نگاهی به درخشش نعمتیها در بازیهای آسیایی؛ حماسه برادرانه
نازنین دشتی
شاید در تمام وسعت ایران، هیچ خانهای به اندازه آن چهاردیواری گرم و صمیمی در شهر قم، لبریز از شور و اشک شوق نباشد. خانهای که در کمتر از ۲۴ساعت، دو بار لرزش فریادهای پیروزی را به خود دید و دو پسر دلاورش، در هزاران کیلومتر دورتر، روی بالاترین سکوی قاره کهن ایستادند. بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا حالا برای کاراته ایران، با یک واژه گره خورده است؛ برادری. بعد از درخشش خیرهکننده مرتضی نعمتی، اینبار نوبت محمود بود تا با یک نمایش بینقص، دومین طلای خانوادگی را دشت کند؛ روزهایی که ورزش ایران روی دور افتخار افتاده و حتی در فوتبال الکترونیک نیز یک طلای ارزشمند به سبد کاروان اضافه شده است.
صبح سهشنبه، وقتی مرتضی نعمتی یکی پس از دیگری حریفان را از پیش رو برداشت و گردنآویز زرین را بر سینه آویخت، فضای اردوی تیم ملی کاراته غرق در غرور شد. همان زمان بود که زمزمهای در سالن پیچید و ملیپوشان نوید دادند که فردا، محمود هم دقیقا همین مدال را تکرار خواهد کرد. باور این حرف برای بسیاری سخت بود؛ در میدانی که ثانیهها و کوچکترین اشتباهات رنگ مدالها را عوض میکنند، چنین خوشبینی جسورانهای شجاعت میخواست. اما طلوع خورشید چهارشنبه در ناگویا، پیامآور تحقق این رویای شیرین بود.
محمود نعمتی، در وزن ۸۴+ کیلوگرم، به عنوان آخرین نماینده تیم ملی پا به تاتامی گذاشت. او میدانست که بار سنگین انتظارات روی شانههایش احساس میشود، اما انگیزه درخشش برادر، همچون سوختی پایانناپذیر در رگهایش جریان داشت. او با صلابت به فینال رسید، جایی که سختترین و نفسگیرترین مبارزهاش رقم خورد. حریف او، سناد صوفیانی، مبارزی سرسخت و دارنده مدال برنز جهان بود. نفسها در سینه حبس شده بود. تابلوی نتایج تا دقیقه پایانی برتری شکننده چهار بر سه را به سود محمود نشان میداد. در این لحظات دلهرهآور، هر آن این نگرانی وجود داشت که صوفیانی با یک ضربه غافلگیرکننده، ورق را برگرداند و رویای دوگانه طلایی را نقش بر آب کند. اما این پسر قمی، با تمرکزی پولادین، نهتنها عقب ننشست، بلکه در ثانیههای پایانی با یورشهای برقآسا، دو امتیاز پیاپی دیگر دشت کرد تا با نتیجه قاطع ۶ بر سه، فاتح مطلق این نبرد لقب بگیرد.
پس از سوت پایان، سالن غرق در هیاهو شد و سکانسهای نابی به ثبت رسید که تا سالها در حافظه ورزش ایران میماند. محمود نعمتی، پهلوانی که تا لحظاتی پیش بیرحمانه میجنگید، حالا از سر هیجان و شادی اشک میریخت. او پرچم سهرنگ ایران را در آغوش کشید، بر آن بوسه زد و در حرکتی نمادین و زیبا، دستکشهای مبارزهاش را به سوی تماشاگران ژاپنی پرتاب کرد. محمود با صدایی که هنوز از بغض و خوشحالی میلرزید، گفت:«پرچم را بوسیدم چون تا ابد بچه ایرانم و ایرانی میمانم. خیلی دوست داشتم دستکشهایم را به تماشاگران هدیه بدهم؛ کسی که آنها را گرفت، بسیار تشکر کرد.» او مدال طلای مرتضی را کاتالیزور این موفقیت بزرگ دانست:«روز قبل مرتضی گل کاشت و باعث شد روحیهام چند برابر شود. برای این مدال خیلی تلاش کرده بودم و آسیبدیدگیهای جانکاهی را پشت سر گذاشته بودم. بعد از قطعی شدن مدال، اشکم بند نمیآمد؛ تمام دردهایی که کشیده بودم، مثل یک فیلم از جلوی چشمانم گذشت. اول از خدا تشکر میکنم و بعد از پدر و مادر عزیزم. اگر امروز من و برادرم در این جایگاه ایستادهایم، فقط و فقط به لطف زحمات و دعای خیر آنهاست. خدا را شکر که توانستم روسفید به خانه برگردم. این مدال را به همه مردم ایران تقدیم میکنم که همیشه و در هر شرایطی پشت ما بودند.»
