گزارش نیویورکتایمز:
ترکیه و اسرائیل چقدر به جنگ نزدیک هستند؟
نیویورکتایمز در گزارش جدید خود درباره مناعه ترکیه و اسرائیل مینویسد که رجب طیب اردوغان، رئیسجمهور ترکیه، در سالهای اخیر بارها اسرائیل را «دولت تروریستی» خوانده، بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، را با هیتلر مقایسه کرده و حتی احتمال مداخله نظامی ترکیه در داخل اسرائیل را مطرح کرده
است.
در ادامه این مطلب آمده است: نتانیاهو نیز در مقابل، اردوغان را «دیکتاتوری یهودستیز» خوانده و اعضای دولت اسرائیل ترکیه را به حمایت از تروریسم و رفتار کردن همچون «یک دولت دشمن» متهم کردهاند.
این جنگ لفظی، آشکارترین نمود رقابت فزاینده میان ترکیه و اسرائیل است؛ رقابتی که تحلیلگران و مقامها بیم دارند موجب تشدید بیثباتی در خاورمیانه شود؛ منطقهای که همین حالا نیز از جنگها و پیامدهای آنها در سوریه، لبنان، غزه و ایران بهشدت آسیب دیده است. ترکیه و اسرائیل هر دو متحد آمریکا هستند و روابط گرمی با دولت ترامپ دارند. با این حال، دو کشور که از ارتشهای قدرتمندی برخوردارند و فعالیت نظامی آنها در خارج از مرزهایشان نیز رو به افزایش است، در خاورمیانه، شاخ آفریقا و شرق مدیترانه، چشماندازهای راهبردی متفاوتی را دنبال میکنند که آنها را در برابر یکدیگر
قرار میدهد.
زیاد شدن رویکرد تهاجمی نظامی ترکیه و اسرائیل، به گفته ضیا مرال، مدیر مؤسسه مشاوره و پژوهشی ریسک «ریون» در لندن، به «رقابت و خصومت ژئوراهبردی اجتنابناپذیر» میان دو کشور دامن زده است. او گفت این وضعیت لزوماً به معنای آن نیست که دو کشور در نهایت وارد درگیری مستقیم خواهند شد، اما هشدار داد که افزایش تنش، خطر محاسبه اشتباه را بیشتر میکند و اقدام نظامی محدود از سوی یکی از طرفین برای «فرستادن پیام» به طرف مقابل، «واقعاً، واقعاً میتواند نتیجه معکوس داشته باشد.»
اسرائیل هفته گذشته دقیقاً دست به چنین اقدامی زد؛ زمانی که یک پایگاه هوایی متروکه در شمال سوریه را بمباران کرد تا به گفته مقامهای اسرائیلی، از استقرار قریبالوقوع نیروهای ترکیه در آنجا جلوگیری کند. سوریه میان اسرائیل و ترکیه قرار دارد و هر دو کشور این کشور را برای امنیت خود حیاتی میدانند. دولتهای ترکیه و سوریه برنامهریزی برای اعزام نیرو به این پایگاه هوایی را رد کردند. در این حمله کسی
کشته نشد.
تام باراک، سفیر آمریکا در ترکیه و فرستاده ویژه این کشور در امور سوریه و عراق، در پیامی در شبکههای اجتماعی از این حمله انتقاد کرد و آن را «تشدید تنش غیرضروری» خواند و از ترکیه و اسرائیل خواست «گفتوگوی منطقی را بر وقوع حوادث نظامی بیشتر در اولویت قرار دهند». روابط ترکیه و اسرائیل همیشه تا این اندازه بد نبوده است. دو کشور برای مدت طولانی روابط دیپلماتیک و تجاری داشتند، هرچند گاه اختلافاتی میانشان شکل میگرفت که معمولاً به مناقشه اسرائیل و فلسطینیها مربوط
میشد.
ترکیه نخستین کشور با اکثریت مسلمان بود که پس از تأسیس اسرائیل در سال ۱۹۴۸، این کشور را به رسمیت شناخت و نیروهای ترکیه نیز در جنگهای بعدی با اسرائیل مشارکت نکردند. ترکیه متحد آمریکا در ناتو است و اسرائیل نیز از حمایت نظامی گسترده آمریکا برخوردار است.
با این حال، دو رویداد اخیر موجب چرخش شدید و خصمانه روابط دو کشور شدهاند. نخست، جنگ اسرائیل در غزه بود که در واکنش به حمله تحت رهبری حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد؛ حملهای که حدود ۱۲۰۰ نفر را در اسرائیل کشت. مقامهای ترکیه از نحوه جنگ اسرائیل در غزه انتقاد کردند و بهطور مرتب نیروهای اسرائیلی را به ارتکاب نسلکشی متهم کردند. اردوغان نتانیاهو را «خونآشام خونآشامها» خواند و حمایت خود را از حماس اعلام کرد؛ گروهی که اسرائیل، آمریکا و چندین دولت دیگر آن را یک سازمان تروریستی میدانند.
دومین رویداد، برکناری بشار اسد، دیکتاتور سوریه، در اواخر سال ۲۰۲۴ و تشکیل دولت جدیدی به ریاست احمد الشرع بود؛ فردی که پیشتر جهادی بوده و روابط نزدیکی با ترکیه دارد.
ترکیه با هدف تثبیت دولت شکننده سوریه، حمایتهای دیپلماتیک و نظامی خود را از احمد الشرع ارائه کرده است. در مقابل، پس از سقوط اسد، حملات اسرائیل بخش بزرگی از تجهیزات نظامی سوریه را نابود کرد؛ اسرائیل دلیل این اقدام را بیاعتمادی به احمد الشرع اعلام کرد. اسرائیل همچنین بخشهایی از جنوب سوریه را اشغال کرده و میگوید هدفش جلوگیری از تهدیدهای فرامرزی از سوی شبهنظامیان اسلامگراست.
گالیا لیندناشتراوس، پژوهشگر ارشد مؤسسه مطالعات امنیت ملی در تلآویو، گفت حمله تحت رهبری حماس در سال ۲۰۲۳ رویکرد اسرائیل نسبت به منطقه و ترکیه را شکل داده است و گفت: «ما اجازه نمیدهیم تهدیدها رشد کنند؛ از همان ابتدا با آنها مقابله میکنیم.» به گفته او، «این دکترین اصلی امنیتی اسرائیل است و باعث میشود اسرائیل آمادگی بیشتری برای پذیرش ریسک داشته باشد و تمایل کمتری به راهحلهای سیاسی و سازش نشان دهد».
او گفت: «وقتی با بازیگری مواجه هستید که هم توانمندی دارد، هم به شیوهای خاص صحبت میکند و هم آمادگی خود را برای بهکارگیری نیروهایش در خارج از مرزهایش نشان میدهد، نادیده گرفتن چنین بازیگری دشوار است.»
دیدگاه تان را بنویسید