اریک بروور، معاون بخش امنیت مواد هسته‌ای در سازمان «ابتکار عمل تهدید هسته‌ای» و از مقام‌های پیشین شورای امنیت ملی و شورای اطلاعات ملی آمریکا، در مقاله‌ای که در مجله فارین پالسی منتشر کرد با اشاره به ادعای وزیر انرژی ایالات متحده درباره توافق همکاری‌ هسته‌ای ایالات متحده و عربستان عنوان می‌کند، توافق همکاری هسته‌ای جدید میان آمریکا و عربستان سعودی که برای بازبینی اجباری در اختیار کنگره قرار گرفته به ادعای کریس رایت، وزیر انرژی آمریکا، بالاترین استانداردهای ایمنی و عدم اشاعه هسته‌ای را رعایت می‌کند؛ ادعایی که به گفته بروور با متن واقعی توافق همخوانی ندارد.دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، نیز در شبکه‌های اجتماعی ادعا کرده است که تحت این توافق هیچ «غنی‌سازی» در عربستان انجام نخواهد شد. اما بروور تأکید می‌کند هر کسی که متن توافق را بخواند، با دیدن بندی درباره مطالعه دو ساله امکان‌سنجی غنی‌سازی اورانیوم در عربستان شگفت‌زده خواهد شد؛ فناوری‌ که می‌تواند هم برای تولید سوخت راکتور و هم برای ساخت بمب اتمی به کار رود. علاوه بر این، توافق، عربستان را ملزم به پذیرش «پروتکل الحاقی»-  مجموعه‌ای از بازرسی‌های بین‌المللی تقویت‌شده که فعالیت‌های پنهان هسته‌ای را آشکار می‌کند- نمی‌کند. بروور این شرایط را به‌ویژه با توجه به تهدیدهای گذشته مقام‌های سعودی برای دستیابی به سلاح هسته‌ای به بهانه برنامه هسته‌ای غیرنظامی ایران، نگران‌کننده می‌داند. دولت ترامپ این توافق را فرصتی چند میلیارد دلاری برای شرکت‌های هسته‌ای آمریکا معرفی کرده و مقام‌های آن مسیر رسیدن به غنی‌سازی را کم‌اهمیت جلوه داده‌ و مدعی‌اند که اگر هم غنی‌سازی رخ دهد، سال‌ها بعد از طریق یک تأسیسات موسوم به «جعبه سیاه» و تحت مالکیت و اداره آمریکا در عربستان انجام خواهد شد. به گفته بروور، دولت آمریکا استدلال می‌کند چون خودش برنامه را کنترل می‌کند و اجازه اشاعه نخواهد داد، کاستی‌های توافق در زمینه عدم اشاعه اهمیتی ندارد. بروور این استدلال را قابل بررسی می‌داند و می‌نویسد: برای موفقیت این شرط‌بندی، سه چیز باید درست باشد. نخست، این ترتیب که به‌طور غیررسمی «توافق ۱۲۳» نامیده می‌شود، باید واقعاً یک شراکت انحصاری باشد که آمریکا تصمیم می‌گیرد چه کسی می‌تواند در آن مشارکت کند. 

 

کپی شد