داستان طلای ناب، برنز تاریخی و چوب امدادی که هرگز نرسید!
روز پر قصه
نگار رشیدی
ناگویا، شهر پرهیاهوی ژاپن و میزبان رویداد بزرگ بازیهای آسیایی ۲۰۲۶، در نهمین روز از این ماراتن نفسگیر ورزشی، شاهد یکی از دراماتیکترین، پرالتهابترین و البته باشکوهترین روزهای کاروان ورزشی ایران بود. روزی که در آن اشکها و لبخندها، فریادهای پیروزی و سکوتهای بهتآور به هم آمیختند تا تابلویی بینظیر از تلاش و غیرت ایرانی را در تاریخ این مسابقات ثبت کنند. دوشنبه، ششم مهرماه ۱۴۰۵، روزی بود که نام ایران بارها در سالنهای مختلف ورزشی طنینانداز شد؛ روزی با طعم شیرین یک مدال طلای رکوردشکن، یک نقره دلاورانه، یک برنز به ارزش طلا و البته تراژدی تلخ چوب امدادی که در میانه پیست تارتان، روی زمین جا ماند و به مقصد نرسید. در این روز شلوغ و پرترافیک که نمایندگان کشورمان در ۱۴رشته ورزشی مختلف به مصاف رقبا رفتند، بیشک نگین درخشان و قهرمان بیچونوچرای کاروان ایران، غریو شادی علی عالیپور در سالن وزنهبرداری بود؛ مردی که با پولاد سرد انس گرفته و در دسته ۹۵کیلوگرم، حماسهای خلق کرد که تا سالها در حافظه تاریخ ورزش آسیا و جهان باقی خواهد ماند.
طلایی که با رکوردشکنی جهان گره خورد
سالن مسابقات وزنهبرداری در ناگویا، مملو از تماشاگرانی بود که برای دیدن نبرد غولهای آسیا لحظهشماری میکردند. در دسته ۹۵کیلوگرم، تمام نگاهها به علی عالیپور دوخته شده بود. او با گامهایی استوار و چهرهای مصمم روی تخته آمد. در حرکت یکضرب، او کارش را با آرامشی مثالزدنی و مهار وزنه ۱۷۵کیلوگرمی آغاز کرد. وقتی در حرکت دوم، وزنه ۱۸۰کیلوگرمی را بالای سر برد و با استواری تمام آن را مهار کرد، سالن به احترام او ایستاد؛ چراکه عالیپور با همین وزنه، رکورد یکضرب بازیهای آسیایی را فرو ریخت و نام خود را در صدر جدول جاودانه کرد. هرچند تلاش سوم او برای مهار وزنه ۱۸۳کیلوگرمی نافرجام ماند، اما او با همان ۱۸۰کیلوگرم، نیمی از مسیر قهرمانی را با صلابت طی کرده بود. اما اوج هیجان و درام در حرکت دوضرب نهفته بود؛ جایی که عیار واقعی وزنهبرداران مشخص میشود. عالیپور در اولین تلاش، وزنه سنگین ۲۱۳کیلوگرمی را با موفقیتی چشمگیر مهار و خیال خود را از بابت کسب مدال راحت کرد. اما او برای طلا و تاریخسازی آمده بود، نه فقط یک مدال ساده. کادر فنی وزنه ۲۱۸کیلوگرمی را برای او درخواست کرد. در تلاش اول، وزنه ۲۱۸کیلوگرمی از دستان او رها شد و نفسها در سینه تماشاگران ایرانی و مربیان حبس گردید. آیا طلا از دست میرفت؟ در تلاش سوم و آخرین فرصت ممکن، عالیپور بار دیگر پشت وزنه ۲۱۸کیلوگرمی ایستاد. او نگاهی به آسمان انداخت، دستانش را به پودر آغشته کرد و با فریادی که از اعماق وجودش برمیخاست، میله را در دست گرفت. یک کشش بینقص، یک چرخش عالی و در نهایت... وزنه روی سینهاش نشست و با قدرت هرچه تمامتر آن را بالای سر برد. سه چراغ سفید از سوی داوران، به معنای تایید این حرکت تاریخی بود. علی عالیپور با مجموع ۳۹۸کیلوگرم نهتنها مقتدرانه بر بام آسیا ایستاد و گردنآویز طلا را از آن خود کرد، بلکه رکورد مجموع دنیا را نیز جابهجا کرد تا نام ایران با حروفی از جنس طلا در تاریخ وزنهبرداری جهان حک شود. در سوی دیگر میدان اما، میرمصطفی جوادی در دسته ۸۵کیلوگرم روز پرفروغی نداشت. او در یکضرب با مهار ۱۵۸کیلوگرم به کار خود پایان داد و در دوضرب نیز پس از مهار وزنه ۲۰۰کیلوگرمی، در عبور از وزنههای ۲۰۹ و ۲۱۷ ناکام ماند تا با مجموع ۳۵۸کیلوگرم به مقام پنجمی بسنده کند و دستش از مدال کوتاه بماند.
