۱۰۰ بازیکن ایرانی شبها با رویای حضور در جامجهانی میخوابند؛ سودای پرواز به ینگه دنیا!
نازنین دشتی
روز گذشته در راهروهای فدراسیون فوتبال و در میان پچپچهای بیپایان کمپ تیمهای ملی، خبری مخابره شد که لرزه بر تن لیگ برتر و لژیونرهای دور و نزدیک انداخت. ارسال فهرست ۱۰۰ نفره به فیفا؛ عددی که فراتر از یک لیست ساده، شبیه به یک ارتش ذخیره برای روزهای سخت است. اینبار، کادر فنی تیم ملی نه با یک مداد، که با یک قطبنما در حال نقشهبرداری از تمام سرمایههای فوتبال ایران است تا هیچ استعدادی در هزارتوی ویزا و مصدومیت گم نشود.
ارسال نام ۱۰۰ بازیکن به فیفا، پیش از آنکه یک تصمیم فنی باشد، یک تدبیر لجستیک است. در دنیای پیچیده فوتبال امروز، جایی که یک مصدومیت بدموقع یا یک گره اداری در صدور ویزا میتواند تمام برنامههای یک کشور را به هم بریزد، ایران به سراغ مدل ماتریسهای متداخل رفته است.
اگر ماتریس A را همان ۳۰ ستاره اصلی بدانیم که عکسهایشان روی بیلبوردهای پایتخت است، ماتریسهای B، C و حتی D، بازیکنانی هستند که شاید تا همین دیروز، جامجهانی را تنها از پشت صفحه تلویزیون میدیدند. حالا اما، موبایلهای آنها هم ممکن است زنگ بخورد. شنیده شده که کارمندان فدراسیون در روزهای اخیر با بازیکنانی تماس گرفتهاند که در تیمهای میانه جدول لیگ برتر میدرخشند؛ کسانی که شاید کوچکترین احتمالی برای دعوت متصور نبودند، اما حالا مدارکشان برای حضور در بزرگترین ضیافت فوتبال جهان در حال بررسی است.
در صدر این فهرست بلندبالا، نامهایی قرار دارند که شنیدنشان لرزه بر اندام حریفان میاندازد. مهدی طارمی و سردار آزمون، زوجی که حالا در سالهای پختگی خود، به چیزی جز صعود از گروه فکر نمیکنند. اما لیست لژیونرها امسال طعم متفاوتی دارد. در کنار چهرههای باثباتی مثل سعید عزتاللهی، سامان قدوس و علیرضا جهانبخش، حالا نامهای جدیدی در لیست میدرخشند. حضور رضا قندیپور و مهدی زارع نشان از نفوذ جوانان به بدنه تیم ملی دارد. اما شاید جنجالیترین و کنجکاویبرانگیزترین نام، دنیس اکرت باشد. بازیکنی که سالها زمزمه حضورش در تیم ملی شنیده میشد و حالا در فهرست ۱۰۰نفره قرار گرفته تا مشخص شود کادر فنی تمام گزینههای دو رگه و خارجنشین را هم زیر ذرهبین قرار داده است.
بخش بزرگی از این لیست ۱۰۰نفره، سهم غولهای داخلی است. لیگ برتر امسال، بیش از هر زمان دیگری، به کانون تولید سرباز برای تیم ملی تبدیل شده است. تراکتور، مدافع عنوان قهرمانی، با هفت بازیکن ایرانی در ترکیب اصلیاش، بیشترین سهم احتمالی را در این لیست دارد. سپاهان با تکیه بر آکادمی و ستارههای باتجربهاش، نزدیک به ۹نفر را در معرض انتخاب قرار داده است. پرسپولیس و استقلال نیز با هفت تا هشت سهمیه، همچنان ستونهای سنتی این ماتریس محسوب میشوند. اگر محاسبات را روی کاغذ بیاوریم، نزدیک به یکسوم این لیست ۱۰۰نفره تنها از چهار تیم بالای جدول تامین شده است. این یعنی تمرینات این تیمها در هفتههای پیشرو، نه فقط برای قهرمانی در لیگ، که برای بقا در لیست نهایی جامجهانی خواهد بود.
یکی از جذابترین بخشهای گزارشهای اخیر، حضور پررنگ تیم ملی امید در دل این فهرست ۱۰۰نفره است. نزدیک به ۲۵ تا ۳۰بازیکن زیر ۲۳سال در این لیست حضور دارند. نامهایی مثل مرصاد سیفی، مبین دهقان و امیر سامدلیری حالا میدانند که تنها یک قدم با رویای بزرگ فاصله دارند. حضور این جوانان، پیامی روشن به باتجربههاست؛ هیچ جایگاهی تضمین شده نیست.
اما واقعیت تلخ فوتبال در راه است. فیفا در نهایت تنها اجازه حضور ۲۳بازیکن به اضافه چهار دروازهبان را در فهرست نهایی خواهد داد. این یعنی از هر چهار نفری که امروز نامشان در لیست اولیه است، سه نفر باید با چشمانی اشکبار، جامجهانی را از خانه تماشا کنند. جنگ در برخی پستها بیرحمانه توصیف شده است. در پستهای تهاجمی، ترافیک چنان سنگین است که حتی ستارههایی مثل شهریار مغانلو، محمد محبی و مهدی قایدی هم برای فیکس شدن باید در هر بازی لیگ و اردوهای تمرینی، فراتر از توان خود ظاهر شوند. یا در پست دفاع راست، جایی که حضور دوباره رامین رضاییان در کنار جوانانی مثل مهدی تیکدری، تقابلی میان تجربه ناب و انگیزه بیپایان ایجاد کرده است.
فهرست ۱۰۰نفره، در واقع نمایی از تمام داراییهای فوتبال ایران در سال ۲۰۲۶ است. از ستارههای چادرملو و خیبر خرمآباد گرفته تا لژیونرهای شاغل در اروپا، همه در این ماتریس جای گرفتهاند تا ایران با حداکثر توان انسانی به استقبال جامجهانی برود. در روزهای آتی، وقتی مدارک بازیکنان یکبهیک تحویل فدراسیون میشود، هیجان در رختکنها به اوج خواهد رسید. هر تماس تلفنی از فدراسیون، میتواند سرنوشت یک بازیکن را عوض کند. حالا باید منتظر ماند و دید که از این ارتش ۱۰۰نفره، کدام ۲۷سرباز نهایی، افتخار پوشیدن پیراهن تیم ملی را در بزرگترین صحنه نمایش فوتبال جهان پیدا خواهند کرد.
دیدگاه تان را بنویسید