچستر نشست و تعداد جام‌هایش را دو برابر سال‌های حضورش در این تیم کرد، با لبخندی خسته اما قاطع به دنیا اعلام کرد که تنها یک چیز می‌خواهد؛ استراحت. تعهدی که این مربی کاتالان هر روز در زمین تمرین از خود نشان می‌دهد، روح و جسم او را فرسوده کرده است. او در اوج قله فوتبال ایستاده و حالا، پس از سال‌ها تحمل فشارهای خردکننده، می‌خواهد در کنار خانواده و پدرش، به آرامشی دست یابد که سال‌ها از آن محروم بوده است. پاسخ اولیه و منطقی پپ به هر پیشنهادی در این مقطع، یک «نه» قاطعانه است. او زمان می‌خواهد تا دوباره باتری‌هایش را شارژ کند؛ اما ناگهان، تلفنی زنگ می‌خورد که نادیده گرفتنش کار هر کسی نیست. 

وقتی نام پائولو مالدینی در میان باشد، احترام به صورت خودکار شکل می‌گیرد. گواردیولا هرگز فراموش نکرده است که قهرمانی بارسلونا در لیگ قهرمانان اروپای سال ۲۰۰۹ در ورزشگاه المپیکو رم را به همین اسطوره ایتالیایی تقدیم کرد. حالا، مالدینی به همراه لئوناردو (مشاور فدراسیون و طراح چشم‌اندازهای بزرگ)، آخر هفته گذشته را در اسپانیا سپری کردند تا رودررو با پپ بنشینند و ذهن او را درگیر تردیدی شیرین کنند. هدف آنها از این سفر، ارائه یک پیشنهاد کاری ساده نبود؛ آنها کلید یک امپراتوری را به پپ پیشنهاد دادند. هدایت تیم ملی نسبت به عرصه باشگاهی سازوکار متفاوتی دارد و زمان بیشتری برای تنفس به مربی می‌دهد. اما پیشنهاد ایتالیا فراتر از این بود؛ کنترل مطلق (در دست گرفتن صفر تا صد فوتبال ملی ایتالیا)، شبکه اختصاصی (تشکیل تیمی از همکاران و استعدادیاب‌های معتمد برای کشف جواهرات پنهان ایتالیایی در سراسر کشور) و نظارت بر پایه‌ها (حق انتخاب سرمربی تیم زیر ۲۱‌سال که شاید همچنان در اختیار سیلویو بالدینی بماند). ایده اصلی این است؛ تزریق فلسفه یکپارچه گواردیولا به رگ‌های خشکیده فوتبال ایتالیا تا از هدر رفتن استعدادها جلوگیری شود. این یک پروژه بازسازی ملی است؛ یک شاهکار که می‌تواند تاج‌گذاری نهایی پپ در دنیای فوتبال باشد. 

با وجود تمام وعده‌های رویایی، واقعیت‌های مالی همچنان خودنمایی می‌کنند. دستمزدی که فدراسیون ایتالیا با تمام تلاش‌ها و ایجاد استثناها می‌تواند به گواردیولا پیشنهاد دهد، در حدود پنج میلیون یورو در سال است. این رقم در مقایسه با دستمزد سرسام‌آور بیش از ۲۰‌میلیون یورویی او در منچسترسیتی، فاصله بسیار زیادی دارد. اما ایتالیایی‌ها می‌دانند که پپ برای پول به آتزوری نخواهد آمد. این مبلغ، سقف توان فدراسیون است و تنها برای اثبات این موضوع پرداخت می‌شود که نشان دهند چقدر برای حضور او ارزش قائل هستند و حاضرند تمام قوانین ریاضیاتی خود را برای او بشکنند. 

گواردیولا از هیئت ایتالیایی چند روز زمان خواسته تا فکر کند. همین که او بلافاصله پیشنهاد را رد نکرده، نشان می‌دهد که ذهن او درگیر این چالش جذاب شده است. با این حال، سایه سنگین خستگی و نیاز به استراحت باعث شده تا رسانه‌ها و کارشناسان، شانس شنیدن پاسخ «نه» را بسیار بیشتر از پاسخ مثبت بدانند. سپردن کارها به دیگران برای پپ آسان نیست و او می‌داند چنین پروژه‌ای تمام انرژی او را خواهد بلعید. مالاگو، مالدینی و لئوناردو پیش‌تر تاریخ ۲۳ ژوئیه (امروز) را به عنوان ضرب‌الاجل معرفی سرمربی جدید و رونمایی از او در مجمع لیگ سری‌آ در میلان تعیین کرده بودند. اما بزرگی نام گواردیولا باعث شده تا آنها حاضر باشند این ضرب‌الاجل را زیر پا بگذارند و منتظر بمانند. اکنون تمام ایتالیا در یک سکوت دلهره‌آور فرو رفته است. فدراسیونی که حاضر است کلید آینده فوتبال خود را دودستی تقدیم یک کاتالان کند، چشم به راه تصمیمی است که می‌تواند تاریخ‌ساز شود.