برنزی به رنگ اصالت
از سالن وزنهبرداری که فاصله بگیریم و به سالن تنیس روی میز برویم، با یکی از باشکوهترین و در عین حال سختترین نبردهای کاروان ایران روبهرو میشویم. نوشاد عالمیان، کاپیتان باتجربه و خوشتکنیک پینگپنگ ایران که با بکهندهای جادوییاش در این دوره از مسابقات شگفتیساز شده بود، در مرحله نیمهنهایی بخش انفرادی باید به مصاف یک کوه استوار میرفت؛ وانگچوکین، نفر اول رنکینگ جهانی از کشور چین، مهد تنیس روی میز دنیا. رویارویی با غول بیشاخ و دم چینی، نبردی نابرابر اما سراسر جسارت بود. نوشاد در این دیدار با تمام توان جنگید. گیمهای اول و دوم با برتری ۱۱ بر ۴ و ۱۱ بر هفت حریف قدرتمند چینی به پایان رسید، اما عالمیان کسی نبود که به این راحتی تسلیم شود. در گیم سوم، او با تمرکزی بینظیر و استفاده از ضربات مواج و غیرقابل پیشبینی خود، توانست وانگ چو کین را عصبی و مستاصل کند. رالیهای تماشایی و ضربات رفت و برگشتی که چشم هر بینندهای را خیره میکرد، در نهایت با نتیجه ۱۱ بر ۹ به سود نماینده شایسته کشورمان خاتمه یافت تا سالن غرق در تشویق این دلاور ایرانی شود. با این حال، قدرت بدنی و سرعت سرسامآور نفر اول جهان در گیمهای چهارم و پنجم مجددا به کار افتاد و نوشاد با نتایج ۱۱ بر چهار و ۱۱ بر ۶ این گیمها را واگذار کرد تا در نهایت با شکست چهار بر یک، از رسیدن به فینال باز بماند. اما این شکست چیزی از ارزشهای نوشاد کم نکرد. مدال برنز او در انفرادی بازیهای آسیایی، آن هم در حضور غولهای شرق آسیا، دستکمی از طلا نداشت و ثابت کرد که تنیس روی میز ایران به بلوغی بینظیر دست یافته است.
علی عالیپور با مجموع ۳۹۸کیلوگرم نهتنها مقتدرانه بر بام آسیا ایستاد و گردنآویز طلا را از آن خود کرد، بلکه رکورد مجموع دنیا را نیز جابهجا کرد تا نام ایران با حروفی از جنس طلا در تاریخ وزنهبرداری جهان حک شود
نقرهای از جنس غیرت
روز نهم مسابقات، روز درخشش در هنرهای رزمی نیز بود. در سالن مسابقات کوراش، رامین احمدزاده در وزن ۸۱-کیلوگرم نمایشی طوفانی داشت. او مسیر خود را با پیروزی قاطع ۱۰ بر صفر (هلال-ضربه فنی) مقابل حریفی از تایلند آغاز کرد و در یکچهارم نهایی نیز با همین نتیجه درخشان، نماینده ترکمنستان را در هم کوبید و مدال برنزش را قطعی کرد. رامین در نیمهنهایی با نمایشی مقتدرانه، کن اویوشی از ژاپن را پنج بر صفر شکست داد تا نشان دهد برای طلا به ناگویا آمده است؛ همان حریف ژاپنی که در یکچهارم نهایی، رضا احمدزاده (برادر رامین) را حذف کرده بود و رامین با این برد، انتقام برادرش را نیز گرفت. در فینال اما، بخت با رامین یار نبود. رویارویی با آکژور زیودولایف از ازبکستان، مهد کوراش جهان، نبردی نفسگیر بود که در نهایت با شکست سه بر صفر نماینده شایسته کشورمان همراه شد. رامین احمدزاده با سری بالا و سینهای ستبر، مدال نقره را بر گردن آویخت تا کلکسیون افتخارات ایران در این روز تکمیلتر شود.