در سوی دیگر میدان، مرتضی، برادر بزرگتر، شاید از خود محمود هم خوشحالتر بود. این دو برادر که دو ماه پیش نیز در مسابقات قهرمانی آسیا دو مدال طلا برای کاراته ایران به ارمغان آورده بودند، حالا در رویداد بزرگ آسیایی نیز تاریخسازی کردند. مرتضی با چشمانی برقزده گفت:«چه حسی بالاتر از اینکه دو ماه پیش توانستیم همزمان قهرمان آسیا شویم و حالا اینجا در ناگویا، در بزرگترین رویداد قاره، باز هم با هم روی سکوی نخست ایستادیم. امیدواریم این قهرمانیها همچنان تکرار شود.» شاهکار برادران نعمتی تنها یک افتخار فردی و خانوادگی نبود؛ این دو طلای ناب در کنار سه مدال نقره ارزشمندی که روز سهشنبه توسط کاتای تیمی زنان، علیاصغر آسیابری و فاطمهزهرا سعیدآبادی به دست آمد، یک اتفاق تاریخی بزرگ را رقم زد. کاراته ایران با این درخشش دستهجمعی، برای نخستینبار در تاریخ بازیهای آسیایی، با اقتدار روی سکوی قهرمانی تیمی مسابقات ایستاد و قدرت خود را به رخ قاره کهن کشید.
داستان مدالهای خانوادگی در ورزش ایران، پیشینهای جذاب و خواندنی دارد و برادران نعمتی، میراثدار سنتی هستند که دهههاست در بازیهای آسیایی جریان دارد. وقتی در ناگویا ۲۰۲۶ این دو برادر طلایی شدند، ناخودآگاه ذهن تاریخنویسان ورزش به ۲۰سال قبل پرواز کرد؛ بازیهای آسیایی ۲۰۰۶ دوحه، جایی که برادران روحانی (حسن و حسین) دقیقا در همین رشته کاراته، دو مدال طلا به گردن آویختند و اولین برادران طلایی کاراته لقب گرفتند. اما این زنجیره افتخارات خانوادگی، حلقههای درخشان دیگری هم دارد. در بازیهای آسیایی ۲۰۲۲ هانگژو، برادران عالمیان در رشته تنیس روی میز، با کسب دو مدال برنز تیمی، نمایشی تحسینبرانگیز داشتند. پیش از آنها، در سال ۲۰۱۸ و در جاکارتا، خواهران منصوریان در رشته ووشو با کسب دو مدال نقره، قدرت زنان ایرانی را به تصویر کشیدند. اگر به گذشتههای دورتر سفر کنیم، به بازیهای آسیایی ۱۹۹۴ هیروشیما میرسیم؛ جایی که نام برادران افسانهای خادم، رسول و امیررضا، با دو مدال طلای ناب در کشتی آزاد جاودانه شد. و نقطه آغازین این فهرست طلایی، بازیهای ۱۹۸۶ سئول است، زمانی که برادران محبی در کشتی، یکی به مدال نقره (حسن) و دیگری به مدال برنز (حسین) دست یافتند. حالا در پاییز ۲۰۲۶، نام خانواده نعمتی در کنار خادمها، روحانیها، منصوریانها، عالمیانها و محبیها در تالار مشاهیر ورزش ایران حک شده است. آنها ثابت کردند که وقتی خون برادری و عشق به وطن در رگها جریان داشته باشد، هیچ حریفی، حتی روی تاتامیهای ناگویا، یارای مقاومت برابر این اراده دوگانه را نخواهد داشت. این، داستان دو برادر از قم است که با دستهای خالی اما قلبهایی بزرگ، نام ایران را در بلندترین قله آسیا طنینانداز کردند.
دیدگاه تان را بنویسید