تراژدی در پیست تارتان
اما ورزش همیشه روی خوش و حماسهساز ندارد؛ گاهی بیرحم است و گاهی به یک ثانیه ناهماهنگی بند است. یکی از مهمترین اتفاقات روز نهم در ورزشگاه مرکزی ناگویا و در رشته دوومیدانی رخ داد. جایی که تیم ملی ایران برای نخستینبار در تاریخ، در ماده ۴ در ۱۰۰متر میکس در یک میدان بزرگ برونمرزی شرکت کرده بود. تیم ایران با ترکیب حسن تفتیان (سریعترین مرد ایران)، ریحانه مبینی، بنیامین یوسفی و زهرا زارعی در گروه دوم به مصاف رقبا رفت. مسابقه با شلیک تپانچه آغاز شد. حسن تفتیان با استارتی انفجاری، ۱۰۰متر اول را با سرعتی خیرهکننده دوید و چوب امدادی را در منطقه تعویض، با موفقیتی کامل به ریحانه مبینی سپرد. مبینی نیز با گامهایی بلند و تلاشی تحسینبرانگیز، ۱۰۰متر دوم را طی کرد و به منطقه تعویض دوم رسید، جایی که بنیامین یوسفی منتظر دریافت چوب بود تا سرعت تیمی ایران را حفظ کند. اما ناگهان، کابوس از راه رسید. در صدم ثانیههایی که همهچیز باید با دقتی میلیمتری انجام شود، ناهماهنگی بین مبینی و یوسفی باعث شد تا چوب امدادی دیر به دست یوسفی برسد و تعادل تیمی از هم بپاشد. یوسفی لحظاتی ارزشمند را از دست داد و از حریفان جا ماند. این ناهماهنگی مرگبار در نهایت منجر به این شد که تیم ایران قبل از عبور نفر چهارم (زهرا زارعی) از خط پایان، از دور رقابتها خارج شود و مسابقه را به پایان نرساند (DNF). تراژدی تلخی بود؛ بغض گلوگیر ورزشکارانی که ماهها برای این هماهنگی تمرین کرده بودند، اما در میدان عمل، اسیر بیرحمی دوومیدانی شدند. با این وجود، نفس حضور این تیم میکس در این عرصه بزرگ، نویدبخش روزهای روشنی برای دوومیدانی ایران در آینده است.
درخشش تیمیها و عبور از مرزهای تاریخ
فراتر از مدالها و تراژدیها، کاروان ایران در روز نهم اتفاقات مثبت دیگری را نیز تجربه کرد. در رشته شیرجه از تخته یکمتر، سام واژیر دست به کار بزرگی زد. او در فینالی نفسگیر با کسب ۳۴۴.۴۰امتیاز در رده چهارم آسیا قرار گرفت و تنها با اختلاف اندک ۱۶.۹۰امتیاز از مدال برنز بازماند. این مقام چهارمی، بهترین رتبه ثبتشده برای شیرجه ایران پس از انقلاب اسلامی است که خود ارزش یک مدال تاریخی را دارد. در ورزشهای تیمی نیز چرخ کاروان به خوبی چرخید. سروقامتان والیبال ایران با هدایت پیاتزا، در نمایشی مقتدرانه و بینقص، تایلند را در سه ست پیاپی (۲۵-۱۸، ۲۵-۱۸ و ۲۵-۱۵) در هم کوبیدند تا دومین پیروزی خود را جشن بگیرند. در استخر مسابقات، تیم ملی واترپلوی کشورمان در جدالی پرگل و تماشایی با نتیجه ۱۵ بر ۱۱ از سد کرهجنوبی گذشت تا نشان دهد برای سکوهای آسیایی دندان تیز کرده است. تیم پدل بانوان ایران نیز با ترکیب صبا نجفی و ندا محمدتقیپور با پیروزی شیرین مقابل امارات (۷-۶ و ۶-۳) شروعی مقتدرانه داشت. البته روز نهم با حذف و ناکامیهایی نیز در تنیس، بوکس بانوان، تیراندازی با کمان و اسکواش همراه بود که بارانهای سیلآسای ناگویا و توقف مسابقات تنیس نیز مزید بر علت شد تا نمایندگان ما نتوانند ریتم بازی خود را حفظ کنند.
رویارویی با آکژور زیودولایف از ازبکستان، مهد کوراش جهان، نبردی نفسگیر بود که در نهایت با شکست سه بر صفر نماینده شایسته کشورمان همراه شد. رامین احمدزاده با سری بالا و سینهای ستبر، مدال نقره را بر گردن آویخت تا کلکسیون افتخارات ایران در این روز تکمیلتر شود
کلام آخر
روز نهم بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا، یک مینیاتور کامل از ذات ورزش بود؛ روزی که در آن فریاد قهرمانانه علی عالیپور زیر وزنه ۲۱۸کیلوگرمی، با صلابت ضربات راکت نوشاد عالمیان، غیرت رامین احمدزاده روی تاتامی و حسرت تلخ چوب افتاده دوومیدانی در هم تنیده شد. کاروان ورزشی ایران با دشت یک طلا، یک نقره و یک برنز در این روز، نشان داد که با تمام توان، تا آخرین قطره عرق و تا آخرین ثانیه میجنگد؛ جنگی برای اعتلای نام ایران در قلب قاره کهن. روزهای آینده ناگویا، بیشک آبستن حوادث و افتخارات بیشتری برای این کاروان دلاور خواهد بود.
دیدگاه تان را بنویسید